कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
जीवन प्रभूमय
जीवन काय आहे मला जे वाटत असे
ते समजून घ्या तुम्हीं प्रभूमय ते कसे ....१
मृत्यूचा तो विचार कधी न येई मनी
मृत्यू आहे निश्चित माहीत हे असूनी...२
भीती आम्हां देहाची कारण ते नाशवंत
न वाटे मरूत आम्ही आत्मा असूनी भगवंत....३
आत्मा आहेची अमर मरणाची नसे भीती
जी भीती वाटते ती देहाची असती....४
आत्मा नसे कुणी तो तर प्रभूच आहे
साकारलेला सर्वत्र बाहेर व अंतरी राहे...५
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
मशाल
श्री गुरू दत्ताचे अवतार, अवतरले या भूमिवर ।
विविध नामे परि, दुर्बलांची करण्या कामे ।१।अक्कलकोटचे निवासी, स्वामी समर्थ आले उदयासी ।
दैवी शक्ती अंगी, अंधारी चमकली ठिणगी ।२।मशाल घेवून हाती, आला धावत पुढती ।
अति वेगाने, सर्वांची उजळीत मने ।३।कर्म योग आणि भक्ती, ह्या तीन ईश्वरी शक्ती ।
एकत्र जाहल्या, मशालीत त्या समावल्या ।४।वाहत्या काळाच्या ओघात, ते शरीर झाले शांत ।
जग सोडूनी, परि मशालीत शक्त ठेऊनी ।५।ही तीच मशाल घेवूनी, पुढती चाले दूजा कुणी ।
वारसा त्यांचा, प्रेषित ज्या शक्ती ।६।जरी तो नाही जगी आता, तत्त्व कार्य ते मागे उरता ।
मशाल रूपे, जन म्हणूनीच जपे तिजला ।७।डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
तू कळ्या दिल्या की फुलं
तू कळ्या दिल्या की फुलंपानगळ मात्र झालीविरल्या मनात तुझीचाहूल बंदिस्त झालीतू शब्द दिले की अर्थघालमेल वाक्यांची झालीहळव्या आठवणीत तुझीओळख खोलवर रुतलीतू तोडलस की फटकारलसजीवाची घालमेल उरलीअलगद हृदयात तुझीसय हलकेच मोहरलीतुझा स्पर्श तुझी मिठीआभास अंतरी विरलीमोहक चांदण्यात तुझीओळख अनामिक झालीतू होतास की नव्हतासमण्यांची माळ आल्हाद तुटलीविणलेल्या हारात तुझीओढ अवचित तुटून गेलीतू असाही तू तसाहीभावनांची गाठ विणलीऋणानुबंध मागचे उरलेतुझी वाट वेगळी झालीतू बहरला तू मोहरलापापणींची कढ ओल भिजलीफुलांच्या गंधित बागेत मगतुझी रेशीमगाठ अलवार सुटली-- स्वाती ठोंबरे. -
अजूनही प्रणयाचे ऐकू येते गुंजन !
अजूनही प्रणयाचे ऐकू येते गुंजन!
हुळहुळते अधरांवर माझ्या पहिले चुंबन!!तुझा स्पर्श पहिल्यांदा झाला मला असा की,
उभ्या हयातीचे या माझ्या झाले कंचन!गगनामध्ये अजून गर्दी नक्षत्रांची
तुझ्या नि माझ्या प्रीतीला ती करती वंदन!सवे माझिया तू असली की, असे वाटते....
