मी पिकलेला म्हातारा अन् तू रे तरुण हिरवा

रुसवे फुगवे, तंटे बखेडे
हवे कशास लढाई झगडे
अतीतटीचे हे हेवेदावे
आत्यंतिक द्वेषाचा सोस कशाला? ।।

आभाळाच्या मुक्ततेला नाही बंध
देवाच्या मायेला ना बंधाचा गंध
भिंतीआडच्या कृत्रिम जगाचा
तुम्हाआम्हाला मग ध्यास कशाला ॥

जमिनीच्या हक्काच्या तुकड्याला
कुंपणात जोखण्याचे ध्येय आम्हाला
मुक्त हवा करुन कलुषित या
छपराखाली कोंडला श्वास कशाला ॥

आयुष्याची वरात ही रिकामहाती
घर भरण्याची मग आस कशाला
इवल्या मुठीत ना मावताना
मिळे ते साठण्याची हाव कशाला ।।

जे नाही ते दाखवण्याचा
हा खोटा ध्यास कशाला
जे नसतंच कधी आपलं
ते कुणा देण्याचा भास कशाला ।।

देवाच्या असीमतेला बंदिस्त गाभारा
माणसाच्या नग्नतेला वस्त्रांचा डोलारा
एकल्या प्रवासाला हा नात्यांचा पसारा
असतं ते झाकण्याचा अट्टाहास कशाला ॥

माणसाच्या मातीला हा वास एकला
वेगळेपणाचा वेडा आटापिटा कसला
जीवनाच्या क्षणभंगुर व्यर्थतेपुढे
जगण्याचा आकांत, हव्यास कशाला ।।

जन्मजन्मांतरीच्या किती त्या शपथा
दुष्मनी पिढ्यापिढ्यांची मिथ्या
परीक कुणा आसभास ना कसला
ना ही शाश्वतता पुढील क्षणाला ॥

एकमेकांच्या भावविश्वांना
जखडून मापण्याचे दंड कशाला
संपायचीच असतात जर सारी
बांधावी नाती उदंड कशाला ॥

तोटक्या आयुष्याच्या तुकड्यावर
उभारुन अहंतेच्या उंच हवेल्या
एकमेकांना तुच्छण्यासाठीचा
हा थाटमाट बडेजाव कशाला ।।

क्षणभंगुरतेला नजरेआड सारणाऱ्या
खोट्या साऱ्या समजूती कशाला
नश्वरतेला चिरंतन जपण्याचा
सत्याचा एवढा अपलाप कशाला ॥

जन्माचा आनंद, मृत्यूचा शोक कशाला
पुनःपुन्हा चक्राच्या त्या फेऱ्या कशाला
विरंगुळ्याच्या मृगजळाला सोडून
सत्याचा का नाही ध्यास आम्हाला ॥

