कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

इकडं आड अन् तिकडं विहीर
इकडं सासूबाई अन् तिकडं वसंतरावांची घाई

स्वयंपाकघरात सासूबाई दिवाणाखान्यात मामंजी
दाराच्या फटीतून वसंतराव करतात अजीजी!

कडक इस्त्रीची पँट चकचकीत बूट
त्यावर रुबाबदार शर्ट आणि टाय
कामावर निघाले वसंतराव
परतले का बरं? विसरले काय?

पोळीभाजीचा डबा बिसलेरीची बाटली
आणि रेल्वेचा पास
बॅगेत भरुन निघाले वसंतराव
लांबून करतात किस पास!

लग्नात देऊन जिलेबीचा घास
उखाणा घेतात म्हणे लाजून खास
वसंतरावांना आहे जिलबीचं वावडं
म्हणून भरवते त्यांना वालाचं बिरडं!

उखाणा घ्यायला
मी काय आहे जूनी काकूबाई?
आधुनिक वसंताशी
म्हणूनच दिलजमाई!

जावई रुसला मारुतीसाठी अडला
वसंतराव नाहीत बरे का तसे
त्यांच्या मनात ह्युंदाईच बसे!

-- विनायक अत्रे.

चांदणी मी गगनांतील,चमचम,चमचम चकाकती,
कोण आहे तोडीस तोड,
पुढे यावे अंतराळातुनी,---

न कुठला नखरा,
न कुठली रंगरंगोटी,
का न मानावे देवा,
ही त्याचीच किमया मोठी,--!!!

रंग आमुचा नैसर्गिक,
दुधी म्हणू की पांढरा,
लखलखतांना,पुढे-मागे,
कसा दिसे आमुचा तोरा,--!!!

जेव्हा उगवतो आम्ही,
थोडा प्रकाश अवती,
चंद्रराजाचा डामडौल पहा,
चांदण्या त्यात किती रंगती,--!!!

इतरही त्याच्या सर्व सख्या,
पट्टराणी त्याची पौर्णिमा,
कधी--कधीच उगवते ना,
रात्रींमांजी साथ द्याया,--?

आमुचा जथा येई रोज ,
चंद्रम्याच्या बरोबरी,--
त्याविना कसे भागवील,,---
सांगा,तुम्ही आता तरी,--?

© हिमगौरी कर्वे.

-- स्वाती ठोंबरे.

धुंद सागराच्या काठी पडे तुझी गाठ

एक एक स्वप्नांची या कशी लागली ही वाटअश एक स्वप्नांची ही असे ही कहाणी

तुझ्यावीण झालो जगती जरी मी विराणी ।।१।।

एक पाऊली तू जाता कापिते ही लाट

तुझ्यापाठी पाऊल माझे सांग कुठे जात अथांग या सागरी असती माणिके अनेक

परंतु हाती माझ्या येती शिंपले नि शंख ।।२।।

तुझ्या येई मागे जरी मी कंपितो ही दीप

तुटोनिया जरी हे जाती युयुत्सुची पांखअथांग हा सागर खाली अनंत हेचि विश्व

जाणण्यास अधीरी जरी मी गूढ तुझे स्वत्व ।।३।।

दावी एकदा तू मजला तुझे गोड रूप

तुझ्यावीण नाही मजला अन्य काही सूखएकदाची सागरतीरी एकदाची दावी

विश्वरुप घेण्याआधी तूर्त तुझी काळी ।।४।।

-- जयंत वैद्य

हे जगदंबे ! सदैव होते नाम मुखी गे
लोप पावले आज कसे ते तू मज सांगे.....१
लागत नव्हते जेंव्हां कांहीं तूज पासूनी
धुंदीमध्ये राही मी तुझ्याच मधूर नामी....२
काही हवेसे वाटू लागले एके दिवशी
विचारांत मी डूबू लागलो त्या सरशी....३
आनंदाचे वलय निर्मिले इच्छे भोवती
गुंगूनी गेलो पूरता त्यातच दिन राती....४
तगमग करूनी तेच मिळविता आज
कल्पना विलास होता तो झाली ही समज....५
खिळवू नकोस मनास गे बाह्य जगाभोवती
स्मरण असू दे तव नामाचे ओठावरती....६

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चिंगी

'पहाट झाली,

चिव चिवते चिमणी

उमज येईना,

उठविले तिजला कोणी.....१,

आई आहे कां ?

