वर्षावती अखंड जीवनी परागकण
छोटे छोटे अगणित असे चैतन्यकण
अमोलिक असतो अविरत अपूर्व आनंद
जपण्यात जगण्यातले सारे इवलेपण

इवल्या गोजिऱ्या हळव्या कळ्या
नाजूक निष्पाप कोवळ्या पाकळ्या
फुलतानाही बिचकत दचकत अवघडलेल्या
उबदारशा एका ओंजळीस आसुसलेल्या
निर्माल्यणापूर्वी हृदयी धरुन येतील फुलवता मळे का?

अथक, अखंड ध्यास हव्यासाचा
धडपड मी माझा जोपासण्याचा
सोडून भास मृगजळ गाठण्याचा
का न वहावा निर्झर निखळ समर्पणाचा
सत्यभामेचा पारिजातक जोपासणे अंगणी मला जमेल का?

जीवन आहे अव्याहत धडपड
शरीरमनाची सतत पडझड
पराभवाचे कढ नि अवमानाचे सल
झेलूनही फुलवावा स्नेहाचा परिमल
नीलकंठाचा दाह पचवून हसणे ओठी विलसेल का?

आयुष्याची समीकरणे जेव्हा उपचारापुरती
विरते वाळू, उरती केवळ गृहित नाती
भासाने तुझ्या दव माझ्या डोळ्यांत जिवंत व्हावा
कोरडलेल्या काळजात कोंब पुन्हा तरारुन यावा
चांदण्यांना स्पर्शणारे श्वास मला कधी गवसतील का?

-यतीन सामंत
ऋणानुबंध या कविता संग्रहातून
(२८/७/१९९८)

टेबलावर ठेवले होते
बॉसने काहीतरी लिहून
हाताखालच्या लोकांनी
निरनिराळे अर्थ काढले त्यातून
कुणास काहीच समजेना,
म्हणून असिस्टटने केली विचारणा
चिठ्ठी वाचून बॉस म्हणाले
मला काय म्हणावयाच होत तेव्हा,
समजत नाही आता,
ती आहे एक नवकविता

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कोण उठविते प्रात:समयी निद्रेमधूनी,

न ऐकीली कधीही हाक तयाची कानी ।।१।।

चाळविली न निद्रा शरिरा स्पर्श करूनी,

नित्य जागवी तरीही तीच वेळ साधूनी ।।२।।

निद्रेसाठी जाण्यापूर्वी प्रभू वंदन केले,

प्रात:काळी ध्यान करावे हेच मनी योजिले ।।३।।

नाम प्रभूचे घेता घेता डोळे मिटले,

निद्रेच्या आधीन जाता जग परि विसरले ।।४।।

तोच अचानक जाग येवूनी बघे जगाला,

कुणी नव्हते जवळी माझ्या त्या घटकेला ।।५।।

तनमन निद्रेमध्ये असता जागे राही कुणी,

पूर्ण करी ते संकल्प मनीचा अंतरयामी राहूनी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

श्वासातुनी चिरंजीवी गंध तुझा
मखमली मयुरपिसी स्पर्श तुझा

तुच वेल सुकुमार या जीवनाची
कोवळ्या फुलांतुनी भास तुझा

पाकळी, परागकणी मकरंद तूं
निर्मळ सौंदर्यी साक्षात्कार तुझा

अंतरी तुच गंगौघ प्रीतभावनांचा
स्पंदनांनाही अविरत ध्यास तुझा

तुझे रूप असे स्वर्गसुंदरी सारखे
जणु निरागस ईश्वरीय अंश तुझा

ब्रह्मांडी हेच सत्यं शिवं सुंदरम
तिथेच रमतो आत्माराम हा माझा

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२४३

२०/९/२०२२

कितीक वेळा धुतला कोळसा, रंग न बदले त्याचा ।

उगाळता झिजून जाई, परि काळेपणा कायमचा ।।

भट्टीत घालून त्यास जाळता, घेई रंग लाल कसा ।

शुभ्रपणा हा दिसून येतो, राही न जेंव्हा कोळसा ।।

मलीनता ही मनामधली, खोल रूजली असे ।

विचारांतील तर्कज्ञान , शुद्धीसाठी पुरे नसे ।।

गुरू लागतो अग्नी सारखा, चित्त शुद्धी करिता ।

ज्ञानभट्टी पेटवून देई, जाळण्या अशुद्धता ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