- यतीन सामंत

बराच काळ चिवचिव करीत एक दिसे चिमणीं

काय बरे तिज लागत असावे विचार आला मनी...१,

तगमग आणि उत्सुक दृष्टीने बघे चोंहिकडे

परि लक्ष वेधी ती हालचालींनीं आपल्याकडे....२,

शिकवतेस कां ? तूझी चिवचिव भाषा मजला

मदत करिन मी शक्तीयुक्तीने दु:ख सारण्याला...३,

बघूनी मजकडे चिमणी ओरडे मोठ्या रागानें

समर्थ आहे मी माझ्या परि ती नको मदत घेणे...४,

मानवप्राणी तूं एक असूनी बुद्धीमान आहे

मधूर बोलूनी इतरावरती छाप पाडीत जाये...५

शिकून घेशील हलके हलके माझी ती भाषा

पक्षावरती वर्चस्व गाजविण्या येईल तुज नशा...६,

जें जें कांहीं तुज नूतन दिसते ह्या जगाते

धडपड करूनी सारे मिळवी प्रयत्न करूनी ते...७

मोठेपण मिळाले तुजला आपल्या बुद्धीने

दुरपयोग केलास त्याचा तूं आखूनी योजने...८,

तुला वाटते यश मिळविले आपल्या परिने

असहाय्य केलेस इतर जीवनां ह्या जगी जगणे...९,

पक्षी भाषा अवगत करणे साह्यासाठी नसे

भांडणे जुंपूनी आमच्यामध्ये गंमत बघत बसे....१०,

फसवे बोलत जवळीं घेवून आम्हा बंदी करी

विश्वासघात हा सहज स्वभाव दिसे तुझ्यापरी...११

कसा टाकूं मी दगड स्वत: माझ्या पायावरी

पक्षी होवूनी जर आलास तूं भाषा शिकवील सारी....१२,

भटकते पिल्लू तिच्या जवळीं दिसले मजला

शांत होवूनी चिमणी उडाली त्याच वेळेला....१३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ध्येय मिळण्या तुमचे योग्य लागते साधन

कष्ट होतील व्यर्थचे चूक मार्ग अनुसरुन ।।

अंतराळातील शोध महान बुद्धीचे प्रतीक

घेण्या अचूक वेध अवकाशयान असे एक ।।

अनंत दूरचे तारे न दिसती डोळ्यानी

दुर्बिणीच्या नजरें बघती सर्व कौतूकानी ।।

सूक्ष्म जंतूंचे अवलोकन, चक्षु घेण्या असमर्थ

त्याचे मिळण्या ज्ञान लागते सूक्ष्मदर्शक यंत्र ।।

यंत्र असे साधन जाणण्या कांहीं गोष्टी

इंद्रियाना मर्यादा असून न बघे सारी सृष्टी ।।

तसेंच आहे प्रभूचे जाणण्या त्याचे आस्तित्व

साधन पाहिजे तपाचे देऊनी परीक्षा सत्व ।।

दया क्षमा शांति ठरे श्रेष्ठ गुण

सत्य तप भक्ती, प्रभू मिळण्याचे साधन ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

कोण दिसे हा पाण्यामध्ये,
असावा माझाच भाईबंद,
चोच बांकदार, रूप देखणे,
मनाने दिसतोय स्वच्छंद,
गुबगुबीत पांढरी पाठ,
कोरीव वर काळ्या रेघा,
नजर शोधक पाण्यात, भक्ष्यच भागवेल भुका ,
सुळकन जो वर येईल,
मटकावेन आधी त्याला,--!!!
कळणारही नाही याला,
कधी गिळले मी माशाला,-?
डोळे तीक्ष्णमाझे,
नजरही अगदी करडी,
पाण्यातील या पक्ष्याची,
मात्र भासे मज बेगडी,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

शब्दांचे अर्थ शब्दांकडे
हवे तसे वळलेच नाहीत
तिचे ते हलके इशारे
त्याला लवकर कळलेच नाहीत

निरागस तिचा चेहेरा
त्यानं जेव्हा पाहिला होता
जुन्या शब्दांचा नवा अर्थ
तेव्हा त्याला उमगला होता

तरीही न जाणे का नंतर
तो रेंगाळतच राहीला
समाजातील अंतर जणू
तो न्याहाळत राहीला

तिला मात्र समाजाच्या दरीत
डोकावयाचे नव्हते
परीमाण ते वास्तवाचे
तिला असे तोलायचे नव्हते

तिला कसं मुक्त
बेधुंद गायचं होतं
स्वप्नांच्या झुल्यावर
ऊंच ऊंच झुलायचं होतं

सुंदर स्वप्नं तिचे ते
मग स्वप्नचं राहीले
कोमल विश्व तिचे
ते हळूहळू मुरझले

निरपेक्ष प्रेमाचे झरे
आता आटले होते
पंख गोड स्वप्नांचे
अलगद तिनं छाटले होते

अल्लड भावनांना
तिनं मग आवरलं होतं
मनात उठलेले तुफान
एकटीनच सावरलं होतं

त्याच्या मनात काय होते
तिला अजून नाही कळले
पण डबडबलेल्या डोळ्यातुन
अश्रू कधीही नाही ढळले...

- डॉ.सुभाष कटकदौंड

*संत मुक्ताबाई*
ज्ञानाची गंगा अंतरी वाहिली,
भावार्थाची ज्योत जगात पेटविली.
वैराग्य, विवेक, करुणेचा संग,
मुक्ताई ठरली भक्तीचा रंग.

