रोज सकाळीं प्रात: समयीं, पूजा करी देवाची ।
पूजे मधल्या विधीत, चूक न होई कधी त्याची ।।

स्नान करोनी नेसूनी सोंवळे, देव घरांत जाई ।
भाळी लावूनी गंध टिळा, मंत्रपाठ गाई ।।

सहयोग देई पत्नी, पूजा कर्मामध्ये त्याला ।
आधींच उठोनी झाडूनी घेई, स्वच्छ करी देव घराला ।।

करूनी सडा संमार्जन तेथें, सारवोनी घेई जागा ।
देवापुढती रांगोळी काढी, दिसे कशी सुंदर बघा ।।

बागेमध्ये जाऊनी मग ती, दुर्वा काढीत असे ।
पुष्प करंडीत फुले निराळी, ताजी सुंदर दिसे ।।

स्नान करूनी ओलेत्याने, पाणी ठेवी पूजेसाठीं ।
घास घासूनी चंदन मग ते, भरे लहानशी वाटी ।।

हरिनाम घेई मुखीं सतत, मंत्र जप ते येईना ।
पूजेच्या परि तयारीमध्यें, उणीव कधी ठेवीना ।।

जमवित होती पूण्य राशी, पतिची सेवा करूनी ।
द्विगुणीत होई सांठा, प्रभू सेवा लाभूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

त्याची एकता करूण कहाणी, डोळे भरून आले पाणी

हृदय येता उंचबळूनी, निराश झाले मन

आघात होता त्याच्या जीवनी, तो तर नव्हता माझा कुणी

तरी का आले प्रेम दाटूनी, उमजेना काही

दु:ख दुजाचे समोर आले, मनास ज्याने कंपीत केले

दोन जीवांच्या हृदयामधले, अदृष्य हे धागे

मानव धर्म एक बिजाचा, वाढत गेला गुंता त्याचा

ओढत असता धागा टोकाचा, दुजा हळहळतो

राग लोभ वा प्रेम भावना, बांधूनी ठेवते एकमेकाना

हिच असे निसर्ग योजना, जीवन म्हणती याला

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ही कविता जरुर वाचा आणि त्यानंतर… मी काया आणि तू आत्मा असं समजून सुद्धा वाचा… म्हणजे वेगळा अर्थ समजेल.

दोन रिळाचे दोन धागे, एकत्र ते आले

एकमेकांत दोन्हीही, गुंफून परि गेले....१,

गुंता झाला होता सारा, निर्मित नात्याचा

शक्य होईल कसे आता, वेगळे होण्याचा....२,

खेच बसता वाढत गेला, होता गुंता

उकलून सुटणे शक्य नव्हते, त्याला आता.....३,

दोनच पर्याय होते, त्याचे पुढती

तुटणे वा एकत्र राहणे, ह्या जगती....४,

वेगळे होतील दोन धागे, तुटून जाणारे

अवशेष राहतील परि काही, जे न सुटणारे ...५,

दोन मनांचा असाच होतो, गुंता ह्या जीवनी

राग-लोभ प्रेमादी भावना, जाती गुंतूनी.....६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मुके बसा
कायी सांगु नोका
मायीत हाये आमाले।
गांधी बाबा चा..किती..
पुळका हाये तुमाले।

कायी सांगु नोका..
ते गांधी बाबा चे तीन माकडं।
तुमचं न त्यायचं त
भल्ल हाये वाकडं।

बस झाले तुमचे ते
सूत अन चरखे।
मायीत हाये..गांधीजी
किती आपले न परके।

कायी सांगू नोका..की
गांधीजी हात नोटावर।
रोज लावता थुका...
घेऊन दोन बोटावर।

कायी नोका सांगू आमाले
सत्त्याग्रह अन मिठाचं।
कायले करता कौतुक
काढेल टपाल तिकिटाचं।

कायी हाये तुमी ...
म्हणता देश स्वच्छ करू।
अन त्या नावाखाली..
सोताचेच खिसे भरू।

गांधीजीच नाव घेऊन
जाता मतं मांग्याले।
तुमाले तरी समजले का गांधी...
चालले मोठे ..आमाले सांग्याले।

आबे गांधीजी का कोणी माणुस हाये..
ते त विचार धन हाये।
आमचा जीव की प्राण...
आन आमचं मन हाये।

-- नारायण जाधव, खामगाव.

कितीही सारी धडपड करशी,
लाचार ठरतो अखेरी,
जाण माणसा मर्यादा तव,
आपल्या जीवनी परी ।।१।।

क्षणाक्षणाला अवलंबूनी,
जीवन असे तुझे सारे,
पतंगा परि उडत राहते,
जसे सुटत असे वारे ।।२।।

निसर्गाच्याच दये वरती,
जागत राहतो सदैव,
कृतघ्न असूनी मनाचा तूं,
विसरून जातो ती ठेव ।।३।।

निसर्गाच्या मदती वाचूनी,
जगणे शक्य नसे तुजला,
जीवन कर्में करीत असतां,
आठवित जा प्रभूला ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

परवा भेटला बाप्पा, जरा वैतागलेला वाटला.

"दोन क्षण दम खातो", म्हणून माझ्या घरी टेकला.

"उंदीर कुठे पार्क करू ?
लॉट नाही सापडला"

मी म्हटले "सोडून दे,
आराम करू दे त्याला"

"तू पण ना देवा, कुठल्या
जगात राहतोस.?

मर्सिडीजच्या जमान्यात
सुद्धा उंदरावरून फिरतोस.?

मर्सिडीज नाही, निदान
nano तरी घेऊन टाक.

तमाम देव मंडळींमध्ये
थोडा भाव खाऊन टाक.

इतक्या मागण्या पुरवताना
जीव माझा जातो.

भक्तांना खुश करेपर्यत खूप खूप दमतो

काय करू आता माझ्याने manage होत नाही.

पूर्वीसारखी थोडक्यात
माणसे खुशही होत नाहीत.

immigration च्या requests ने system झालीये hang.

तरीदेखील संपत नाही
भक्तांची रांग.

चार-आठ आणे देऊन
काय काय मागतात.

माझ्याकडच्या files
नुसत्या वाढतच राहतात.

माझं ऐक तू कर थोडं थोडं delegation.

management च्या theory मध्ये मिळेल तुला solution.

M.B.A. चे फंडे कधी शिकला नाहीस का रे ?

Delegation of Authority कधी ऐकलंच नाहीस का रे ?

असं कर बाप्पा एक Call Center टाक.

तुझ्या साऱ्या दूतांना एक-
एक region देऊन टाक.

बसल्याजागी कामं होतील, तुझी धावपळ नको.

परत जाऊन कुणाला,
दमलो म्हणायला नको.

माझ्या साऱ्या युक्त्यांनी
बाप्पा खुश झाला.

एक वर देतो बक्षीस, माग
हवं ते म्हणाला".

CEO ची position, Townhouse ची ownership.

immigration देखील होईल झटपट, मग duel citizenship".

मी हसलो उगाच, "म्हटलं
खरंच देशील का सांग ?

अरे मागून तर बघ,
थोडी देणार आहे टांग ?

पारिजातकाच्या
सड्यामध्ये हरवलेलं अंगण
हवं.

सोडून जाता येणार नाही,
असं एक तरी बंधन हवं.

हवा आहे परत माणसातला हरवलेला भाव.

प्रत्येकाच्या मनात थोडा
मायेचा शिडकाव.

देशील आणून मला माझी हरवलेली नाती ?

नेशील मला परत जिथे आहे माझी माती ?

इंग्रजाळलेल्या पोरांना
थोडं संस्कृतीचं लेणं.

आई-बापाचं कधीही न
फिटणारं देणं ?

कर्कश्श वाटला तरी हवा
ढोल-ताशांचा गजर.

भांडणारा असला तरी
चालेल, पण हवा आहे शेजार.

यंत्रवत होत चाललेल्या
माणसाला थोडं आयुष्याचं
भान.

देशील का रे देवा, यातलं
एक तरी दान ?

"तथास्तु" म्हणाला नाही,
बाप्पा नुसता सोंडेमागून
हसला
सारं हाताबाहेर गेलंय पोरा,
"सुखी रहा" म्हणाला. . . . .

मी निराश झालो आहे ।।

खाचखळग्यांतून, दगडधोंड्यातून
पराभवाच्या अपमानातून
शल्य मनातले मनातच ठेवून
त्यातून वाट शोधत आहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ १ ॥

आत्मविश्वास तो गडबडे
ताबा अन् मनावरचा उडे
येथेच अडकून घोडे पडे
दुःख चावरे त्याचे मला आहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ २ ॥

प्रवास माझा पहाटे धवल यशाच्या
धुक्याचे पटल मध्येच नि हे वारे झोंबरे
मन माझे थरथरणारे
ही काजळी पुसू पाहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ ३ ॥

-- यतीन सामंत

माझी लाडकी माझी आई झाली होती, कोवळ्या हातांनी मला थोपटू लागली. ती आठवण मग उतरवली मी कागदावर.

कधी तरी अगदीच कधी तरी
'सौ' काही दिवस नसायची घरी...

सोनुली माझी मजेत रहायची
हौस मला तिची आई होण्याची...

पण...
झोपायची वेळ झाली की
कावरे बावरे व्हायची...

म्हणायची मग, मम्मी कुथे गेली
पप्पा, मम्मी कुथे गेली ?...

मी म्हणायचो,

येइल बघ आता ती कधीपण...
चल, खोटं खोटं झोपायचं का आपण...

मग ती घ्यायची

खोटं खोटं डोळे मिटून...
माझे डोळे मात्र जायचे

आसवांनी भिजुन...

आणि मग त्या रात्री
थोड्या वेळाने पुन्हा

तिने हळूच डोळे उघडले...
माझे ओलावले डोळे

नाही मला लपवता आले...

म्हणाली, पप्पा खरं खरं सांग ना
तुला पण मम्मीची आठवण येतेय ना ?...

आणि मग
कोवळ्या हाताने

मलाच ती थोपटू लागली...
पप्पा जो जो म्हणत

अलगद झोपी गेली.

- डॉ. सुभाष कटकदौंड, खोपोली.