माणसाला माणुसकीचं वागणं कळावं।
माणसानं कसं माणसासारखं वागावं।।

माणसाचे शरीर अमोल किंमतीचं
पशु-पक्ष्यांपेक्षा खूपच मोलाचं
माणसाच्या हातून चांगलंच घडावं
माणसानं कसं माणसासारखं वागावं।।

माणसाच्या वागण्यात स्वार्थ नसावा
माणसानं आचरणात बदल करावा
आपल्या आचरणातून इतरांना सांगावं
माणसानं कसं माणसासारखं वागावं।।

माणसानं नजरेतून चांगलच पहावं
चांगलच ऐकावं,चांगलच बोलावं
चांगलं वाईट माणसाला कळावं
माणसानं कसं माणसासारखं वागावं।।

माणसानं चंचल मनाला आवरावं
चांगल्यांच्या संगतीत त्याला रमवावं
वाईटाला दूर करावं, चांगल्याला जवळ करावं
माणसानं कसं माणसासारखं वागावं।।

माणसानं तहानलेल्या जीवाला पाणी पाजावं
भुकेलेल्या जीवाला अन्न द्यावं
इतरांसाठी प्रेम द्यावं
माणसानं कसं माणसासारखं वागावं।।

माणसाला माणुसकीचं वागणं कळावं।
माणसानं कसं माणसासारखं वागावं।।

आज थोड काहीतरी वेगळ चाललय वाटतं
रोज कडू लागायचं आज गोड गोड वाटतंय

रंगीत द्रव्य ग्लासा मधलं पांढर आज दिसतंय
आज थोड काहीतरी वेगळ चाललय वाटतं

कर्कश्य आवाजातील गाणी आणि चमकणारे दिवे
आज सगळे शांत फक्त शीतल प्रकाशात नाहणे

मैफिलीत आज नाही रोजच्या सारखं दुःख
नाही डोळ्यात नमी नाही पैशाचीही कमी

आज कसं सार काही सोज्वळ थोड वाटतंय
गुलाबाच्या वास पेक्षा मोगरा बरा वाटतोय

एक दोन ग्लासानंतर तारे दिसू लागायचे
आज पूर्ण चंद्र एकटा ग्लासा मध्ये बघायचे

अरेच्चा !! हि तर कोजागिरीची पार्टी चालली दिसती
तरी म्हणतो बाटली ऐवजी किटली का दिसतीय
आज थोड काहीतरी वेगळ चाललय वाटतं

-- विनायक आनिखिंडी, पुणे

9922970317

मुंबईची कथा आणि व्यथा सांगणारी ही कविता श्री द्वारकानाथ शंकर उर्फ जयंत वैद्य यांनी सर्वप्रथम १९८२ साली लिहिली. जसजसा काळ पुढे गेला तसे संदर्भ बदलले, मुंबईसुद्धा बदलली. या कवितेचा पूर्वरंग १९८२ मध्ये तर मध्यरंग १९९५ मध्ये लिहिला गेला. आता लिहिलेला हा उत्तररंग मुंबईची व्यथा जोरकसपणे मांडतो आहे.

मी खुदकन हसलो
तू गालात हसतेस
मी रडरड रडलो
तू छातीशी धरतेस

मी शाळेत असताना
वाट सारखी पाहतेस
डबा तसाच दिसला
तू लालेलाल होतेस

असे माझा वाढदिवस
तू दिनरात राबतेस
आयाबाया बोलावून
ओवाळणी करतेस

कधीतरी साजरा कर
आई तुझा वाढदिवस
आम्हीही भरवू तोंडी
पेढ्यांचा जो गोडघास

आई , बन तू लेकरू
आम्ही तुझी माय होवू
तुला झोक्यात टाकून
सुखे दोन झोके देऊ !

जमवून सर्व मित्रांना
वाढदिवस तुझा करेन
जन्मोजन्मी हीच माय दे
अशी मागणी मागेन

विठ्ठल जाधव
शिरूरकासार, जि.बीड
सं.९४२१४४२९९५
(दिव्यमराठी,१०मे२०१८)