*संत जनाबाई*
दासी म्हणवली जगाच्या दारी,
पण विठ्ठल होता तिच्या अंतरी.
जात्यावर दळता अभंग फुलले,
श्रमातही विठ्ठल तिला भेटले.

*संत कान्होपात्रा*
रूपापेक्षा भक्ती श्रेष्ठ मानली,
विठ्ठलच जीवनसाथी म्हणून जाणली.
मोह, माया सारे दूर सारले,
पांडुरंगाच्या चरणी जीवन अर्पिले.

*संत सोयराबाई*
समतेचा दीप अखंड पेटविला,
भेदभावाचा अंधार दूर केला.
चोखोबांच्या संगतीत भक्ती खुलली,
विठ्ठलनामाने आत्मा उजळली.

*संत निर्मळाबाई*
निर्मळ मन, निर्मळ आचार,
विठ्ठलभक्ती हाच जीवनाधार.
प्रेम, दया, समतेचा श्वास,
अभंगांतून दिला भक्तीचा सुवास.

*संत बहिणाबाई*
संसारातही साधना जपली,
तुकारामांची भक्ती हृदयी रुजवली.
कर्तव्य, श्रद्धा, प्रेमाचा मेळ,
बहिणाबाईंचा जीवनदिवा अविरत तेवला.

या संतकन्या नव्हत्या केवळ इतिहासातील नावं,
त्या होत्या भक्तीच्या नभातील अमर चांदण्या.

कोणी ज्ञानज्योती अंतरी चेतविली,
कोणी श्रमात विठ्ठलमूर्ती भेटविली.
कोणी समतेचा अखंड दीप उजळला,
कोणी प्रेमाने माणुसकीचा गंध दरवळला.

त्यांच्या अश्रूंनी अभंगांना सूर मिळाले,
त्यांच्या त्यागाने जीवनाला अर्थ लाभले.
त्यांच्या ओठी अखंड नामाचा गजर,
आणि हृदयी विठ्ठलाचा प्रेमसागर.

आजही त्यांच्या पाऊलखुणा
वारीच्या वाटेवर फुलांसारख्या दरवळतात.
प्रत्येक टाळ-मृदंगाच्या नादात,
प्रत्येक "विठ्ठल... विठ्ठल..."च्या गजरात
त्या आजही जिवंत भासतात.

या संतकन्यांना त्रिवार वंदन...
ज्यांनी स्वतःचं आयुष्य विठ्ठलाच्या चरणी अर्पून,
साऱ्या जगाला प्रेम, समता, ज्ञान आणि भक्तीचा अमृतवारसा दिला.

जोवर चंद्रभागेचं पावन पाणी अखंड वाहत राहील,
जोवर वारकऱ्यांच्या ओठी हरिनाम निनादत राहील,
जोवर टाळ-मृदंगाच्या तालावर वारी चालत राहील,
तोवर या संतकन्यांचं तेज
प्रत्येक भक्ताच्या हृदयात, प्रत्येक अभंगाच्या स्वरात
आणि प्रत्येक "विठ्ठल... विठ्ठल..."च्या गजरात
अखंड दीपज्योतीसारखं तेवत राहील...

या संतकन्यांच्या चरणी कोटी कोटी प्रणाम...

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

खुरटून जाते फूलझाड, गर्द झाडीच्या वनांत,

कोमजूनी चालली स्त्रीलज्जा, धावपळीच्या जीवनांत ....१,

भावनेची नाहीं उमलली, फुले तिची केव्हांही,

नाजुकतेचे गंध फेकूनी, पुलकित झाली नाही...२,

कोमेजूनी गेल्या भावना, साऱ्या हताळल्या जावून,

एकांतपणाची खरी ओढ, दिसेल मग ती कोठून...३,

गर्दीच्या या ओघामध्यें, धक्के-बुक्के मिळत आसे,

प्रेमभावना जातां उडूनी, ओलावा मग राहत नसे...४,

स्त्रीलज्जेची भावना जी, युगानूयुगें जपली

घराबाहेर पडून पाऊल लोप पावू लागली...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

एक आठवण जन्मभराची सोबत