कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

रामरक्षेची जागा आता Android ने घेतली,
त्या नादातच आजकालची कार्टी ऊशिरा झोपली....

माहीत नाही सीता कोण,भगवदगीता कोण,
मात्र प्रत्येक हातात Latest आय फोन....

पुस्तकाची PDF झाली,
रोज वेगळा BF
अन रोज नवी GF आली...

प्रगती होतेय सांगत
घडणारी / बिघडणारी
नवीन Online पीढ़ी आली...

अंगठे दुखतायत आता Type करून
मानसं भेटतायतं आता Skype वरुन...

पाहुण्यांना भेटणं,पत्र लीहिणं जुनं झालं आता,
काका,Plzz ज़रा तुमचा Email ID देता...

मॉर्निंग Walk कधीचाच बंद झालाय,
Android Market मध्ये Temple Run जो आलाय...

व्हर्चुअल जमान्यात लांबचे सगळे झाले 'Connected',
पण शेजारधर्म '. Totally Disconnected'...

आई वडिलांचे संस्कार सुद्धा Download केले जातील आता,
'देव देव' काय करता,पूजा करायचं पण App आलाय आता....

या 'Technology' मागे पळता पळता,
लोकांनी पळणंच बंद केलय आता....

विसरले सारे चव आईच्या भाजीची,
शुर गाथा शिवाजीची,
साथ पसरलीय सावध रहा
Latest आलेल्या 'Technology' ची...
तुळशी" ची जागा आता "Money Plant" ने
घेतलीय...!!

"काकी" ची जागा आता Aunt ने घेतलीय...!!
वडील जिवंतपणिचं"डैड" झाले,
अजुन बरचं काही आहे
आणि तुम्ही आत्ताचं Glad झाले....??

भाऊ "Bro" झाला आणि बहीण "Sis"...!!
दिवसभर मुलगा CHATTING चं करत,
नाही तर रात्री झोपताना Mobile वर SETTING पण करतो...!!

दुध पाजणारी आई जिवंतपणीचं "Mummy"
झाली...!!

घरची भाकरं आता कशी आवडणार हो... ५ रु. ची Maggi
आता किती"Yummy" झाली...!!

माझा मराठी माणूसच मराठी ला विसरू लागलाय....

बघा जमल्यास विचार करुन शेअर करा व
आपली संस्कृती.लोप पावण्यापुर्वी ती जपण्याचा प्रयत्न
करा ...!!!!!!!!!

फेसबुकवरुन फिरणारी ही कविता.. कवी अज्ञात..
प्रेषक - विनय साटम

एक दिवस आमचा
तीनशे चौसष्ट त्यांचे

रस्तोरस्ती अत्याचार
सामुदायिक बलात्कार
वृद्धा, प्रौढा, लहान मुली
कुणीही चाले त्यांना
दुसर्‍या दिवशी भरे
पेपराचा रकाना

हुंडाबळी, जळीत प्रकरणे
वाचून दगड झालीत मने
दोन ओरखाडे भितींचे
माझे ही घर मातीचे

टीव्ही शो बघताना
तोकड्या कपड्यात नाचे टिना
डोळे फाडून चवीने पाहतो
एकमेकींना टाळ्या देतो

आठ मार्च येतच राहणार
स्त्री शक्तीचे नारे ऐकणार
जोरदार टाळ्या देणार
आज ते हात आमचे
उद्या लेकी सुनांचे
परवा नाती पणतींचे
तरीही माझे घर मातीचे
माझे घर मातीचे

-- सौ. सुधा मोकाशी

शामल शामल संध्याकाळी,
पुन्हा सगळे गुंतवीत धागे,
प्रीत जडे कशी अनुरागी,
जसे घडले तेव्हा मागे, --!!!

एकमेका अनुरक्त होता,
जीव थोडाथोडा होई,
प्रीत जुळता रेशमी ती,
परत एकदा भेटू दोघे,--!!!

पापण्यांची थरथर अगदी,
तारुण्य किती अलवार, सावल्यांच्या साक्षीने तो,
मिलाफही सुकुमार, --!!!

हात गुंफता हातामध्ये,
मजेची ती सफर करू,
प्रेम प्रीती कोमलांगी,
हळूच कशी उरी धरू,--!!!

कानाशी बोल रूणझुणे,
परस्परा गुपित सांगत,
अस्तित्व तेथील तळ्याचे,
वाटे धीरगंभीर - प्रशांत,--!!!

सूर्य बुडतां बुडतां ,
प्रेमधून वारा वाजवी,
साक्षीने वृक्षांच्या त्या,
देवघेव आणाभाकांची,-!

हळुवार स्पर्श होता तुझा,
रोमांच उठले अंगावरी,
मग तू जवळी घेता,
धकधक उगी वाढे उरी,--!!!

मोहाचे क्षण कितीक,
येती सारखे सारखे,
असुनी कोवळ्या वयातही
स्वर्गसुख तेच भासे ,--!!!

ओढ तुझी जीवघेणी,
अंधारल्या त्या प्रकाशी,
खेळ सुरु होई तेव्हा,
चांदण्यांचा वर अवकाशी,--!!!

