तसेंच वागा इतरजणांशी,
वाटत असते ,तुमच्या मनीं ।
अपेक्षा करता प्रेमाची,
सदैव इतरांकडूनी...१,

सहानूभुतीचा शब्द लागतो,
दैनंदिनीच्या जीवनीं ।
क्षणा क्षणाला भासत असते,
जीवन तुमचे अवलंबूनी...२,

प्रेम वाटतां इतरांना,
परत मिळते तेच तुम्हांला ।
प्रेम नाण्याचे मूल्य जाणूनी
चलनांत ठेवा हर घडीला...३,

याच नाण्यांनीं काम बनते,
चटकन सारे बघा कसे ।
दोन मनें सांधली जाऊनी,
आनंद सर्वत्र दिसत असे...४,

राग लोभ हे शत्रू आपले,
घालऊनी द्यावे तुम्ही त्यांना ।
प्रेम नाण्याची मदत घेता,
सहज जमेल हे सर्वांना...५,

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

न राही तुमचे ते कर्म,
ज्यात प्रभू इच्छा अंतीम....१,
प्रत्येक घटनेचे अंग,
त्यात मुख्य ईश्वरी भाग....२
तुमच्या मार्फतच होई
त्याचा इशारा कोण पाही....३,
सर्व समजे मीच केले
अहंकाराने मन भरले....४,
षडरिपू असे साधन
खेळविता यावे म्हणून...५,
राग,लोभ, मोह मायादी
ठेवती वाटते आनंदी....६,
परि याच्याच शक्तीने
प्रभू खेळ चाले युक्तीने....७,
षडरिपू सारे टाळून
मुक्ती मिळेल खेळातून.....८
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मर्यादेचा बांध घालूनी,मर्यादेतचि जगती सारे ।
अनंत असता ईश्वर,मर्यादा घाली त्यास बिचारे ।।

जाण जगाची होई इंद्रियांनी,त्याला असती मर्यादा ।
विचार सारे झेपावती,ज्ञान शक्ती बधूनी सदा ।।

अथांग वाटे विश्वमंडळ,दाही दिशांचा भव्य पसारा ।
ईश्वर आहे थोर त्याहूनी,मोजमापाच्या उठती नजरा ।।

कशास करीतो तुलना सारी,भव्य दिव्यता आम्हा दाखवूनी ।
अज्ञानाने पडती मर्यादा,अनंत तत्वास त्याच क्षणी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अनंत काळापासून आहे त्याचे माझे मैत्र

चाळीशीच्या उंबऱ्यावर,
पुन्हा नवथर होऊ थोडे,
जग सारे विसरुन आपण,
एकरुपतेची पाहू स्वप्ने,
तुझ्यात मी अन् माझ्यात तूही,
विरघळून जाऊ रे असे,
दुग्धशर्करा होऊनी जीवन,
पुन्हा एकदा जगू तसे,
तू माझी छाया आणि
मी तुझी अशी सावली,
छायेने सावली व्यापते,
सावलीच छायेच्या हृदयी,--!!!

हिमगौरी कर्वे

सावळा विठ्ठल माझ्या घरी आला.
रखुमाबाई सवे गाभाऱ्यात विसावला...
माझ्या माय बाईची पुण्याई फळा आली.
जणु पंढरपूर अवघी माझ्या घरीच दुमदुमली...
गोजिरे साजिरे ते रुप सुंदर मनोहर.
पाहताच विसरून गेले हे भवसागर...
तू आहेस अनाथांचा नाथ पंढरीनाथ.
शरण आले तुला जोडोनिया दोन्ही हात..
तुम्ही येता दोघेही घर झाले माझे पवित्र मंदिर.
घरच नाही तर माझे मनही झाले पवित्र मंदिर..

सौ कुमुद ढवळेकर

(यंदा वारीला जातांना एका परिचितांना भेटायला गेलेल्या जवळ आम्हाला एक विठ्ठल रखुमाबाईची मूर्ती दिली आहे. आज एकादशीला ती देवघरात ठेवून पुजा केली आहे त्यामुळे मी जणू पंढरपुरात आहे असे वाटले होते.)

बदलून गेले जीवन

अर्थ कळल्यानंतर

परिस्थितीची आली जाण

जाग आल्या नंतर ।।१।।

श्रीमंतीच्या नादानें

ऐषआरामी झालो

पैशाच्या गर्वाने

माणुसकी विसरलो ।।२।।

तारुण्यातील उर्मीने

अहंकारी बनविले

शरिरातील गुर्मीने

निर्दयी मज ठरविले ।।३।।

धंद्यामध्ये येता खोट

निराश अति झालो

गरिबीची चालतां वाट

प्रेमळ मी बनलो ।।४।।

देह बनला दुर्बल

विकार तो जडूनी

जर्जर- पिडीतां बद्दल

सहानुभूती आली मनी ।।५।।

अनुभवासारखा

शिक्षक नाहीं कुणी

शहाणा करी अनेका

परिस्थीती समजावूनी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वाटते सानुली मंद झुळुक मी व्हावे
घेईल ओढ मन तिकडे स्वैर झुकावे ।।धृ।।

कधि बाजारी तर कधी नदीच्या काठी
राईत कधी वा पडक्या वाड्यापाठी
हळु थबकत जावे कधी कानोसा घेत
कधीं रमत गमत वा कधी भरारी थेट ।।१।।

लाऊन अंगुली कलिकेला हळुवार
ती फुलुनी बघे तो व्हावें पार पसार
परि जाता जाता सुगंध संगे न्यावा
तो दिशादिशातुन फिरता उधळुनि द्यावा ।।२।।

गाण्याची चुकली मुकली गोड लकेर
झुळझुळ झऱ्याची पसरावी चौफेर
शेतात पाचुच्या, निळ्या नदीवर शांत
खुलवित मखमली तरंग जावे गात ।।३।।

वेळुच्या कुंजी वाजवुनी अलगूज.
कणसांच्या कानी सांगावे हितगुज
शिंपावी डोही फुले बकुळीची सारी
गाळुनी जांभळे पिकली भुळभुळ तिरी ।।४।।

दिनभरी राबुनी दमला दिसता कोणी
टवटवी मुखावर आणावी बिलगोनी
स्वच्छंद अशा या करुनि नाना मौजा
घ्यावया विसावा यावें मी तिनीसांजा ।।५।।

मिळवलेस तूं जे जे काही,
कौतूक त्याचे सारे करतील
स्तुती सुमनातील भाव जमूनी,
हृदयामधले दालन भरतील....१

उचंबळूनी जाशील जेव्हां,
बांध फुटेल नयनामधुनी
ओघळणारे अश्रू सांगतील,
भाग्य तुझे ग आले उजळूनी....२

दरवळू दे सुंगध सारा,
नभांत जातील यश तरंग
स्वर्गांमधुनी 'भावू 'बघतील
भीजव त्यांचे सारे अंग...३

(चि. वर्षा विद्यापीठांत सर्व प्रथम आल्याबद्दल)

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

असे कसे गं असे कसे.
कां तुझे गं मज वेड असे
वेळी, अवेळी केव्हांही
नेत्री सामोरी गं तूच असे।।

नित्य प्रभाती त्या नभाळी
तांबूसलेल्या सांजसकाळी
आठविताच सहजी तुजला
खुदकन मनी मीच कां हसे।।

हिरव्या वेली, कोमल कळी
अलवार, जणू तूंच उमलते
पाकळी पाकळी अधर तुझे
मकरंदा गंध तुझा कां असे।।

निर्मल, शामल तुझी गं तनू
माळूनी घेता श्वेत चंद्रचंद्रिका
उजळुनी टाकिते नभांगणाला
सर्वत्र स्पर्श तुझाच कां भासे।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ८.

८ - १ - २०२२.