स्वर्गामधले अवतरले भवताली नंदन!श्वासाश्वासामधे चालते तुझीच घमघम
अजून कुठले मला पाहिजे दुसरे रंजन!मला न वाटे जीवन-मरणाची या भीती
जोवर आहे नाम:स्मरणाचे हे इंधन!पहा लागलो बहराया मी दिशादिशांना
तुझ्या कृपेचे जेव्हा झाले अविरत सिंचन!शब्द अता बोलतात माझे तुझीच भाषा
करतो आता तुझेच वाचन, तुझेच चिंतन!हयात माझी गझलमय जणू झाली आहे
झोपेमध्ये सुद्धा चालू विचारमंथन!कळते मजला तुझ्याविना मी अपूर्ण आहे
तू माझा स्वर, मी तर साधे आहे व्यंजन!प्रोफेसर
प्रा. सतिश देवपूरकर
-
हृदय अर्पिले तुला
हृदय अर्पिले तुला,गजानना वाट दाखव मला,
*वेदना यातनांचा,
उठतो कल्लोळ,
शरीर आणि आत्मा,
नच कुठे मेळ*,
काया वाचा मने,
स्मरते रे तुला,
गजानना वाट दाखव मला,--!||१||विघ्नहर्ता असशी तू ,
जागृत किती देवता,
हाक तुज मारता,
मदतीस धावतोस भक्ता, हृदयापासून करत अर्चना,
विनविते मी तुला,
गजानना वाट दाखव मला,--!||२||रक्तवर्णी त्या सर्व पुष्पी,
अर्पिते मी तुझ्या चरणी,
दुर्वांकुररुपी मनोकामना,
साऱ्या समर्पित तुला,
गजानना वाट दाखव मला,--!||३||निबिड या संसारण्यी,
आले भटकत, भटकत, ---
घायाळ मी जखमी,---
मनपाखरू भिरभिर करत,
आले दारी कृपा मागत,
तूच आता माय बाप मला,--!
गजानना वाट दाखव मला,--||४||© हिमगौरी कर्वे
-
पुण्ण्याचा साठा
खिशांत माझ्या पडली होती,
सुटी नाणी काही,
वस्तूंची ती खरेदी करण्या,
सर्व बाजार पाही ।।१।।
सराफ्याच्या दुकानी दिसला,
एक हिऱ्याचा हार,
डोळे माझे चमकूनी गेले,
फिरती गरगर ।।२।।
दाम विक्रीचे जाणूनी घेता,
हताश मी झालो,
हातातील धनाचे मोजमाप,
करू मी न शकलो ।।३।।
दोन वेळची पूजा करूनी,
जप माळ जपती,
खूप साचले पुण्य आपले,
हे कांहीं समजती ।।४।।
कसा मिळेल ईश्वर त्यांना,
तपोबलाच्या अभावी,
जन्मोजन्मीचे पुण्य साचता,
दर्शन मिळे प्रभावी ।।५।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
अंगठी बोटातली फेकून गेला
*गझल*
*वृत्त :- व्योमगंगा*
*लगावली* :- गालगागा गालगागा गालगागा गालगागा
अंगठी बोटातली तो,अंगणी फेकून गेला
साक्षगंधाची समाधी,अंगणी बांधून गेलाआवडीची ना मिळाली,कार त्याच्या ती म्हणोनी;
स्वप्न जे मी पाहिले ते ,अंगणी गाडून गेला" प्रेम माझे फार आहे ", भेटला तेव्हा म्हणाला
मात्र आता सोबतीला,तू नको सांगून गेलादु:ख माझे वाहणारा,भेटला आता मलाही
स्पर्धकाला त्याचिया तो,चोरुनी पाहून गेलाहौस त्याची भागलेली ,पाहता आले न कोणा
लग्न त्याचे मोडले ही, बातमी देवून गेलाश्राप माझा लागला त्याला म्हणे कोणी तरी ते
भेटला लग्नात माझ्या, तो क्षमा मागून गेला© जयवंत वानखडे,कोरपना
-
चला विठ्ठला आता तू सुद्धा तिरुपती,original शिर्डीवाले साईबाबा …..
आम्हा वारकऱ्यांचा प्रश्न कुठे शोधिशी काशी अन कुठे शोधिशी रामेश्वर म्हणत शेतमजुरी करताकरता मुखी तुझे नाव घेवूत सावंता माळ्या सारखे.
-
आपलं (च) म्हातारपण
म्हातारपण असतं नाजूक साजूक
तापून निवणाऱ्या एका काचेप्रमाणे
म्हातारपण असतं दुखरं ठुसठुसतं
उगा सलणाऱ्या शब्दांच्या वेदनांगतम्हातारपण असतं थकलेलं शीणलेलं
दाट कापडाच्या उसवत्या वीणीप्रमाणे
मन असतं अस्थिर, भिरभिरणारं
तरंगणाऱ्या एका नि:संग पर्णाप्रमाणेम्हातारे डोळे असतात हळवे
थोड्याशा प्रकाशाने भिरभिरतात
जराशा आपुलकीनेही पाझरतात
किंचित तिरीपीने येते तिरीमिरी
आधाराला अशावेळी लागतं कुणीतरीम्हातारपण एकटं एकटं असतं
आतुरतेने वाटते हवी कुणाची साथ
आभाळ पेललेले हे समर्थ हात
आज कागद झेलतानाही शरमतातआहे का परप्रकाशी हे म्हातारपण
परावलंबी, अगतिक, लाजिरवाणं
आग ओकून निद्रिस्त ज्वालामुखीप्रमाणे
कि निष्पर्ण होत जाणाऱ्या वृद्ध वृक्षाप्रमाणेम्हातारपण असतं साजिरं गोजिरवाणं
मायेच्या मेणागत सहज पाघळणारं
स्निग्ध, शांत निष्पाप नि निरागस
सोबत अनुभवाचे गहिरे श्वास-निश्वासआम्ही शोधताना मोठेपणाच्या पाऊलखुणा
ठसे उमटवणारी पाऊले मागेच रहातात
भराभरा चढताना प्रगतीच्या पायऱ्या आम्ही
जाणवतही नाही ते स्पर्शणारे आशीर्वादांचे हातम्हातारपण आपलं हे आपलंच असतं
सतत आपली पाठराखण करतं
निवांत टेकावं कधी तर अचूक गाठतं
विरळ केसांतून, अरळ बोळक्यातून हसत राहतंउगा धावतो साठवण्या तारुण्याचे कवडसे
दृष्टीआड करुन जवळचे वार्धक्याचे वळसे
विकासत जीवन असे फुलत जाते लोभसवाणे
गडद रुपेरी सुरांनी खुलून येते जीवनगाणेम्हातारपण असतं संपन्न सिद्ध, द्यावे त्याला काय देता
एक मायेची फुंकर, आपुलकीची ओंजळ नि तेवती कृतज्ञता- यतीन सामंत
-
स्वप्नात माझ्या येशील का?
आज रात्री पुन्हा एकदा
स्वप्नात माझ्या येशील का?
पुन्हा एकदा तशीच मला
आर्त साद घालशील का?जीवनाचा एक डाव
माझ्या संगे मांडशील ना!
अमोलिक आसवांना
माझ्यासंगे देशील का?तुझ्या माझ्या बंधनांना
भावनांत गुंफशील का?
सांग माझ्या वेदनांना
तू दिशा देशील का?काळजाची स्पंदने
माझ्या तू होशील का?
चांदण्यात वेचलेली
फुले तू नेशील का?माझ्यासाठी आसवांना
वाट मोकळी देशील का?
ओघळणाऱ्या मोत्यांची त्या
ओंजळ मला देशील का?थबकणारं पाऊल तुझं
माझ्याचसाठी असेल ना?
वळून पुन्हा पुन्हा मागे
व्याकुळ-व्याकुळ बघशील ना!प्रिये तरल लाटांवरुन
काव्य माझे होशील का?
उद्या फिरुन पुन्हा एकदा
स्वप्नात माझ्या येशील का?-- यतीन सामंत
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti