सरत्या आषाढात बरसला मुसळधार

शेती झाली हिरवीगार

नद्या, तळी, धरणे भरली काठोकाठ

पाण्याची चिंता टळली पाठोपाठ

आषाढा नंतर आला श्रावण

नभ मेघांनी आले दाटून

रिमझिम बरसती धारा सुंदर

ऊन पावसाचा खेळ अधीर

श्रावण सरींनी केले नृत्य

मस्त मयुरी येई ठुमकत

इंद्रधनुचे बांधून तोरण

करी रंगांची उधळण

श्रावण सोमवारी भोलानाथ वारी

श्रावण मंगळवारी नव्या नवरीची मंगळागौरी

नागपंचमी, नारळी पौर्णिमा, रक्षाबंधन

श्रीकृष्ण जयंती, गोपाळकाला आणि

विविध व्रत-वैकल्याने नटला श्रावण !

जगदीश पटवर्धन

आठविते ते सारे आता
स्मृतींचीही कमाल आहे
गात्रे जरी झाली मलुल
मन, मात्र उत्साही आहे

अनुभवलेले जीवन सारे
जपुन पाऊले टाकित आहे
काय मिळाले अन हरविले
आता विसरून गेलो आहे

घडायाचे ते ते घडूनी गेले
अजूनी काय घडणार आहे
अंतरात वादळ गतस्मृतींचे
आज मात्र घोंगावते आहे

ललाटीच्या त्या रेषा साऱ्या
संचिताचे भगवंती दान आहे
आता व्हावे केवळ अंतर्मुख
विरक्तित खरा आनंद आहे

-- वि. ग. सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.१४२.

२६ - ५ - २०२२.

तपसाधना करूनी मिळवी, सत्वगुणाची शक्ती अंगी ।

त्याच शक्तीच्या जोरावरती, स्थान लाभे त्यांना स्वर्गी ।।

शक्ती ऱ्हास जे करिती त्याचा, सारे सुख आणि भोग भोंवतीं ।

परिणामी तो फेकला जाऊनी, पुनरपी येई याच भूवरती ।।

एक दया दाखवी ईश्वर, वातावरणी देऊनी संधी ।

जन्म मिळे ते त्याच ठिकाणी, कमविले पुण्य ज्याने आधी ।।

चक्र खेळ हा चाले सदैव, स्वर्ग मृत्यू या लोकी त्याचा ।

अंतिम ध्येय तेच ठरते, मिळविणे क्षण तो मुक्तीचा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

विषय जरी दारु असला तरी कविता सुंदर आहे. न घेणाऱ्यालाही हसवेल

ह्या जीवनाच्या अस्तित्वाचे, ध्येय कोणते खरे ।
उत्तर याचे कुणा मिळेना, आज पावतो बरे ।।

संतसाधू आणि ज्ञानीजन, बहूत ते झाले ।
समाधानी परि एक मताचे, उत्तर नाही दिले ।।

खेळखेळणे उड्या मारणे, अन् खाणे पिणे ।
बालपणीच्या आनंदाला, नव्हते काही उणे ।।

विसरून जाता खेळ उड्या अन् , प्रेम करू लागलो ।
यौवनाच्या उंबरठ्यावरी, बहरून गेलो ।।

संसार करिता कळले आम्हा, जीवन दुजासाठी ।
प्रौढवयाची वर्षे घालविली, समाज सेवेपोटी ।।

वृद्धत्वाचा काळ येता, ओढ लाभली प्रभूची ।
आहिक सुख त्याग करुनी, जीवन मुक्तीची ।।

एक एक ती पायरी चढलो, जीवन शिडीवरी ।
शोधीत होतो 'आनंद' तेथे, मिळेल काहीतरी ।।

हर घडीला रूप निराळे, होते आनंदाचे ।
गुंतले होते संबंध तेथे, तन मनाचे ।।

ओढ प्रभूची लागली, जेंव्हां थकूनी गेला देह ।
संसारातील सर्व सुखाचा, निघून गेला मोह ।।

मृत्यूच्या जवळी जाता, विरून जाईल तमनम ।
कोठून आला कोठे गेला, याची न येई जाण ।।

आता त्याचा आनंद कोठे, असेल तो गुंतला ।
देहमनाचे वेष्टन नव्हते, ज्या घटकेला ।।

हा तर आहे केवळ ‘आनंद’ दुजा नसे काही ।
‘आत्मा’ ‘मुक्ती’ अशा परि यालाच नावे देई ।।

--डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझ्या ओढीने आले इथवर
सांग जायचे आता कुठवर...

ओंजळ भरण्यासाठी एकदा
दान टाकशील का रे मूठभर..

बांध फुटतो सांग कितीदा
अश्रू ओघळे ह्या बांधावर ..

कवेत घ्यावे मला कुणीतरी
श्वासातून जीव माझा झरझर..

मुकेच गाते जीवन सरिता
सूर आळवण्या नाही प्रियकर..

दऱ्या खोऱ्यात आटली नाही
पाणी पिते स्वतः च घोटभर..

फुलली वनराई मळे बहरले
लाट उसळली अंतिम टप्प्यावर

चिरंतन तप करून युगांचे
समिप आला अनंत रत्नाकर

मजला नव्हते ज्ञान कशाचे, पद्यामधल्या काव्य रसाचे ।
कोठून येते सारी शक्ती, काव्य रचना करूनी जाती ।।

अवचितपणे विचार येतो, भावनेशी सांगड घालीतो ।
शब्दांचे बंधन पडूनी, पद्यरूप जातो देऊनी ।।

सतत वाटते शंका मनी, हे न माझे, परि येई कोठूनी ।
असेल कुणी महान विभूती, माझे कडूनी करवून घेती ।।

तळमळ आता एक लागली, जाणून घ्यावी शक्ती आगळी ।
अर्पीन माझे प्राण त्याला, स्फूर्ती देवता जो मज झाला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

गोचिड जसा जनावराचे रक्त पितो
तसे माझ्या देशाचे रक्त पीतेस
रक्त पिऊन तर्र ..झिण्गाट झालीस ...

सोड ना आता तरी आमचा पिच्छा
किती दिवस छळणार आहेस
तूझच वेसण लागलय आख्ह्या देशाला ..

तू जल्मताच आम्हाला चिटकटेस
सोडून जातात ग नाती - गोती
पण तू मेल्यानन्तरहि पीछ्या सोडत नाहीस
मी मेल्यानंतर माझ्या मुलाला चीतकतेस ..

जुळलेल्या मनाची ताटातूट करतेस
खूलण्या आधी संसार त्यांचा
तूझ्यामूलेच ग त्यांना सम्पवले जाते ...

आज मी तुला कळकळीने सांगतोय
बंद कर तुझा हा रक्तरंजित खेळ
आता नाही चालू देणार तुझी मनमानी
लढण्यास सज्ज झालो मी
हातात घेऊन लेखणी ....

-- दत्तात्रय मगर
https://www.facebook.com/datta.magar.35

राखण करितो पाठीराखा, भाऊ माझा प्रेमळ सखा

विश्वासाचे असते नाते, एकाच रक्तामधून येते....१

आईबाबांचे मिळूनी गुण, तुला मला हे आले विभागून

हृदयामधली ज्योत त्यांच्या, तेवत आहे आज आमच्या....२

प्रकाश झाला परंपरेनें, त्याला माहित पुढेच जाणे

मार्ग जरी भिन्न चालले, मूळ तयाचे खालीं रूजले....३

अघात पडतां तव वर्मी, दु:खी होवून जाते बघ मी

दिसत नाही कुणा हे बंधन, जीव श्वासाचे अतूट स्पंदन....४

भांडत रूसत हासत होतो, जगण्यामधला भाग असे तो

खेच खेचता ढील सोडतां, सुटत नाहीं मग तो गुंता....५

बाह्यांगीं तूं दूर आहे जरी, तव प्रतिमा ही राही अंतरी

बघत राहते तुझी भाऊबीज, आठवणीत मी जगते आज....६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

झालो आम्ही *धन्य,
मातृभूमीच्या कुशीत विसावलो, वीर मरणाचे स्वप्न पाहिले,
अन् भाग्यवंतही ठरलो,
देशासाठी लढणे एकच ध्यास, बालपणापासून आमची आंस, येतील कितीही संकटे,अडथळे
प्यारी आम्हा भारतमाता, तिच्यापुढे खूप आव्हाने" ठाऊक हरेक वार्ता, तिलाजिवापाडजपणे
सैनिकाचे असते ध्येय,
कोणी काही म्हणो,
ना कदर ना काळजी ,
नको फक्त श्रेय,
जीवन तिलाच अर्पण,
दुसरे नको काही,
पुढील जन्मी होऊ सैनिक,
अशीच वाटते ग्वाही,
नागरिक करतात सर्वस्व ओतून, त्यांचे संसार,
आम्ही नशीबवान शिवाय देशसेवेत रममाण*,-
तरुण पत्नी, गोंडस मुले,
वृद्ध माता -पिता,
आठवण खूप त्यांची येते, धारातीर्थी पडतां,---!!!
आमच्यासाठी वाट बघतील,
कोण सावरेल त्यांना,
आता,कोण कमावेल
करील भविष्यचिंता,--? मुलगाचआधार,त्यांचा,
कोण घेईल त्यांची काळजी, सांभाळत घेईल भार,
संसार उघडा पडून,
राहील पत्नी एकटी,
काढा तुम्हीच समजूत,
करा सांत्वन शेवटी, बाळे कोवळी ती,
निरागस त्यांची मने,
वाट पाहतील बाबांची,
पण त्यांच्याशिवाय राहणे,
कडा पापण्यांच्या ओलावती,
जरी जाहलो पावन,
घेतो निरोप आता,
सेवेत मातेच्या येणार परतून,--!!!

हिमगौरी कर्वे