तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,---
पोळलेल्या जिवांचे,
व्यथित अशा हृदयांचे,--!!!

तुझे माझे नाते,
एकाच अखंड बंधाचे,
अगदी जन्मोजन्मीच्या,
गोड ऋणानुबंधाचे,
विचरशी तू सहचरे,
पण वेगळेच हे धागे,
काळजाच्या विणींचे
समसुखाचे, समदु:खाचे,--!!!

ओघळलेल्या अश्रूंचे,
आत लपलेल्या समुद्राचे,
खोलवरच्या भोवऱ्याचे, उसळणाऱ्या लाटांचे,
तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,---!!!

कधी भरतीओहोटीचे,
दोघातल्या ओढीचे,
वाचणाऱ्याला बुडवणारे, बुडणार्‍याला वाचवणारे,
पाण्याशी जीवनाचे,
निष्ठूर या जगातले, ---!!!

तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,
अंतरात्म्यांतील आवाजांचे
आत्मिक एकरुपतेचे, ऐहिकापल्याड अलौकिकाचे, लौकिकातील असामान्यतेचे,-!!!

तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,
हवेशी गारव्याचे,
पावसाशी पाण्याचे,
झाडांशी टवटवीचे,
दवांशी थेंबांचे,
देठाशी फुलांचे,
सुगंधाशी कळीचे,
तुझे माझे नाते ,----
सुखाचे सुखाचे,--!!!

बालपणीच्या दोस्ताचे,
सहवासातील मित्रांचे,
सवंगड्यांशी हृदयाचे,
जिवाशी सगळ्या मनांचे,
तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,--!!!

आरपार जाणारे,---
जन्म मृत्यू पलीकडले,
आत्म्याशी आत्म्याचे, परमात्म्याशी आत्म्याचे,
चैतन्याशी परमात्म्याचे,
तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,---
सुखाचे हे सुखाचे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.
©

निळ्या काळ्या यमुनेतीरी,
कृष्ण राधेशी अनुनय करी, अंधारातून वरून बघती,
चंद्र- चांदणी चमकू लागती,||१||

संधिकाली नीरवताही,
निर्जनताही भोवताली,
कान्हा वाजवी मुरली,
राधा भान हरपली,--!!,||२||

बघतां बघतां तम लागे चढू,
ओढ जिवांची की आत्म्यांची,
दोघांसह येईना मुळी कळू,
मागे टाकला संसार पती,
टाकून सारे तिथेच ती,
धावली कशी यमुनातीरी,--!!||३||

काय आहे कृष्ण म्हणजे,
अशी ओढ कशी अनावर,
घडते तरी का असे,--?
नाद मुरलीचा ऐकून,सत्वर-!! ||४||

शरीर आणि मन तिचे
उगी थरकांपू लागे,
इतक्या बोचऱ्या थंडीतही,
कसा घाम फुटू लागे,--||५||

भीतीने बावरे, थरथरे,
गालांतच हसे कान्हा,
पुढे येऊनी कवेत घेई,
प्रसंग विहंगम हा,---!!!||६||

मोह-माया असे भेटती,
प्रणयाची खेंच न्यारी,
गोरीपान राधा लाजरी,
धीट किती कृष्णमुरारी,--!!||७||

शृंगाराची तऱ्हा वेगळी,
सहवासाची गंमत फाकडी,
एकरुपता समागमाची,
बघून मिटे संकोचून कळी,--!!||८||

हिमगौरी कर्वे.©

विसरून गेलो सारे कांहीं, आठवत नाही मला
रचली होती एक कविता, त्याच प्रसंगाला

जल्लोषांत होतो आम्हीं, दिवस घातला आनंदी
खिन्नतेचा विचार त्या दिनीं, शिवला नाही कधीं

नाच गावूनी खाणेंपिणें, सारे केले त्या दिवशीं
बेहोशीच्या काळामध्यें, कविंता मजला सुचली कशी

छोटे होवून गेले काव्य, अमर राहिले आतां ते
प्रसंग जरी तो मरून गेला, कविता जिवंत राहते

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जीवनपथ सुकर करा गणदेवा हो

सूखशिखरीं दु:खदरीपासुन न्या हो ।।

गडबडतो धडपडतो मी, पडतो मी

बडबडतो कुढतो चिडतो रडतो मी

अजुन घडा कच्चा, परिपक्व हवा हो ।।

अंध तरी, वा लोचन बंद करी मी

मंदबुद्धि आहे, मदमत्त परी मी

अक्षय प्रज्वलित करा ज्ञानदिवा हो ।।

नि:पाता माझ्या मनिंची चंचलता

निश्चल मन होइ, नाम तुमचें घेतां

विफल-जीवनास मिळे अर्थ नवा हो ।।

त्यजिन पदीं मदमत्सर विषयवासना

काम क्रोध लोभ मोह त्यजिन ‘मीपणा’

होउन कृतकृत्य पूर्ण, त्यजिन भवा हो ।।

- - -

भव : जग

-

-- सुभाष स. नाईक

आपापल्या महालात
तुम्ही सर्वेसर्वा असता,
मग तुम्ही पेशवे असा किंवा हुजरे
सरदार असा किंवा शिलेदार.

बाहेर पडल्यावर मात्र
तुम्ही बनता
जगातील कुणीतरी,
लहानमोठे.

कुणापुढे तरी
तुम्हाला
झुकावं लागतं .
पण ,
आणखी कुणाला तरी
तुम्ही
स्वत:पुढे वाकायला लावता .
आणि त्यामुळे ,
फक्त त्यामुळेच ,
तुम्ही
मोठे मोठे
बनत जाता -
डोंगराएवढे
पर्वताएवढे .

पण ,
तें मोठेपण
केवळ दरबारातच असतं
केवळ देवडीवरच रहातं .
रणशिंग फुंकलं जातं
आणि
तलवारी भाले उंचावून
सारेजण
स्वत:ला
लढाईच्या धुमश्चक्रीत
झोकून देतात

तेव्हां ,
शिलेदार काय
अन् पेशवा काय
सारे सारखेच असतात .

पानपतावर
एखादा बारगीर पडतो
तसाच
एखादा विश्वासरावही पडतो,
कुणाची तरी
निनावी गोळी लागून .
एखादा भाऊ सापडतो
दुश्मनांच्या भाऊगर्दीत,
आणि धराशायी होतो
कुणा अनामिकाच्या
तलवारीच्या फटकाऱ्यानं .

रणधुमाळीत
नसतात शिलेदार , नसतात पेशवे,
नसतात हुद्दे , नसतात नावें ;
असतात फक्त -
पेशवे आणि हुजरे यांना
एकाच पातळीवर आणून सोडणारी
अस्ताव्यस्त पडलेली शवें .

बस्स .
हेंच एक चिरंतन सत्य आहे ,
आणि हेंच आपण
ध्यानीं ठेवायला हवें,
यशाची उत्तुंग शिखरें चढतांना ,
जीवनाच्या पानपतावर
प्राणपणानें लढतांना ,
आणि ,
हिरवा चुडा फोडून टाकून
धाय मोकलून रडतांना देखील .

-- सुभाष स. नाईक, सांताक्रुझ, मुंबई .

शांत असे हे तळे थंडसे त्यात निवांत बदक पिले

|| हरी ॐ ||

जगात अस्तित्व टिकविण्याच्या
स्पर्धा लागल्या आहेत,
आपलं अस्तित्व सिद्ध करण्यासाठी
दुसऱ्याचं अस्तित्व संपवू पाहात आहेत !

देवाचं अस्तित्व झुगारून,
सैतानाचं स्वीकारताहेत,
बुद्धीभेदाच्या अस्तित्वाला खरं मानून,
देवाच्या अस्तित्वाला नावं ठेवत आहेत !

धर्माच्या नावाने अस्तित्व जपण्याचा
काहींचा व्यर्थ प्रयत्न चालू आहे,
तरुणाईला प्रलोभने दाखवून
दिशाहीनतेकडे फरफटत नेले जातं आहे !

अस्तित्वाचे भूत मानगुटीवर बसले आहे
त्यापासून सुटका मिळविण्यासाठी,
निरप्राध, अनाथ, दिन-दुबळे
मारले जात आहेत !

आपलाचं अस्तित्व आपल्याला
अजून नीट कळलेलं नाही,
आपल्या आजूबाजूच्या माणसांचं
अस्तित्व आपल्याला मान्य नाही !

मग मित्रांनो
अस्तित्वाची लढाई कश्यासाठी?
वर्तमानपत्राच्या पहिल्या पानावर
झळकण्यासाठी?

नाही नाही मित्रांनो
आज खरी आवश्यकता आहे,
निस्वार्थ प्रेमाची, सच्या मैत्रीची
अकारण कारुण्याची !

अस्तित्वासाठी आपण नाही,
आपण आहोत म्हणून अस्तित्व आहे !
देवाचे अस्तित्व मान्य करू,
दुसऱ्याच्या अस्तित्वाला मान देऊ !

जगदीश पटवर्धन, दादर

आशीर्वादच हा अरे कल्पवृक्षा
तुझी कृपादृष्टी सदैव राहो
मनीमानसी एवढीच इच्छा

मी नदी...
तुमच्या आईसारखीच...
फरक एवढाच,
तिने तुम्हाला जन्म दिला,
आणि मी तुम्हाला जगवलं...

हिमशिखरांच्या कुशीत जन्म घेऊन,
डोंगरदऱ्यांतून धावत आले.
तुमच्या सुखासाठी माझे आयुष्य,
हसत-हसत मी वाहत राहिले.

माझ्या कुशीत खेळलात तुम्ही,
माझ्याच पाण्यात वाढलात तुम्ही.
माझ्या काठी स्वप्नं पेरून,
सोन्याची शेती फुलवलात तुम्ही.

तहान तुमची मीच भागवली,
भूक तुमची मीच हरवली.
तुमच्या प्रत्येक आनंदासाठी,
माझी प्रत्येक लाट झिजत गेली.

पण...
आज माझ्याच लेकरांनी,
माझ्या कुशीत विष कालवलं.
कचऱ्याच्या ढिगाऱ्याखाली,
माझं ममत्वच गाडून टाकलं.

आज माझ्या लाटा वाहत नाहीत,
त्या तर निःशब्द रडत आहेत.
प्रत्येक लाटेच्या हुंदक्यात,
हजारो वेदना दडल्या आहेत.

माझे मासे तडफडून मेले,
पक्ष्यांनी माझी साथ सोडली.
हिरवीगार किनाऱ्यांची शाल,
आज विराण वाळूत हरवली.

मी कधीच काही मागितलं नाही,
फक्त तुमच्यावर प्रेम केलं.
तुमच्या सुखासाठी आयुष्यभर,
स्वतःचं अस्तित्व अर्पण केलं.

आज मात्र एकच प्रश्न विचारते...

**आईचं दूध विषारी झालं तर,
लेकरं कशी जगतील?
नदीचं पाणीच मेलं तर,
माणसं तरी कशी वाचतील?**

अजूनही माझ्या डोळ्यांत आशा आहे,
अजूनही तुमच्यावर विश्वास आहे.
माझे अश्रू पुसा...
माझ्या जखमा भरा...
माझ्या प्रवाहाला पुन्हा
निर्मळ श्वास द्या...

कारण...

*मी फक्त नदी नाही...
मी तुमचा श्वास आहे...
मी तुमचं भविष्य आहे...
मी जिवंत राहिले तरच,
तुमचं उद्याही जिवंत राहील...*

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

लुळा पांगळा बसूनी एकटा, गाई सुंदर गाणे ।
आवाजातील मधूरता, शिकवी त्याला जगणे ।।

जगतो देह कशासाठी, हातपाय असता पांगळे ।
मरण नसता आपले हाती, जगणे हे आले ।।

लुळा असला देह जरी, मन सुदृढ होतेस ।
जगण्यासाठी सदैव त्याला, उभारी देत होते ।।

गीत ऐकता जमे भोवती, रसिक जन सारे ।
नभास भिडता सुरताना, शब्द उमटती वाह ! वा रे ।।

असमान्य ते एकचि मिळता, उणीवतेची खंत कशी ।
दुबळ्या देही कला श्रेष्ठ ती, वीज चमकते रात्री जशी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com