जी उठवी शाळेसाठी,

गुदगुदल्या करूनी

कुरवाळिते हळूंच पाठी....२,

घड्याळ उठवी

घण घण करूनी नाद

घरट्यामधुनी,

नाही ऐकला असा निनाद.'..३,

चिमणी –

' उषाराणी येते,

साऱ्यांची आई बनूनी

प्रेमानें मोडी झोंप,

नाजूक करकमलांनी.....४,

घड्याळ आमचे,

दवबिंदू पडतां पानावरूनी

चाळविती निद्रा,

टपटप आवाज करूनी' .....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मी कोण आहे
मी एक स्त्री आहे
आई-बाबांच्या लाडात वाढलेली
थोडीशी खोडकर थोडीशी हट्टी
मी एक मुलगी आहे

मी एक स्त्री आहे
मातापित्यांच्या सावलीत वाढलेली
चांगले संस्कार घडलेली
थोडीशी अल्लड, थोडीशी बालिश
मी एक कळी आहे

मी एक स्त्री आहे
त्याची ती आहे
होय प्रेयसी आहे
स्वप्नात वावरणारे मी एक परी आहे

मी एक स्त्री आहे
पतीची पत्नी आहे
कर्तव्याची जाण असलेली
मी समजूतदार बाई आहे.

मी एक स्त्री आहे
मुलाबाळांची आई आहे
संस्कृती संस्कार यांची शिकवण देणारी
मी परिपूर्ण माता आहे

मी एक स्त्री आहे
नातवंडांची आजी आहे
मृत्यूचा शोध घेणारी
मी जख्खड म्हातारी आहे

खरं सांगायचं तर मी कोणी नसून
मी एक शून्य आहे
नियतीच मला घडवत आहे
कृती माझ्यात अवतरते आहे
या सर्वांपलीकडचा
मी एक आत्मा आहे

- तृप्ती काळे-भगत

व्यास क्रिएशन्सच्या कस्तुरी - महिला विशेषांकातून साभार

बालपणीच्या काळामध्यें, दृष्टी आमची आकाशीं

लुकलुकणारे तारे बघतां, गम्मत वाटे मनी कशी १

चमके केव्हां मिटे कधी कधी, लपंडाव तो त्यांचा वाटे

फुलवित होते आशा सारी, वेड तयांचे आम्हास मोठे २

वाटत होते भव्य नभांगण, क्षितीजाला जाऊनी भिडले

भिंगऱ्यांचा तो खेळ खेळतां, सर्व दिशांनी नयनी भरले ३

मोहक भासे विश्व भोवती, भिरभिरणार्‍या दृष्टीपटाला

स्थिरावली ना दृष्टी तेव्हां, क्षणभर देखील एका बिंदूला ४

दृष्टीला परि पडले बंधन, एका दिशेने बघण्याचे

व्यवहारातील जगामध्ये, पडता पाऊल तारुण्याचे ५

प्रवाही होते जीवन सारे, जगण्यासाठी धडपड लागे

रम्य काय ते मधुर काय ते, विसरु गेली जीवन अंगे ६

राग लोभ आणि प्रेम गुणांचे, दृष्टीमध्ये मिश्रण होते

अहंकाराने ताठर करुनी, प्रेमाने कधी झुकविले होते ७

दुजासाठी मी आहे येथे, विवेक सांगे हे दृष्टीला

शोध सुखाचा घेता घेतां, थकूनी गेलो संसाराला ८

तन मन जेव्हां झाले दुबळे, दूर दृष्टी ही गेली निघूनी

आकाशातूनी क्षितीजावरती, आणि तेथूनी आतां धरणीं ९

वाकूनी गेले शरीर आणि, ह्रदय स्थरावर दृष्टी लागली

दाही दिशांनी धुंडत धुंडत, अखेर देहा भवती वळली १०

फिरली दृष्टी जीवनभर जी, वैचित्र्याला शोधीत असता

डोळे मिटूनी नजीक पहा, सांगे तिजला निसर्ग आता ११

आनंदाचे मुळ गवसले, अंतर्यामी वसले होते

आज पावतो विश्व फिरुनी, मुळ ठिकाणी आले मग ते १२

डॉ. भगवान नागापूरकर

bknagapurkar@gmail.com

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर