कृष्ण कमळ-

माझं हृदय म्हणालं मला

आज मकरसंक्रात

आज तरी गोड गोड बोल तिच्याशी...

मी म्हणालो, नाही ! इच्छा तिची

माझ्याशी बोलण्याची

म्हणून तर दूर गेली संपर्कातून...

आता आठवतही नाही

तिचा चेहरा आणि

स्वप्नातही येत नाही...

मीच प्रेमवेडा होतो तिच्या नजरेत...

आता मला ते वेड झेपत नाही...

माझे शब्दही कडू झालेत...

तिच्या आठवणींसारखे...

आज पुसून तिच्या साऱ्या आठवणी...

स्वच्छ हृदयाने जगासमोर जाणार आहे

आणि सर्वाना प्रेमाने

तिळगुळ देत म्हणणार आहे

तिळगुळ घ्या आणि गोड गोड बोला...

© कवी - निलेश बामणे

मो. ८१६९२८२०५८

पाठ राख घन:शामा,मी तर तुझी प्रियतमा,--||१||

साथीने तुझ्या गोकुळ सोडले,
अनया सोडून तुज वरले,
संसार सारा मोडून आले,
पोहोचले आता निजधामां,||२||

प्रीती भक्तीने झपाटले,
माझ्यात मी नच राहिले,
कृष्णा तुज सर्वस्व वाहिले, लौकिकाची केली न तमा,-||३||

अलौकिक नाते आपले,
एकरूप दोन जीव जाहले,
तनामनांचे धागे जुळले,
कृतार्थ होताना अशा संगमा,-||४||

ढगही सारे भोवती जमले, आजूबाजूस फुलली कमळे,
रंग गुलाबी त्यावर चढले,
यमुना उधाणली पाहून चंद्रमा,-||५||

मंजुळ स्वर बासरीतले,
ऐकून जीव तृप्त जाहले,
अस्तित्व माझे सारे निमाले, आठवले जेव्हा त्या समागमा,-||६||

कृष्ण कृष्ण नाम ओठातले,
नाद करत ध्वनी आत्म्यातले, इहलोकातही पुरते गुंजले,
अजरामर करत कृष्ण प्रेमा,-||७||

© हिमगौरी कर्वे

कष्ट करुनी घाम गाळीतो, शेतामध्यें शेतकरी

समाधानाची मिळते तेंव्हा, त्यास एक भाकरी

त्याच भाकरीसाठी धडपडे, नोकर चाकर

कष्टामधूनच जीवन होते, तसेच साकार

कष्ट पडती साऱ्याना, करण्या जीवन यशदायी

विद्यार्थी वा शिक्षक असो, अथवा आमची आई

अभ्यासातील एकाग्रता, यास लागते कष्ट महान

त्या कष्टाचे मोल मिळूनी, यशस्वी होईल जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

"मी सुद्धा चुकलो असेन",
एवढं मनात आणा!
धनुष्य मग हातातलं,
जरा संयमानंच ताणा!

बाणच हळू कानात सांगेल,
'ठेव मला भात्यात!
एवढं ऊन, एवढा पाऊस,
असणारच की नात्यात!'

वादा जवळ गप्प बसून,
संवाद करू, मारू गप्पा!
तुटण्या किंवा उसवण्याचा,
येणारच नाही टप्पा!

तेवढाच क्षण टळल्यावर
आकाश होतं साफ!
दंव होऊन गारवा देते,
तीच गरम गरम वाफ!

एक क्षण आवेगाचा,
फुटण्यापुर्वी अडवा!
डोळे सुद्धा राग बोलतात,
पापण्यांमागे दडवा!

थोडी गुदमर, थोडी घुसमट,
उंबरठ्यावर दाटेल!
राख झाली तरी चालेल,
असं वाटेल, ...पटेल!

दिवस रात्र असणारच,
तेव्हा आपण पूर्व बघू!
प्रकाशाचे वारकरीच की!
आपण उगवतीला निघू!

पहिली ठिणगी पडते तेव्हा,
विचार व्हावा पाणी!
मनात सूर जपतो तेव्हाच,
शब्द होतात गाणी!

कधीकधी आठवण्याहून,
विसरण्यातच मजा!
बेरजेपेक्षा कधीकधी ,
जोडून देते वजा!

बाकी उरणं महत्वाचं,
तेवढीच श्री शिल्लक!
कविता असेल साधी,
पण् विचार मात्र तल्लख!

संदीप खरे

उडून गेली दूर दूर तू

झेप घेउनी आकाशी

बघू लागलो चकीत होऊनी

पंखामधली भरारी कशी

नाजूक नाजूक पंखाना

आधार होता मायेचा

चिमुकल्या त्या हालचालींना

पायबंध तो भीतीचा

क्षणात आले बळ कोठून

विसरुनी गेलीस घरटे आपुले

बंधन तोडीत प्रेमाचे

आकाशासी कवटाळले

कधीतरी उडणे, आज उडाली

बघण्या साऱ्या जगताला

किलबिल करून वळून पहा

दाणे भरविल्या चोंचीला

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रवास! जन्म मृत्यूचा
कर्माचाच दृष्टांत जसा
श्वास केवळ पराधीन
क्षणीक बुडबुडा जसा।

स्वामी! सत्ताधारी एक
ब्रह्माण्ड मुठीत त्याच्या
सृष्टीसवेची पंचमहाभूते
त्याचा आविष्कार जसा।

भाग्यवंती जन्म मानवी
भोगणे, प्रारब्ध संचिती
कृपाळू! तोच दयाघनी
जगवितो अलवार जसा।

प्रहर! सारे साक्ष त्याची
नक्षत्र,ग्रहगोल,तारे सारे
रूप त्याच अनामीकाचे
उभा लोचनी तोच जसा।

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ५१.

१८ - २ - २०२२.

संथ झुळझुळणारी सरिता
किनारी जलझरे वाळवंटी
विराट! वटवृक्ष पारावरती
साक्ष आजही अनादीकाली.

अदृश्य घुटमळणारे आत्मे
भिरभिरती मोक्षमुक्तीसाठी
कर्मकांडांत, गुंतलेले जीव
कल्लोळ तो मायापाशांचा

काहूर! अंतरात आठवांचे
अंती तिलांजली आत्म्याला
प्रघात! सारेच केविलवाणे
अखंडित झुळझुळते सरिता

संस्कार सारेच मोक्षासाठी
भावकल्पनांच्याच श्रद्धा!
केवळ, सांत्वन मनामनांचे
अखंड प्रवाहपतीत सरिता

जन्मी! उलघाल जीवाची
धडपड सारी केविलवाणी
दोर प्रारब्धाचा दयाघनाचा
सत्य! श्वासांची पराधिनता

-- वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. ५.

५ - १ - २०२२.