बघता तुला प्रिया रे ,--
जिवा बेचैनी येते,
कासाविशी होता हृदयी,
आत मोरपीस हलते,--!!!

विलक्षण ओढ तुझी,
काळजाला किती छळते,
मूर्त माझ्या अंतरीची,
अढळ अढळ होतं जाते,--!!!

स्पर्श होता तुझा सख्या,
माझी न मी असते,
बाहूंत तुझ्या विसावण्या,
किती काळ मी तरसते,--!!!

तुझ्यातच सारे विश्व माझे,
जगही तोकडे भासे,
तुझ्याचसाठी राजसा,
मन्मनीचा चकोर तरसे,--!!!

उषा आणि संध्या,
आपले रंग उधळती,
प्रेम रंगाचाच वर्षाव,
भास्करावरती करिती,--!!!

रात्र येते चंदेरी ती ,
जेव्हा जवळ तू असशी,
जिवापाड जाऊन तूही,
प्रीत" माझ्यावर करशी,--!!!

धुंद रात्रीची मदमस्त किमया,
प्रेमात नखशिखांत नहाते,
आभाळीची चटोर चांदणी,
प्रेम--लीलेसाठी धडपडते'--!!!

हिमगौरी कर्वे©

माझ्या भावाची बायको, म्हणजे माझी वहिनी, हीच्या हाताचे हाड मोडले आणि plaster मध्ये आहे हात. त्या वर माझ्या भावाने एक कविता बनवली आहे. वाचनीय आहे

नवा चित्रपट बघण्या गेलो, कुटुंबासह चित्र मंदिरी

चित्रगृह ते भरले असतां, प्रवेश मिळाला कसातरी....१,

चित्रपट तो बघत असतां, आश्चर्य वाटले जल्लोशाचे

टाळ्या, शिट्या देवून प्रेक्षक, कौतूक करी नटनट्यांचे....२

वास्तवतेला सोडूनी, रटाळपणे वाहत होते,

वैताग येवूनी त्या चित्राचा, सोडून आलो मधेच मी ते....३,

घरी येवूनी शांत जाहलो, आठवू लागलो बालपण

अशीच होती छायाचित्रे, ज्यांत आमचे रमले मन....४

जीवनामधल्या चक्रामध्ये, बदल फारसा होत नसतो

वयातल्या पायरीप्रमाणे, दृष्टीमध्ये फरक घढतो....५

--डॉ. भगवान नागापूरकर

9004079850

bknagapurkar@gmail.com

अंतर वाढलं,
कोणी पावलं मागे घेतली म्हणून नाही,
तर कोणी थांबलंच नाही म्हणून.

शब्द होते,
पण ते पोचायच्या आधीच
त्यांचा अर्थ हरवून बसला.
म्हणून संवाद मेलेला नाही,
पण तो ओळखीचा राहिला नाही.

अनोळखी सहज जवळचे झाले,
कारण त्यांच्याशी अपेक्षा नव्हत्या.
आणि ओळखीचे दुरावले,
कारण अपेक्षाच खूप होत्या.

एकेकाळी नाव पुरेसं होतं,
आता स्पष्टीकरणही अपुरं वाटतं.
आपण भेटतो, बोलतो, हसतो…
पण कुठेतरी
एकमेकांना ओळखणंच विसरलो आहोत.

हे अंतर
नात्याच्या शेवटी नाही,
ते नात्यातच
हळूच रुजत गेलंय.

आणि म्हणूनच कदाचित
आज आपण एकमेकांसमोर उभे असलो,
तरी मनात कुठेतरी जाणवतं
आपण आता
एकमेकांसाठी
अनोळखी झालो आहोत.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

माळी असूनी मी, गुंफी फूलांचे हार,

अर्पित जातो ते, प्रभू चरणांवर....१,

राम नाम जपत, कुणी एक येतात

घटकाभरासाठी, विश्रांती ते घेतात....२,

रोज देती मजला, ओंजळभर फूले

कोणत्या बागेतली, कधी न सांगीतले....३,

त्यांच्याच सांगण्याने, हार मी गुंफीतो

बघतात कौतुकें कसा मी अर्पितो....४,

फूलांची ओंजळ ती नव्हे, शब्दांचा ठेवा,

कवितेच्या रचनी, उपयोगी पडावा....५,

शारदेचा आशिर्वाद, त्यांच्यातर्फे मिळतो

विषय तो मिळूनी, काव्य मी रचीतो....६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

स्फुर्ति येऊन कविता केली आनंद झाला मनीं ।
चटकन कागदावरी लिहीली शब्द येतां ध्यानी ।।

कवितेतील शब्दरचना झाली बहरदार ।
कौतूकाची येई भावना बघुनी शब्द भांडार ।।

पुर्ण करुनी कविता टिपूनी घेतली वहीत ।
काव्य रचना परत वाचतां मग्न झालो आनंदात ।।

फेकूनी दिला कागद ज्यावरी रचिली कविता ।
विचारांत होतो धुंद कृत्य केले मी अजाणतां ।।

अघटित घटना झाली काव्य स्फुर्ति गेली निघूनी ।
नंतर मजला काव्य सुचेना बेचैन झालो मनीं ।।

चूक मनां उमगली अपमान केला अजाणतां ।
शारदा कागदावरी अवतरली बनोनी एक कविता ।।

खिन्नता वाटली मनासी कागद घेतले उचलून
निर्माल्य समजोनी त्यासी गंगाजलीं केले अर्पण ।।

पुनरपि सुचले काव्य लिहूं लागलो कविता ।
शब्द रचना भव्य लेखणीतून उतरतां ।।

अनावधाने झाला मजकडूनी अपमान ।
प्रायश्चित्त घेतां गेला शारदेचा राग निघून ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

पहाटेच्या प्रसन्नमयी वातावरणात
चालताना तुझ्याशी घट्ट नातं जाणवतं..
तळ्याकाठीची ओल्या स्पर्शाची तुझी माया..
कितीतरी वेळ थिजून ठेवते...
आठवणीतल्या वाटेवर तू घेऊन जातेस अलगद..
बालपणी तुझ्याबरोबर तासनतास घालवलेला वेळ..
बोटा बोटात तुझं रूतून बसणं..
घरातल्यांच्या धाकाने तेच हात सदऱ्याला पुसणं..
कधी सगळ्या अंगभर तूच आणि मी पटांगणात खेळायचो..
तू पोटात बीज रूजवतेस म्हणून आम्ही भाकरी खातो..
म्हणून पहिल्या पावसाचा मनात अजून मृदूगंध वाहतो..
तू बोलावलेस म्हणून आपल्या माणसात येतो..
तू खरच फार मोलाची आहेस..
वीतभर का होईना पण आपल्या पायाखालची जमीन
आपलं अस्तित्व दाखवते..
तू फार खोलवर गेलेली.. मूळ जननी..

मातेच्या उदरात जन्माला येईल तो शेवटी तुझ्या उदरात
मिसळून जाईल..
हा नश्वर देह गळून पडला की गती मिळण्यासाठी माती
द्यायला येतील ती आपल्या मातीतील माणसं..
ॠणानुबंध मातीशी
शतदा घडावे..
मातीत मिसळून
जीवन कृतार्थ व्हावे..

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

नवलाईचे विश्व सारे, नवलाईतच जगते ।

आगळ्याच्या शोधामध्यें, नव-नवीन इच्छीते ।।

ताजे वाटते आज जें, शिळे होई उद्यांच ते ।

प्रवाही असूनी जीवन, बदल घडवीत जाते ।।

मुल्यमापन बदलांचे, संस्कारावरी अवलंबूनी ।

परिस्थीतीच्या भोवऱ्यामध्यें, विचार फिरे क्षणोंक्षणीं ।।

मुळतत्व ते राही कायम, आकार घेई जसा विचार ।

ताजा शिळा भाव मग तो, ठरविला जाई वेळेनुसार ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

राखण करीतो पाठीराखा, भाऊ माझा प्रेमळ सखा,

विश्वासाचे असते नाते, एकाच रक्तामधून येते ।।१।।

आईबाबांचे मिळूनी गुण, तुला मला हे आले विभागून,

हृदयामधली ज्योत त्यांच्या, तेवत आहे आज आमच्या ।।२।।

प्रकाश झाला परंपरेनें, त्याला माहित पुढेच जाणे,

मार्ग जरी भिन्न चालले, मूळ तयाचे खालीं रूजले ।।३।।

अघात पडतां तव वर्मी, दु:खी होऊन जाते बघ मी,

दिसत नाही कुणा हे बंधन, जीव श्वासाचे अतूट स्पंदन ।।४।।

भांडत रूसत हासत होतो, जगण्यामधला भाग असे तो,

खेच खेचता ढील सोडतां, सुटत नाहीं मग तो गुंता ।।५।।

बाह्यांगीं तूं दूर आहे जरी, तव प्रतिमा ही राही अंतरी,

बघत राहते तुझी भाऊबीज, आठवणीत मी जगते आज ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०