चंद्रमा किती द्वाड तो,
मेघात लपे सारखा,
चांदणी होई कासावीस,
बघूनच हाले नेमका, --!!!

आभाळीच्या चंद्राला,
पाहून तू म्हणशी,
आणखी एक चंद्र,
आज आहे मजपाशी,--!!!

आज आठवू ती संध्या,
पुन्हा सगळे गुंतवून धागे,
प्रीत जडेल पुन्हा अनुरागी,
जसे घडले नव्हते मागे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

(अधिक महिन्यात जावयाला वाण देण्याची जुनी प्रथा. आता सासूने आपल्या सुनेला वाण देऊन तिच्याबद्दल आपल्या भावना व्यक्त केल्या तर)

अधिकाचे फळ अधिकच लाभते
अशा कथा ऐकते
तीसतीन ह्या वर्ष दिनाला
अभिनंदन करते ।

पोटी न आलीस
तुझ्या आईने भरली माझी ओटी
देवाजीने तुला नर्मिले
केवळ आमच्यासाठी ।

घरात आलीस घरची झालीस
दूधात साखर पडली
दुध कोठले साखर कुठली
अवघी गोडी उरली ।

किती करिशी तू आमची सेवा
होऊ कशी उतराई
ह्या वास्तूतील वस्तू वस्तू
तुझे गोडवे गाई ।

गृहलक्ष्मी तू स्थान तुझे ग
घरच्या देव्हार्‍यात
दुर्गा होऊन झुंजून
करसी संकटावरी मात ।

जगावेगळे असे कसे हे
सासूसुनेचे नाते
दृष्ट लागो तुझ्यावरोनी
शब्दफुले उतरते ।

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

नष्ट करुनी भावना, नको गमवू आनंद / धृ /

उंच मारुनी भरारी

पोहंचला चंद्रावरी

दाही दिशा संचारी

नष्ट केलास तू , चांदण्यातील आनंद १

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

फुलांतील सुवास

फळांतील मधुर रस

पक्षांचा रम्य सहवास

नष्ट केलास तू, निसर्गातील सुगंध २

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

नदीतील संथता

ओढ्यातील चपळता

धबधब्यातील प्रचंडता

रोखलास प्रवाह तू, घालूनी बांध ३

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

शरिराची योजना

गुंतागुंतीची रचना

श्रेष्ठत्व दिले ज्ञाना

भावना व विचार यांचा, निर्माण केला वाद ४

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

तुझ्या शोधांतील झेप

क्षणिक सुखाची झोप

परि करी निसर्गा ताप

नको करुं तूं, ईश्वरी दयेचा प्रवाह बंद ५

थांब विज्ञाना, नको लावूस शोध

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

पाटीवरती अंक लिहीले, बागडूं लागला आनंदाने

पित्याचे लक्ष वेधण्या, हनवटी खेची हातानें....१,

प्रथमापासूनी लक्ष पित्याचे, होते अवखळपणाकडे

अजाणपणा दाखवोनी, दुर्लक्ष करी मुलाकडे...२,

शब्दांची गुंफन करूनी, कवितेचा संग्रह केला

तोच संग्रह घेवून चाललो, दाखविण्या माहूरी रेणूकेला...३,

जगदंबा ही आदी शक्ती, सारे तिजला ज्ञात असते

अजाण बालक हट्टी असूनी, तिच्याच घऱी दाखविण्या जाते...४,

पाटीवरले अंक बघूनी, हृदय पित्याचे गहीवरले

रेणूका तर जननी विश्वाची, भाव मनीचे आधीच कळले...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अंहकाराचा पेटून वणवा, थैमान घातिले त्या मेघांनी
तांडव नृत्यापरि भासली, पाऊले त्यांची दाही दिशांनी...१,

अक्राळ विक्राळ घन दाट, नी रंग काळाभोर दिसला
सूर्यालाही लपवित असता, गर्वपणाचा भाव चमकला...२,

पृथ्वीवरती छाया पसरवूनी, चाहूल देई आगमनाची
तोफेसम गडगडाट करूनी, चमक दाखवी दिव्यत्वाची...३,

मानवप्राणी तसेच जीवाणे, टक लावती नभाकडे
रूप भयानक बघून सारे, कंपीत त्यांची मने धडधडे...४,

त्याच वेळी वादळ सुटूनी, देह घनाचा टाकी विखरूनी
गर्व हरण होऊन जाता, अश्रू पडती नयनामधूनी....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

संभ्रम तुझ्या हंसण्याचा नित काळजास होतो
तूं अजुन-जगीं-असण्याचा दिनरात भास होतो ।। १

हलकीशी झुळूक गंधित अंगावरून जाई
कुठुनी हा सोनचाफा उधळत सुगंध राही ?
स्मृतिचा, मनात माझ्या अविरत सुवास होतो ।। २

मज कोण बोलवी हें , कां नेत्र ओलवी हे ?
कंठात हुंदका कां दाटुन उगीच राहे ?
संसर्ग विकलतेचा, आहत-मनास होतो ।। ३

भावना उचंबळलेल्या, जुलमी तल्वार होती
माझ्या मनास जखमी, भावनाच भार होती
स्वत्वास या अरेरे ! त्यांचाच फास होतो ।। ४

नच उरला देह जर तव, मज कुठुन स्पर्श झाला ?
अवचित कसा शहारा अंगावरून आला ?
त्या स्पर्श-आठवानें हा जडवत् श्वास होतो ।। ५

‘आहेस’ वाटतें, तरि, ‘नाहींस’ हें कळेंही
नाहींस ; पण, मनाला अजुनीही मान्य नाहीं
या ‘असणे’ अन् ‘नसणें’चा भलताच त्रास होतो ।। ६

‘गेलीस’, हेंच भंवती जग सर्व मानताहे
अस्तित्व तव प्रफुल्लित पण मजसमीप राहे
आभास माझियाविण हा नच कुणांस होतो ।। ७

कधि वाटे, वारंवारच भेटशील तूं अजुनीही
कधि वाटे, वियोग माझा कधि संपणार नाहीं
क्षणिं आस वाढते, क्षणिं पुरताच हताश होतो ।। ८

जरि दूर तुझा परलोकीं आतां निवास असतो
तुजजवळ सदोदित माझ्या हृदयाचा वास असतो
निमिषात कल्पनेचा अगणित प्रवास होतो ।। ९

नयनांस ध्यास, तरिही, अदृश्य राहसी कां ?
हृदयास ध्यास उत्कट, तरि दुरुन पाहसी कां ?
अस्तित्व तूंच, अन् मी अंतर्बाह्य ध्यास होतो ।। १०

‘आभास’ हें म्हणा, वा, मजला ‘भ्रमिष्ट’ कोणी
‘आभास हा’, मला हें सांगूं नका चुकोनी
ऐकून, ऊर फुटतां, सगळाच नास होतो ।। ११

मज एकला नि व्याकुळ पाहून धावली जी
अजुनी समोर माझ्या असतेच सावली जी
‘नाहींच’ ती कशी ?, तो प्रश्नच खलास होतो ।। १२

निद्रिस्त रात नेहमी, आळशी प्रभात जरी
रोजच प्रघात माझा, ‘जप’ अखंड आठप्रहरीं
आरंभ जीवनान्तीं खडतर तपा-स होतो ।। १३

‘हरतेस क्लेश अजुनी’, स्वप्नांत हेंच वाटे
करतेस दूर अजुनी स्वप्नांत, तीक्ष्ण काटे
पण हाय ! , जाग येतां कां भ्रमनिरास होतो ? १४

तूं अजोड होतिस सखये, तुजजैसें जगतीं नाहीं
पण तुजसाठी अखेरिस मी करूं न शकलो कांही
शक्तिवान दुर्भाग्याचा मी हतबल दास होतो ! १५

अति-आर्त आठवांनी झाली अशी अवस्था –
अति-तप्त आसवांनी जळली जीवन-व्यवस्था
प्रियतमे, उपद्रव तुजविण माझाच सुखास होतो ।। १६

घनघोर खिन्नपण वाटे, दाटत अवसाद आहे
मी व्यर्थ सारखा तुज घालीत साद आहे
पण प्रचार वेदनांचा कां दशदिशांस होतो ? १७

तुजवीण वाट चालूं अजुनी पुढे किती मी ?
तुजवीण जीवनीं या थकलो, सखे, अती मी
अंताचा विचार येतां, आनंद खास होतो ।। १८

तूं गेलिस ; सरेल माझी कधि हरलेली कहाणी ?
संपेल कां अतिलौकर ही उरलेली कहाणी ?
हा हन्त ! यमाच्या लेखीं मी ‘अगोड-घास’ होतो !! १९

आतुर होऊन करतो परलोकाची प्रतीक्षा
तूं भेटशीलच फिरुनी, नच मोक्षाची अपेक्षा
हर्षही पुनर्भेटीचा हा तुजविण उदास होतो ।। २०

- - -
( दिवंगत प्रियपत्नी डॉ. स्नेहलता हिच्या स्मृतीत )

-- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

प्रदीप निफाडकरांची गझल

देहमनाचा आनंद औरची,

नसे तयाला दुजी कल्पना ।

जीवनामधले मिळता सारे,

न तेथे कसली तुलना ।।१।।

आनंदाचा घट भरूनी हा,

तन मन देयी पिण्यासाठी ।

आनंदाला नसे सीमा मग,

अनेक घट अन् अनेक पाठी ।।२।।

एक घटातूनी आनंद मिळता,

दुजे घट हे जाती विसरूनी ।

अनेक घटांतील आनंद हा,

लुटाल कसा तृप्त होवूनी ।।३।।

दुजामध्ये समरस होवूनी,

लुटूनी घ्या तुम्ही आनंद सारा ।

‘मी’ ‘तू’ ह्यांच्या पलीकडला तो,

आनंद घटाचा भव्य पसारा ।।४।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com