सावळा विठ्ठल माझ्या घरी आला.
रखुमाबाई सवे गाभाऱ्यात विसावला...
माझ्या माय बाईची पुण्याई फळा आली.
जणु पंढरपूर अवघी माझ्या घरीच दुमदुमली...
गोजिरे साजिरे ते रुप सुंदर मनोहर.
पाहताच विसरून गेले हे भवसागर...
तू आहेस अनाथांचा नाथ पंढरीनाथ.
शरण आले तुला जोडोनिया दोन्ही हात..
तुम्ही येता दोघेही घर झाले माझे पवित्र मंदिर.
घरच नाही तर माझे मनही झाले पवित्र मंदिर..

सौ कुमुद ढवळेकर

(यंदा वारीला जातांना एका परिचितांना भेटायला गेलेल्या जवळ आम्हाला एक विठ्ठल रखुमाबाईची मूर्ती दिली आहे. आज एकादशीला ती देवघरात ठेवून पुजा केली आहे त्यामुळे मी जणू पंढरपुरात आहे असे वाटले होते.)

कुठून आलो, कुठे निघालो,--
कळिकाळाचे पांथस्थ,--
मार्ग दिसो न उमजो,
राहावे लागे तटस्थ,--!!!

जन्मप्रसंगी बाळाच्या,
आईला होती प्रसववेदना,
कोणास ठाऊक म्हणे त्या,
कोणाच्यातरी मरणयातना,---!!! सुखाच्या लागता मागे,
मोहमयी खेळ चाले,
ठरती बघतां बघतां ते,
मायेचे किमयागार सारे,---!!!

आभास दिसती सुखाचे,
जो तो त्यासाठी तडफडे,
हव्यास ठेवून असे,
पदरात शेवटी काय पडे,---!!!

सौंदर्य पाहुनी वरवरचे,
जो तो त्यास भुले,--!!!
अंतराचे नाते कसले,
हे तर आकर्षण देहाचे,---!!!

सत्ता पैसा प्रतिष्ठेमागे,
प्रत्येक जण कसा धावे,
असे धावून धावून सारखे,
देहालाही ठेवायचे मागे,---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

देह मनातील, तफावत दिसून येते ।
चंचल असूनी मन सदैव, शरीर परि बदलत राहते...१,

चैतन्ययुक्त मन सदा, स्थिर न राहते केव्हांही ।
जन्मापासूनी मृत्यूपर्यंत भाग दौड ती चालत राही...२,

परिस्थितीच्या चौकटीमध्यें, विचारांचा दबाव राहतो ।
शरीराच्या सुदृढपणाचा, मनावरती परिणाम होतो...३,

दिसून येते केव्हां केव्हां, मन अतिशय उत्साही ।
परि शरीराचा अशक्तपणा, मनास त्याक्षणी साथ न देई....४

विचित्र होते वातावरण ते, जेव्हां मनास साथ ना मिळे ।
विचारांच्या चुका होऊनी, दु:खी होते जीवन सगळे...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अधरंमधुरं घुमवित वेणू..
त्रैलोकी ब्रह्मरूप आगळे..
ब्रह्मानंदी..! मंत्रमुग्धता..
गगन ईश्वरी , निळेसावळे..।।..१

अस्ताचली रवी केशरी..
नभांगण ! ते सप्तरंगले..
सोज्वळ ती तिन्हीसांजा..
दिव्यत्वाचे , दिव्य सोहळे..।।..२

लोचनी , श्रीरंग सावळा..
सावळबाधा ती ब्रह्मांडी..
सखा , कृपावंत आगळा..
कन्हयाचे , रंगरूप सावळे..।।..३

कृष्ण,कृष्ण तो मनप्रांगणी..
गंध भृकुटी , बुक्का भाळी..
सुवर्णकांती भर्जरी पितांबर..
मयूरपिसी ते स्पर्श आगळे..।।..४

ब्रह्म ! सारेच निलकांती..
कृष्ण दंगल्या मीरा राधा..
चराचरी , वृंदावन गोकुळ..
श्रद्धाभक्तीचे रूप आगळे..।।..५

©️वि.ग.सातपुते.(भावकवी.)

( मुक्तरचना )

एकाच दिशेने जातां,

प्रभू मिळेल सत्वरी,

रेंगाळत बसाल तर,

गमवाल तो श्री हरी ।।१।।

तुम्ही चालत असतां,

अडथळे येती फार,

चालण्यातील तुमचे,

लक्ष ते विचलणार ।।२।।

ऐष आरामी चमक,

शरिराला सुखावते,

प्रेम, लोभ, मोह, माया,

मनाला ती आनंदते ।।३।।

शरिराचा दाह करी,

राग द्वेष अहंकार

मन करण्या क्षीण,

षड् रिपू हे विकार ।।४।।

सुख असो वा ते दु:ख,

बाह्यातील अडथळे

सारेच सारता दूर,

प्रभू तुम्हास मिळे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दगडात देव, माणसात भेटला
नाशवंत देह, आत्मा कुणी पाहिला ---(!)
सत्कर्म जगतचं राहते
तस्विरी टांगल्या भिंतीवर
नर्क काय अन स्वर्ग काय?
ठायी माणूस भूलोकी
आस वैकुंठाची
गिनती कशाला पाप पुण्याची
आयुष्य पुरे कर्माचे भोग भोगायला
दोर तुटता आयुष्याची
तडपला आत्मा, देहा वाचुनी
दगडात देव, माणसात भेटला
आत्मा अमर, देह मातीत मिसळला ---(!!)
वारीत शोधती हरी
सावळ्या विठू -रुक्मिणी परी
आई बाप घरी
पंढरीचा पांडुरंग, चंद्रभागी तीरी
राहुटी राहूळी
कधी बांधावर पाहिला
भजनात ऐकला
कणाकणात वसला
भगवी पताका खांद्यावर
वारीचा वारकरी दिसला
दगडात देव, माणसात भेटला
देही मानवी, देवपण अवतरला ---(!!!)

ओठावरले गीत माझे, आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता, ओठ कसे हे सुकून गेले....।। धृ ।।

आकाशातील थवे पाहूनी,
चंचल माझी नजर झाली
भिर भिरणाऱ्या दृष्टी पटावर
असंख्य चित्रे उमटूनी गेली
चित्र बघूनी नाचे मन जे
पाषाणा परी स्थिर कां झाले....१

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

झूळझूळ वाहे सरीता पाणी
पाण्यावरती दिसे तरंग
हलके हलके भिजवी अंग
पुलकीत करी रोम रोम जे
थंड आज परि होता दिसले....२

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले,

सारे कांहीं तसेच आहे
सभोवतालचा निसर्ग ठेवा
अंतर्मनही माझे आपले
लुटीत असे जो सुखद मेवा
परि दोन्हीमधले अंतर ते
आज भासते दूर जाहले...३

ओठावरले गीत माझे आज कसे हे रुकून गेले
गीतामधले शब्द रूकता ओठ कसे हे सुकून गेले

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

निसर्गाचे
ऋतू सहा
हे सोहळे
आता पहा

वसंतात
हा बहर
सृष्टी फुले
ही लहर

ग्रीष्म ऋतू
त्रासदाई
दाहकता
फार बाई

गेला ग्रीष्म
वर्षा आली
ही अवनी
पाचू ल्याली

पानगळ
शरदात
मजा येई
चांदण्यात

थंडी पडे
हेमंतात
उब मिळे
शेकोटीत

हा गारठा
असह्य ही
शिशिराची
वाट पाही

ऋतूचक्र
फिरते हे
आवडीचे
सर्वांचे हे

सौ.माणिक (रुबी)

आज कुणाच काय भरवसा

रडते जीवन ढसाढसा // धृ //

प्रेम दिसेना जगांत कोठे

ह्रदया मधले सरले साठे

ओढ कुणाची कुणा न वाटे

ओरड करुनी कंठ न दाटे

सुकुनी गेला घसा

रडते जीवन ढसाढसा - – - १

बाप ना भाऊ इथे कुणाचा

लोप पावला कढ रक्ताचा

मायमाउली सहज विसरते

काळ तिचा तो नऊ मासाचा

फुटला नात्याचा आरसा

रडते जीवन ढसाढसा – - – 2

सुरक्षतेचे कवच दिसेना

शब्दावरी विश्वास बसेना

दुर्मिळ झाली त्याग भावना

कदर कुणाची कुणी करेना

इथे लागतो केवळ पैसा

रडते जीवन ढसाढसा – - – ३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०