ऊर्जा शोषत असतां पाणी

उकलन बिंदूवर येते

पाण्याचे रुप बदलूनी

बाष्प त्यांतून निघूं लागते

एक सिमा असे निसर्गाची

स्थित्यंतर जेव्हां घडते

एक स्थीति जावून पूर्ण

दुजामध्ये ती मिळून जाते

तपोबलाची ऊर्जा देखील

प्रभूमय ते सारे करिते

परमबिंदूचा क्षण येतां

साक्षात्कार तुम्हां घडविते

तुम्ही न राहता, तुम्ही त्या वेळीं

ईश्वरमय होऊन जाता

सारे परि ते तेव्हांच घडते

परम बींदूला जेव्हां पोहंचता

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अन्तः पुरीचे जन तै नृपापरी /

कुमार जन्मास अधी निरोपिती /

श्रवोनिया अमृत तुल्य आकक्षरे /

सर्व स्वेद वर्जुनी छत्र चामरे // १६ //

निर्वातशा स्थानिय पंक जापारी /

तटस्थ नेत्रे सुत पाहिल्यावरी /

नृपास प्रेम न समाय अंतरी /

विधू पाहता बहु पूर सागरी // १७ //

रात्रंदिनी कष्ट करूनी,

झिजवत होता आपले हात,

जीवनांतल्या धडपडीमध्यें,

दिसे त्याची स्थितीवर मात ।।१।।

पर्वा नव्हती स्व-देहाची,

झिजवत असता हात ते,

जाण होती परि ती त्याला,

हेच कष्ट जगवित होते ।।२।।

श्रम आणि भाकरी मिळूनी,

ऊर्जा देई तिच शरीराला,

ऊर्जेनेच तो देह वाढवी,

समाधान जे मिळे त्याला ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कधी क्वचित मी खचून जाता
उंच भरारी घेते मी
टपकलेच जर अवचित अश्रू
नकळत त्यांना पुसते मी

थोपटते मी माझे मजला
गोंजारते मलाच मी
ऊर्मी माझ्या अंतरातल्या
नजाकतीने जपते मी

दुखता खुपता होता अगतिक
दु:ख झुगारुन देते मी
नव्या दमाने श्वास घेउनी
पुढे पुढे हो जाते मी

मीच असते तेव्हा माझी
भक्ति मी शक्तिही मी
माझ्या साठी माझी प्रेरणा
केवळ मी केवळ मी

मला अजुनही समजले नाही
मला तुझीच आठवण कां येते...

तुच सदा माझ्या मनी लोचनी
हे कसले, आपुले अगम्य नाते...

मी, नित्य इथे संभ्रमात जगतो
अस्तित्व तुझे सभोवार भासते...

ऋणानुबंध जरी हे गतजन्मांचे
मग हे दुरत्व कां मनास छळते...

कसले प्रेम? कसल्या भावनां
कां? व्यर्थ सारे, जगणे वाटते...

तोच एक कर्ता आणि करविता
त्यालाच सारे विचारावेसे वाटते...

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २४९

२७/९/ २०२२

डोळे भरूनी, मिटूनी पापणी
नीत नीत मी! तुजलाच पहावे
उघडिता नयन! तूं सहज लपावे
दिसता क्षणभर! तूं हळूच हसावे ।। १।।

सुखदा लाघवी! हॄदयी फुलावी
ब्रह्मकमळ! ते प्रीतीचे उमलावे
हितगुज हे! मनामनांचे उमजावे
संचिती प्रितिस या घट्ट बिलगावे ।।२।।

उमलता फुले! अंतरी गंधाळावे
सजता सृष्टी! सप्तरंगा श्रृंगारावे
उपभोगुनी! सोहळे ऋतुऋतुन्चे
विरघळूनी प्रितीत! आनंदी जगावे ।।३।।

प्रीतफुल एक! वरदान दयाघनी
भाग्यवंती! तेच लाभते जयासी
कृतकृत्य, होता हे जीवन सारे
पैलतिरी सुर! ते पावरीचे घुमावे ।।४।।

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३१.

२ - २ - २०२२.

अबोलाही बोलतो काही
ऐकूनी होतो असे ।
अबोल मी आहे कधीचा
कोणाही न कळले कसे?

.....मी मानसी

(आमच्या झोपायच्या खोलीच्या खिडकी समोर उंबराचे झाड आहे. त्यावर चिमण्या राहतात. पहाटे साडेचार पाच वाजल्यापासून त्यांची चिवचिव चालू होते. जाग आल्यावर वाटते झाडच जणू गात आहे. हे गाणे दोन-तीन तास चालू असते.)

उंबराच्या झाडाच्या गाण्याने
पहाटे जाग येते तेव्हा वाटते
जणू कोणी नर्तक
पायात बांधून घुंगरांचा साज
करतोय सुंदर पदन्यास

उंबराच्या झाडात म्हणे असतो
सद्गुरूंचा वावर
म्हणूनच काही चिमणी पाखरं
पहाटेच सुरू करतात
मधुर मंत्रजागर?

असेलही खरे
म्हणूनच म्हणतात का बरे?
चराचर सृष्टीतच
भरला आहे ईश्वर?

पहाटेच्या मंगल वेळी
गोड किलबिल मंजुळ वाणी
गाणारे झाड
अलौकिकाचा स्पर्श!

किमयागार तो
सृष्टीचा इश
जोडूनी दोन्ही कर
त्याला करू वंदन!

-- विनायक अत्रे.

महिला दिनानिमित्त,

स्त्रीत्वाच्या साऱ्या आभाळाला,
पेलणे सोपे नाही,
नाजूक साजूक धाग्यांना,
कणखर बनवणे सोपे नाही,
कुठे कुठे पोहोचत,
उंची गाठत, आपले हात, फैलावत, ध्येय गाठणे सोपे नाही,
कर्तव्यकर्मांचे विळखे सांभाळत,
सांभाळत जगणे सोपे नाही,
आपले ध्येय गाठताना,
खंबीर भूमिका निभावणे,
याच अंतिम हेतूने जगणे,
सोपे नाही,
संवेदना भावना यातना वेदना,
सोसत निमूट श्वास घेत राहणे, सोपे नाही,
कुठल्या क्षेत्रात मागे नाही,
राधा मीरा वहिदा,
किती रुपे निभावते,
पुरुषाला यश आनंद समाधान,
नव्हे मातृत्वच बहाल करते,
हळूहळू ,---!!!!!!
न देण्याला सीमा न करण्याला,
विचार बुद्धी भावना क्षमता कर्तृत्व,----!!!!! ,
कसोशी ,खरीच धनीण ती,
काय नसते तिच्यात,
तीच अन्नपूर्णा, गृहिणी, दामिनी, कामिनी,
शेवट माता असेच ना सगळे रेशमी बंध ,--!!!!!
स्वतः मात्र विमुक्त,---!!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

रात्र येत राहते
दिवस येत राहतो
आपण गृहितच
त्यांना धरत राहतो

असेच महिने येत राहतात
असेच वर्ष जात राहतात
आपण गृहितच
त्याना धरत राहतो

केस पांढरे
अंगावर सुरकुत्या
पाठीत बाक
लटपटणं वगैरे
होत राहते
मग
आपल्याला गृहित
धरत राहतात ते

रात्र दिवस माहे साल
काळाचे घटक येत जात राहतात
......आपण कुठे कुठेच गृहित धरायला नसलो तरी

~ कौशल

-- श्रीकांत पेटकर