कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
वचन
वाणी मधूनी शब्द निघाला, कदर त्याची करीत होते ।
मुखावाटे बाहेर पडे जे, वचन त्याला समजत होते ।।
दिले वचन पालन करण्या, सर्वस्व पणाला लावीत होते ।
प्राणाची लावून बाजी, किंमत शब्दांची करीत होते ।।
स्वप्नामध्ये दिले वचन, हरिश्चंद्र ते पालन करी ।
राज्य गमवूनी सारे आपले, स्मशानी बनला डोंबकरी ।।
प्राण आहूती देई दशरथ, वनी धाडूनी राम प्रभूला ।
पालन केले तेच वचन, रणांगणी दिले जे कैकयीला ।।
आज लोपूनी तेज वाणीचे, तुटले विश्वासाचे नाते ।
बदलूनी जाती क्षणात सारे, घटकेपूर्वीचे शब्द जे होते ।।
मित्र वा आप्त कुणी, आई-बाप वा भाऊ-बहीण ।
स्वार्थीभाव अंगी मुरूनी, पाळीत नाही आपले वचन ।।
अंतर्यामी बसला ईश्वर, जाण त्याची सदैव असावी ।
‘वचन’रूपे व्यक्त होई , हीच भावना मनी ठसावी ।।डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
पाऊस आलाय…..भिजून घ्या
पाऊस आलाय.....भिजून घ्या
थोडा मातीचा गंध घ्या
थोडा मोराचा छंद घ्या
उरात भरून आनंद घ्या.....
आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
बघा समुद्र उसळतोय
वारा ढगांना घुसळतोय
तुम्हीही त्यांच्यात मिसळून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
ऑफ़ीस रोजच गाठत असतं
काम नेहमीच साठत असतं
मनातून भिजावंसं वाटत असतं
मनाची हौस पुरवून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
सर्दी पडसे रोजचेच.....
त्याला औषध तेच तेच..... प्यायचेच आहेत नंतर काढे , आधी अमृत पिऊन घ्या..
आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
बघा निसर्ग बहरलाय
गारव्याने देहही शहारलाय
मनही थोडं मोहरून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्याWhatsApp वरुन
-
वातावरण
विचारांची उठती वादळे ।
अशांत होते चित्त सदा ।।
आवर घालण्या चंचल मना ।
अपयशी झालो अनेकदां ।।
विषण्णतेच्या स्थितीमध्यें ।
नदीकांठच्या किनारीं गेलो ।।
वटवृक्षाचे छायेखाली ।
चौरस आसनावरी बसलो ।।
डोळे मिटूनी शांत बसतां ।
अवचित घटना घडली ।।
विचारांतले दुःख जाऊनी ।
आनंदी भावना येऊं लागली ।।
एक साधूजन ध्यान लावीत ।
बसत होता त्या आसनावरी ।।
पावित्र्याची वलये फिरती ।
आसन दिसले रिकामें जरी ।।
वातावरणाची ही किमया ।
अनुभवते प्रखरतेनें ।।
शुद्ध अशुद्ध विचार येती ।
सभोवतालच्या जाणिवेने ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
घड्याळ
घड्याळ होते भिंतीवरती
टिक टिक करुन चाले
सतत दिसली चाल काट्यांची
एकाच दिशेने हाले
धावत होता एक तुरु तरु
दुजा हळूच धांवे
छोटा जाड्या मंद असून
पळणे ना ठावे
पळत असती पुढे पुढे
समज देती काळ-वेळेचा
किती राहील शिलकीमध्ये
प्रवास आपुला जीवनाचा
जीवन चक्रापरि फिरती
घड्याळ्यामधले सारे काटे
जाणीव करुन देती सतत
आपण कोठे अन् जीवन कोठे
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
कृष्णमेघना
झाकोळल्या नभांगणी
कृष्णमेघना अनावर...जीवा, ध्यास श्रावणी
सरसरसर धारा सुंदर...वर्षा ऋतू बरसणारा
स्पर्श ओलेता मनोहर...शब्द गझला अर्थवाही
भावगंधी ओंजळ सुंदर...चिंबचिंबली पानफुले
झुळझुळतो नाद सुंदर...अतर्क्य रूप चैतन्याचे
लावण्य रुपडेच मनोहर...नाचत नाचत येते वर्षा
ओथंबलेले गगन सुंदर....
********
रचना क्र. ७८२०/७/२०२३
-वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908
-
स्वप्नांतल्या चांदण्यात एकदाच
स्वप्नांतल्या चांदण्यात एकदाचतू भेटून जामोहरल्या मनातील गंधतू असा लुटून जासाद हलेकच तुला देतेप्रतिसाद तू देऊन जाअंतरातील भावनांची ओलअलगद तू मिटून जारातराणीच्या सुवासात आल्हादतू दरवळून जाअलवार मिठीत तुझ्यातू मला टिपून जादव भरल्या धुक्याततू हरवून जास्पर्श माझा मलमलीतू जरासा मोहरुन जाओढ लागली तुझीतू मुग्ध होऊन जामाझ्या अबोल मिठीततू मोहक गंधाळून जाभाव भावनांचे कोष हेतू धागा विणून जालाज गाली बहरलीतू मला वेढून जास्तब्ध झाले क्षण तुझ्यासाठीतू निमिष थांबून जागुंतले तुझ्यात अवचित मीतू गोफ बांधून जा-- स्वाती ठोंबरे. -
धन्य ती महाराष्ट्र माऊली !
कृष्ण कमळ-
-
जन्माला आलो तर
जन्माला आलो तरमरणं ही ठरलेलं आहे,कुणाचं लवकर जाणंहे विधिलिखित आहेकोण कसं लवकर गेलंही हळहळ व्यक्त होते,आयुष्य असेल थोडंतर नशीब ही रुसतेलहान मोठं वय ह्याचासंबंध मग राहतं नाही,मरणदारी नौका जाणंसत्य मग टळत नाहीकिती करा टेस्ट आणिकिती खा गोळ्या,हृदय बंद पडेल कधीन कळेल वेळ तेव्हाकोण न ह्याला अपवादन कोण ह्यातून सुटला,क्षण भंगुर आयुष्य हेन रहावा कधी राग रुसवामी ही जाईल अशी अचानकहृदय हलकेच बंद पडता,काव्य हृदयावर करता करताधडधड वाढेल मग तेव्हानसेल भरोसा कसला तोकोण जाईल सोडून केव्हा,आठवणी उरतात मागे साऱ्याह्यालाच उत्तरायण म्हणतात-- स्वाती ठोंबरे. -
वेळेची किमया
वेळ येता उकल होते, साऱ्या प्रश्नांची ।
जाणून घ्या तुम्ही, रीत निसर्गाची...१,
जेंव्हां यश ना मिळते, एखाद्या प्रश्नी ।।
वेळ नसे योग्य आली, हेच घ्यावे जाणूनी...२,
प्रयत्न सारे चालूं ठेवतां, यश ना मिळे ।
कांहीं काळासाठी थांबवा, प्रयत्न सगळे...३,
काळ लोटतां प्रयत्न होती, पुनरपि सारे ।
उकल होऊन गुंत्यांची, आख्खे निघती दोरे...४,
कुणी म्हणती ग्रह अनूकुल, ह्या घटनेला ।
हीच तर वेळेची किमया, कशी कळे कुणाला....५
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
रंगांची आरास
कुठून आले हे निळे पाखरू,
पाहून त्याला वाटे उल्हास, निसर्गाचा महिमा, जादू ,
ही तर रंगांची आरास,--!!!झुलत्या फांदीवर बसतां, पुढेमागे ते बघा झुले,
देखणे वाटे, नजर फिरता,
रंग पांच त्यात मुरलेले,--!!!इवलेसे, मुठीत मावेल,
जीव तरी केवढासा,
लकलक डोळे, छोटे शेपूट तपकिरी रंग त्याचा,--!!!चटकन हेरे सावज,
नजर भिरभिरत बघे,
खुट्टट आवाज होता ,
बनते एकदम सावध,--!!!पाठीवर निळा रंग पहा,
पंखांवर पांढरट पट्टे ,
आखीव रेखीव कसे ते,
आहेत कोणी चितारलेले,?--मानेवर केशरट झालर,
त्यातून काढे चिमणे डोके,
कडेकडेने हिरवी मखमल,
डोकी पिवळा तुरा शोभे,--!!कारागिरी पाहून उठावदार,
निसर्गा प्रणाम पुन्हा एकवार,
किती मोठा तू चित्रकार,
जाणीव ठेव मानवा थोर,--!!!हिमगौरी कर्वे.©
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti