वरद गणपती, गुणद गणपती, सुखद गणपती रे

तव शुभ नामें बिकट पथा निष्कंटक करती रे ।।

चिवट दाट भवतापकर्दमीं जीवनशकट रुते

कुटिल भयप्रद संकट भेसुर विकटकास्य करते

नतद्रष्ट विघ्नांचें सावट, विकटा, हटव पुरें ।।

दुष्ट-कष्ट करतोस नष्ट तूं, हे मंगलमूर्ती

दासांच्या आशांची अविरत तूं करसी पूर्ती

क्लेशमुक्त होतात भक्तगण तव-गुण गाणारे ।।

पापाचरणीं गुरफटलो, प्रिय वासनाच वाटे

भरकटलो मी, उपभोगाचा मजला मार्ग पटे

प्रगट जाहला तूं, हृदयीं मिटले विभ्रम सारे ।।

महोत्कटा, मी घट्ट लगटण्यां चरणां, आसुसलो

तव पदरजभेटीसाठी किति वाट बघत बसलो

हट्ट पुरवुनी तुष्ट करिल मन तुजविण कोण बरें ?

सिद्धीविनायका, कर माझ्या सुखांमधें वृद्धी

अवगुण नाशुन, गुणस्वामी, दे मजला सद्बुद्धी

उघड अनंता या पतिताला चिदानंददारें ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik

सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.

Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126

eMail : vistainfin@yahoo.co.in

Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

तेजोनिधीच्या आगमनाने,
निळ्या आभाळां सोनझळाळी, जलद अवतरती सोनेरी किती,---- डोकावती विस्तीर्णजलाशयी,---

आपुला रंग लेऊनी पाणी,-----
कसे खळाळते समुद्री,खाली, अस्तित्व" अमुचे दाखवतो त्यांना, प्रतिबिंबित होऊनी समुद्रकिनारी,--

निळा जलाशय तो हसे गाली, कुठून आली माझ्यावर "निळाई", वर्षा ऋतूत जेव्हा 'बरसला' तुम्ही,
तुमच्यातील पाणीच आले खाली,

निळे--शाssर रंगले माझे पाणी,
किनार्‍यावर लोक हिंडून बघती, जलभरले' "मेघ" कुठे असती,--
उत्सुकताही त्यांना केवढी,-?

माझ्यात तुमचे प्रतिबिंबदिसे,
भास्करच त्यांना उत्तर देई ,
थेंब -थेंब पारदर्शक होती,
ही जादू सगळी सूर्यप्रकाशाची,

सोनेरी रंगाचा मुलामा घेऊनी,
पाणी कसे वर बघत असे,
विलक्षण रंगसंगती साधती किनाऱ्यावरती बाजूची झाडे,

हिरवागार रंग कंच लेवुनी, भोवती उभी कशी हिरवाई, आपल्या अद्वैताचे साक्षीदार ते,
शिवाय किनाऱ्यावरची रेती,-----

हिमगौरी कर्वे.

उत्साहाने करित होता, सारे कांहीं इतरांसाठी
क्षीण होवूनी जाता शरीर, आधार तयाला झाली काठी...१,

धनाचा तो प्रवाह वाहतां, गंगाजळीचे पाणी पाजले
दुजाकरिता त्याग करूनी, समाधानी ते इतरा केले....२,

धन संपत्तीचे झरे आटतां, प्रेमळपणाचे शब्द राहीले
कालक्रमणाच्या ओघामधल्या, दुर्बलतेस कुणी न जाणले...३,

अपेक्षा ती सदैव असते, मिळत रहावा सहयोग
अवमूल्यन ते केले जाते, दुर्लक्ष करूनी दुर्बल अंग...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

किरणात चमक ती असूनी,

तेजोमय भासे वस्तूंचे अंग,

सूक्ष्म अवलोकन करीता,

कळे तेज ते, वस्तूचाच भाग ।।१।।

जसे तेज असे सूर्यामध्यें,

पत्थरांतही तेज भासते

दृष्टी मधले किरणे देखील,

सर्व जनांना हेच सांगते ।।२।।

तेजामुळेंच वस्तू दिसती,

विना तेज ती राहील कशी,

तेज रूप हे ईश्वरी असूनी,

तेज चमकते वस्तू पाशी ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

व्यास क्रिएशनच्या प्रतिभा दिवाळी २०२० च्या अंकामध्ये प्रकाशित झालेली वैभव दळवी यांची हि कविता

तिचं मा़झं प्रेमप्रकरण जेव्हा
तिच्या घरी माहित पडलं
बोलणं भेटणं बंद करून तिनं
मला एक पत्र धाडलं..!!
दारात उभा राहून तिच्या मी
म्हणालो तिला चल राणी येशील का
आठ दिवसांची मुदत मिळालीय
खरंच सांग मला नेशील का...!!
एका विवाहमंडळात डायरीतली
तारीख पाहून मुहुर्त ठरला..
नातेवाईक दोघांचेही नव्हते म्हणून
मामाचा मळवट भटजीनेच भरला..!!
हळद नव्हती मेंदी नव्हती
पाचशेचा शालू शंभराचा चूडा..
जून्या ड्रेसवर मी मुंडावळ्या बांधून
तिथेच उरकला साखरपुडा...!!
दोन चार मित्र मैत्रिणी तिच्या
दोन-चार माझ्याही होत्या..
वरात अशी जंगी निघाली..
करवल्या मात्र कुठेच नव्हत्या...!!
थम्पस्अप आणि वेफर्सची
पंगत शेवटी बसली होती..
पेढ्याचा घास घेऊन डोळे पुसता पुसता
ती माझ्यासाठी हसली होती...!!

..... राजेश जगताप..

मुंबई ९८२१४३५१२९

रंगले माझे मन मुरारी
नाम येई मुखीं श्रीहरी //धृ//

काळा सावळा रंग
कोमल भासे अंग
हास्य खेळते वदनीं
तेज चमके नयनीं
ओढ लागतां शरिरीं //१//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी
कंठी माळा चमकती
मोर पिसे टोपावरती
पायीं नुपुरे घालूनी
नाचतो ताल धरुनी
हातांत त्याच्या बासरी //२//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी
मुरली वाजे मधूर
नृत्य ते बहरदार
खेळातील तुझ्या लीला
छबी राही मनावरी //३//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

एका मोठ्या कारखान्याचा मालक,

भासत होता छोट्या विश्वाचा चालक

लाखो रूपयाची उलाढाल रोज होत होती,

मागणी, पूरवठा, उत्पन्न याचा बनला होता त्रीकोण

उत्पन्नानी घेतला होता उंची वरचा कोन,

लक्ष्मी मालकावर प्रसन्न होती,

खातां आलं असतं तर प्रत्येक जेवणांत पाव किलो सोनं आणि तोंडी लावायला चार हिरे

पण नशीब दुर्दैवी बिचारे,

मधूमेह आणि रक्तदाब होता त्याला,

वर्ज्य केल होत साखर व मिठाला

नाचणीची भाकरी व उकडलेल्या अळणी भाज्यांमधून शोषित होता जीवन सत्व.

जगण्यासाठी आहार नियंत्रण

समजला होता हे तत्व. वात पित्ताची प्रकृती त्याची. थंड पाणी थंड हवा यांचे पासून दूर राहण्याची. लाकडाच्या टणक फळींचा केला होता खास पलंग,

कारण मऊ गादीमुळे ठणकत होते त्याचे अंग,

आणि त्याच पलंगावर बसून नैसर्गिक हवा व प्रकाशामध्ये, कंपनीच्या लाखो रूपयाच्या Balance Sheets वर व चेक्सवर स्वाक्षऱ्या करित होता.

पाने मागे पुढे चाळीत होता, मध्येच मान वर करून बघत होता, विचारत होता, समजल आहे हे दाखवित होता, हिशोब तपासनीस, सेक्रेटरी, पर्सनल मॅनेजर सारे उभे होते सभोवताली.

माना त्यांच्या झुकत होत्या, शब्द त्याचे ते उचली,

कसला तरी आंतरीक अभिमान अहंकार चेहऱ्यावर चमकत होता.

आपल्या एका स्वाक्षरीमध्ये लाखो रूपयाच्या उलाढाली सहजगत्या होण्याची ताकद आहे ह्या जाणीवेने, मध्येच थांबून सेवकाने टेबलावर ठेवलेले लिंबू सरबताचे घोट पित होता... सरबत.... स्वच्छ निर्मळ पाणी त्यांत लिंबाचा रस. साखर मिठ वर्ज्य असलेले,

हा भोगत होता आणि इतर उपभोगात होते,

तरी देखील हे सारे माझे आहे, हीच खोलवरची जाणीव त्याला जगवीत होती..

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुझा कोपही वाटतो मज प्रणय!
तुझी हर अदा आणते बघ, प्रलय!!

हृदयही तुझे, स्पंदनेही तुझी
किती गोड माझा-तुझा हा विलय!

तुझी नस नि नस जाणतो मी सखे
तुझे चित्त, मन मी, तुझे मी हृदय!

असे काय माझ्यातले डाचते?
तुझे माझिया भोवतीचे वलय!

जगाला कसा कमकुवत वाटलो?
असे कारणीभूत माझा विनय!

अता लागली जिंदगानी कलू....
कधी व्हायचा सांग, माझा उदय!

दिवेलागणीला हरवतोच मी
तुझी रोज येतेच हटकून सय!

अता या वयाला कशाला फुले?
मला कंटकांचीच झाली सवय!

कसे लोक होणार निर्भय तरी?
दवंडीच देऊन देती अभय!

असे ज्ञान पान्हावते रोज का?
मला मूल प्रत्येक वाटे तनय!

प्रोफेसर

प्रा.सतीश देवपूरकर