कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

चो रु न बघणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच

काही न जमणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

संधी येती पुन्हा पुन्हा कितीतरी अनेकदा

धिटाई न करणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

किती काळ जाई आणि किती भवताल हासे

काही न करणे माझे तसेच अन तुझेच तसेच /

खुणावी बट तुझी गालावर येऊन जरा

काही न घडणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

पदर साडीचा वळवळतो उगाच का ?

काही न कळणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

# कौशल

मी मनामना जोडित राहिलो..
मी माणसा माणसात राहिलो...

नाही कधीच क्षणभर थांबलो
नाही कुणास बोचलो टोचलो...

जग सारे मायबाप बंधुभगिनी
समजुनी जगती जगत राहिलो...

काय मिळविले, काय हरविले
या विचारात न मी कधी गुंतलो...

देणे घेणे हिशेब सारे संचिताचे
असे समजुनी समाधानी राहिलो...

वैभव! शाब्दिक प्रेमभावनांचे
मीच सदोदित मिरवित राहिलो...

तळहातांच्या ठळक रेषामधुनी
मीच मन:शांती शोधित राहिलो...

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २३८

१७ /९/२०२२

लावूया उजेडाचे रोप
पिकवुया सूर्यप्रकाश
अणु, रेणु उजळेल
सर्वत्र प्रकाश प्रकाश

सरेल अंधार, अंधार
सत्यप्रभा किरणांची
प्रकाशझोत आत्मरंगी
साक्ष निर्मळ जीवनाची

रोपटे, प्रसन्न उजेडाचे
साक्षात्कार चैतन्याचा
सुखावती श्वास निरंतर
हाच दृष्टांत दयाघनाचा

लावावी ज्योत विवेकी
उजळावा, मनप्रकाश
वात्सल्यप्रीत जागवावी
मनी उमलुदे भावप्रकाश

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२६०

१४/१०/२२

रविवारला नवरा स्वयंपाकखोलीत घुसला
चल ...आजतरी तुला मदत करतोच म्हणाला

मी म्हणाले ,मला आधी दिवाणखान्यात जावू द्या
पेपर वाचता वाचता तुमच्यासारख्या बातम्याही बघू द्या..

अगं, तुला मदत करायला आलो तर तुच बाहेर जाते!
भाजी पोळी करायला मला एकट्याला कुठे येते?

रोज कसं तुम्ही आँर्डर सोडता तशा आॅर्डरी मला करु द्या
कसं वाटतं मनामधी तुम्हालाही.. जरा अनुभव तर येवू द्या!

तो तयार झाला....लागला स्वंयपाकाच्या कामाला
हजार वेळा... डबा कुठाय,मसाला कुठाय..पातेलं कुठे वगैरे विचारत राहिला.

मला मेलीला, आॅर्डर करायची वेळच नाही दिली ..
येथून सांगण्यापेक्षा आत गेलेलं बरं.. म्हणून मीच खोलीत गेली

नवर्‍यांला संधी मिळाली तसा तो बाहेर सोफ्यावर पळाला
एक दिवस म्हणून आराम नाही आम्हा बायकांच्या जातीला

उद्यापासुन दिवाणखान्यातच गँस,ओटा,भांडे ठेवणार आहे
स्वंयपाकखोली नांवाचे तुरुंगाला सुंरुगच लावणार आहे!

-- श्रीकांत पेटकर

अशाच सुरम्य संध्याकाळी
आत्ममग्नि एकांती निवारा
सृष्टिचा हा अगम्य सोहळा
लोभस दृष्टांत हा साजिरा

निरवतेत इथे हरवुनी जावे
उलगडावा , आत्मगाभारा
सत्य ! जीव जगतो एकटा
या किनारी शाश्वती सहारा

लोचनी आज सांजसावळी
ओघळे अनामिक तारणारा
चराचरी या भास हरिहराचा
जीवाजीवा, सदा सावरणारा

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १५२

१८ - ६ - २०२२

कंबरेस दाबसी कां ?
निश्चल उभा, ना हलतां
कुठे तुझा कंबरपट्टा ?
Belt कुठे विठ्ठला तुझा ?

सर्व जगीं, सार्‍या जागीं
चालत आहे घुसखोरी
नुरे अन्य स्थानचि तुजसी
एक फक्त वीटच उरली .

जगीं फार पाप वाढे
तें तुला खपावें कैसें ?
म्हणुन कटीवर कर ठेवुन तूं
उभा , जाब पुसण्यांस , विठू ?

विठू, कुणां शत्रूपासुन तूं
वाचवायला डोक्याला
मुगुट नामक, शिवबांजैसा
जिरेटोप चढवलास हा ?

ऊन नि पाऊस यांच्यापासुन
रक्षण मुगुट करीलच की
पण, क्रिकेट्-कॅप्सारखा त्याला
पुढील बाजुस flap कां नाहीं ?

सज्जन आणिक भक्तांचा
करशीलच उद्धार
दुष्टांच्या माथ्यावर तूं
ती वीट फेकुनी मार.

- सुभाष स. नाईक

मी अजूनही तुझ्याच आठवात दंगतो
बेजार, प्रीतभावनांनाही कुरवाळीतो

मिटलेल्या पापणीतही अस्तित्व तुझे
तरीही लोभस चराचरी तुला शोधितो

गुलाब, जाईजुई, बकुळ, मोगरा चाफा
तुझ्याच स्मृतीतुनी,अजूनही दरवळतो

सृष्टीत साऱ्या हिरवळलेले चैतन्य तुझे
पाहता, भावनांचा बहार उमाळून येतो

अवखळ निर्झर,तुझ्या ओल्या स्मृतींचा
माझ्याच भाबड्या अंतरातुनी पाझरतो

आज सामोरी झाकोळलेले हे तारांगण
तरीही, मी तुझ्याच आठवासंगे जगतो

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १८.

१७ - १ - २०२२.

मार्ग निसर्गाचे सदा, निश्चीत आणि अढळ ।

चालतो त्याच दिशेने, जसजशी येते वेळ....१

चालत आसता थांबे, भटके वाट सोडूनी ।

करूया काही आगळे ठरवी विचारांनी....२

आगळे वेगळे काय, त्याला जे वाटत असे ।

नियतीची वाट मात्र, त्या दिशेने जात नसे....३

परिस्थितीचे कुंपण, टाकले जाते भोवती ।

कळत वा नकळत, मार्गी त्यास खेचती....४

करून घेतो निसर्ग, वाटते त्याला हवे जे ।

अकारण तुम्हा वाटते, हे तर आहे माझे....५

जीवनाच्या सांजवेळी, बघता मागे वळूनी ।

प्रवास केला वेगळा, हेच येते समजूनी....६

मिळूनी काही आगळे, समाधानी वृत्ती येते ।

आनंदाने निरोप घ्या, नियती तुम्हा सांगते....७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com