मलाच वाटे - -
जग मजलाच हांसते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। धृ ।।

वेगांत चालते जग, क्षुल्लक तुमचा सहभाग
ह्या अथांग जनसागरीं, कुणी न पुसती तुम्हांपरी
आपल्यातच जग जगते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। १।।

प्रत्येकांचे प्रश्न निराळे, गर्क आहेत सोडविण्या सगळे
उगाच होई भास मजला, मनाचा हा खेळ जहाला
बघण्या तुमचेकडे, वेळ नाही कुणाते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।२।।

श्रीमंतीची कुठे झलक, गरीबीत उघडी अनेक
गाण्याच्या तालावरी नाचती, दुःखीता समोर कांही रडती
कोण जाणतो, शेजारीच काय घडते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।३।।

संकल्पित कार्ये प्रचंड पुढती, धांवतो प्रत्येक पूर्ण करण्या ती
कोठून मिळेल अवधी त्यास, करण्या दुजांची विचारपूस
वाहून जातो, जीवनाच्या प्रवाहाते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।४।।

एक इच्छा राही मनीं, तुलना करावी यशाची कुणी
डोकावतो किंचित् इतर जीवनीं, परत वाचतो आपलीच कहाणी
बघतो "परंतु क्षणिक" इतराते विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।५।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

“सुमनांजली” या काव्यसंग्रहातून…

तू असा, तू कसा,
कोसळता धबधबा जसा,
अखंड जलप्रवाहाची जादू,
ओघ खळाळता जसा,---!!!
तू असा, तू कसा,
वावटळीचे वादळ जसा,
दाही दिशांना कवेत घेऊ,
पाहणारे थैमान'च जसा,
तू असा, तू कसा,
भडकता ज्वालामुखी संतापाचा डोंह उसळता,
आगीचा डोंब जसा,--!!!
तू असा, तू कसा,
दरीइतका खोल जसा,
आंत आंत डोकावता,
गहिरा गहिरा गूढ जसा,
तू असा, तू कसा,
उंच पहाडासारखा,
टक्कर कितीही देता,
"निश्चल, अचल" असा,
तू असा, तू कसा,
"गडगडाटी" मेघासारखा,
गर्जना करत करत,
वावरणारा "जलद" कसा,
तू असा तू कसा,
कोसळणारा पाऊस जसा,
अमृत-संजीवनी देऊन,
भिजवून टाकणारा जसा,
तू असा, तू कसा ,
अथांग समुद्रासारखा,
कधी भरती, कधी ओहोटी,
कधी शांत प्रशांत जसा,
तू असा, तू कसा,
लहानबाळासमरडणारा, मित्रासारखा पण अवखळ,
भित्रट बालक जसा,
तू असा, तू कसा,
कसदार नट जसा ,
भीतीच्या बहाण्याने,
जवळ येणारा प्रिय जसा,
तू असा, तू कसा,
निष्पाप निरागस बाळ जसा,
बिनसले कितीही तरी,
गळाभेटीने सर्वस्व जसा,---!!!!

हिमगौरी कर्वे©

भजनांत पांडुरंग , नयनांत पांडुरंग
शर बनुन खोल रुतला प्राणांत पांडुरंग ।।

आसक्ति जीवनीं ना, तरि श्वास हवा वाटे
प्रत्येक क्षणिं मिसळतो श्वासांत पांडुरंग ।।

ना ठावकी कुणाला, ना कल्पना मनाही
पाप्याचिया कसा या हृदयात पांडुरंग ?

खाऊन मत्त लाथा, जरि विसर्जिला गाथा
देतो पुनश्च गाथा हातांत पांडुरंग ।।

प्रतिमा बघे विटेवर, गहिवर गळ्यात दाटे
नि:शब्द शब्द उमटे ओठांत ‘पांडुरंग’ ।।

वेदान्त अन् पुराणें पोथ्या हव्या कशाला ?
अवघेंच ब्रह्म एका शब्दात ‘पांडुरंग’ ।।

कां धाडलें विमाना वैकुंठिं न्यावयाला ?
देहूत भेटतो की देहांत पांडुरंग ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz(W), Mumbai.
Ph-Res-(91)-(22)-26105365. M – (91)-9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

नास्तिक असूनी श्रद्धा नव्हती, ईश्वराचे ठायीं
विज्ञानाची कास धरुनी ती, भटकत तो जायी //

चार पुस्तके वाचूनी त्याचे, तर्कज्ञान वाढले
दृष्य अदृष्य तत्वांमधले , भेद जाणवले //

नसेल त्याचे आस्तित्व कसे , तर्काला सोडूनी
समजूनी ह्याला "अंध विश्वास" , देई फेटाळूनी //

आधुनिक होते विचार त्याचे, कलाकार तो होता
पृथ्वीवरील घटणाना परि , योग म्हणत होता //

काढून टाकल्या तसबिरी आणि मुर्ति, देखील ती
नाव प्रभुचे त्या वातावरणी, कुणी न घेती //

प्रेमळ त्याचा स्वभाव असूनी, चित्त तयाचे स्वछंदी
रहात होता सुंदर बंगलीं, अतिशय आनंदी //

छंद तयाला फुलझाडांचा, बाग केली छान
विविधतेची झाडे झुडपे, दिसे शोभावान //

दिवसभराचे कष्ट करुनी, फुलवित असे बाग
सुवास सारा दरवळूनी, डोलती तेथे नाग //

पक्षी आणि प्राणी जमवूनी, संग्रहालय दिसले
आवाजांचे सूर निघूनी मग, मधूर ते भासले //

मोर नाचे थुई थुई तेथे, नभी येता ढग
आनंदाला सिमा पडेल, कशी तेथे मग //

सारे होते नयन मनोहर, त्या वातावरणीं
संबोधित होता त्या वास्तूला "निसर्ग " तो म्हणूनी //

वेड लागुनी तन्मय झाला, सौंदर्याच्या ठायीं
निसर्गातील रस सदैव, शोषित तो राही //

नास्तिक तो अन् ईश्रर नसे, ही त्याची धारणा
परि तोच भासला खरा आस्तिक समरस होतांना //

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ही दया कुणाची झाली, सापडे शब्दांचा झरा ।

उपसतो जरी सतत, होत नसे निचरा ।।

गोड पाणी शब्दांचे, ओठी अमृत वाटे ।

पेला भरता काठोकाठ, काव्य हृदयी उमटे ।।

पेला पेला जमवूनी, कलश भरून आला ।

नाहून जाता त्यात, देह भान विसरला ।।

सांडता पाणी वाहे, परसते चोहीकडे ।

आस्वाद घेई जो जो, विसर जगाचा पडे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जगातील वस्तू, वाटे आकर्षक
देह सुख देण्या, समजे त्या ठिक...१

प्रत्येक गोष्टीला, डब्याचा आकार
सुखाचे वेष्ठन, ते चमकदार...२

चमक बेगडी, फसवी सर्वाला
काय डब्यामध्ये, कळेना कुणाला...३

झाकण उघडा, दुःख दिसे आंत
लपून बसले, प्रत्येक गोष्टीत...४

हात लावताच, दुःख हाती येई
भासलेले सुख, नष्ट होत जाई...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

-- आकाश

काय सांगावे तुला, काय सांगू नये
या कोड्यात राहिलो आयुष्यभर

नेमकं जे सांगायच होतं ते
ते सांगायच राहुनच गेल्ं !!

जेंव्हा उन्ह सरली, तेंव्हा छत्री उघडली.
नको असतांना, सावली अंगावर झेलली.

--- भास्कर पवार

साथ तुझी सुटणार नाही….