स्वयंप्रेरित, स्वयंप्रेषित हे सदा आपल्या जोषात
आभाळओझे घेऊन खांद्यावर धावधावती कैफात

नाही साथ कुणाची, नाही कसली सहानुभूती
तरीही चिंता जगाची, आसक्तीची करुन सक्ती

कुणी वंदा कुणी निंदा, करे कुणी वा वंचना
नादावलेल्या कर्मयोग्यांची असे व्रतस्थ आराधना

अशक्याचा हव्यास त्यांना, अचूकतेचा ध्यास केवढा
सौख्याशी करुन वाकडे, पुकारत स्वत:शी स्वत:चा लढा

आत्यंतिकाची अस्वस्थता सततच्या जणू प्रसूतिवेणा
अखंड असे हा होम पेटता, धगधगती अंतःप्रेरणा

रोरावणाऱ्या प्रपातास, कुठे कधी का उसंत आता
नशीबी त्यांच्या ती, तेवढी, एक शेवटची शांतता

बदकांच्या कुडीत कोणी कोंडिले हे राजहंस गोजिरे
अश्वत्थामाच्या जखमेला घेऊन कपाळीच्या देव्हारे

जनाकलनाच्या कक्षेपार भ्रमणारे हे भूस्तरीय तारे
ओसंडणाऱ्या गर्दीतही, एकाकी व्यथित बिचारे

हिंदोळून पारंब्यांना आशेच्या, लोंबकळती हुतात्मे
आसूसले प्रतीक्षेत मुक्तीच्या, केव्हाचे शापित आत्मे

- यतीन सामंत

चिमणे इवलाले बीज
रम्य त्यात होती शेज.
दीड वितीचे कुणि रोप
घेत तिथे होते झोप ।।१॥।

ऊन म्हणाले, 'ऊठ गड्या.'
पाउस वदला, 'मार उड्या,
जगात ये रे ह्या उघड्या.
करी जळाच्या पायघड्या.' ।॥॥२॥।

वायु बोलला, 'ऊठ कि रे,
माझ्याशी धर फेर बरे.
हसले जर आम्हा कोणी

दावु वाकुल्या नाचोनी.' ॥३॥।
भूमि म्हणाली, 'चल बाळा,
वाजव पाण्याचा वाळा,
अंगी हिरवी सोनसळा
घालुनि ही दावी सकळा.' ।॥॥४॥।

झोप झटकुनी ते उठले,
नंदबाळ जणु अवतरले.

पाउस, वारा, ऊन तसे
जमले भवती गोप कसे. ॥५॥

अदभुत ह्याचा खेळ अहा
जरा येउनी पहा, पहा.
उगवे, चमके, पहा तरी
मोरपिसांचा तुरा शिरी. ।॥६॥

ध्येय मिळण्या तुमचे योग्य लागते साधन

कष्ट होतील व्यर्थचे चूक मार्ग अनुसरुन ।।

अंतराळातील शोध महान बुद्धीचे प्रतीक

घेण्या अचूक वेध अवकाशयान असे एक ।।

अनंत दूरचे तारे न दिसती डोळ्यानी

दुर्बिणीच्या नजरें बघती सर्व कौतूकानी ।।

सूक्ष्म जंतूंचे अवलोकन, चक्षु घेण्या असमर्थ

त्याचे मिळण्या ज्ञान लागते सूक्ष्मदर्शक यंत्र ।।

यंत्र असे साधन जाणण्या कांहीं गोष्टी

इंद्रियाना मर्यादा असून न बघे सारी सृष्टी ।।

तसेंच आहे प्रभूचे जाणण्या त्याचे आस्तित्व

साधन पाहिजे तपाचे देऊनी परीक्षा सत्व ।।

दया क्षमा शांति ठरे श्रेष्ठ गुण

सत्य तप भक्ती, प्रभू मिळण्याचे साधन ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तपसाधना करूनी मिळवी,
सत्वगुणाची शक्ती अंगी ।
त्याच शक्तीच्या जोरावरती,
स्थान लाभे त्यांना स्वर्गी ।।

शक्ती ऱ्हास जे करिती त्याचा,
सारे सुख आणि भोग भोंवतीं ।
परिणामी तो फेकला जाऊनी,
पुनरपी येई याच भूवरती ।।

एक दया दाखवी ईश्वर,
वातावरणी देऊनी संधी ।
जन्म मिळे ते त्याच ठिकाणी,
कमविले पुण्य ज्याने आधी ।।

चक्र खेळ हा चाले सदैव,
स्वर्ग मृत्यू या लोकी त्याचा ।
अंतिम ध्येय तेच ठरते,
मिळविणे क्षण तो मुक्तीचा ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार

आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार ।।धृ।।

ढग काळे काळे

जमवितोस सगळे

गर्जती वादळे

कडाडूनी विजा, पर्जन्य होई भयंकर ।।१।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार

आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

तळपते ऊन

दग्ध होई जीवन

जाई वाळून

तेज वाढूनी सूर्याचे, दाह करी फार ।।२।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार

आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

कड्याक्याची थंडी

भरुनी हुडहुडी

देहाला सिकूडी

गारठूनी जाती, ज्याना नसे घर ।।३।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार

आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

सुख तुंची देतो

दुःख तूंची देतो

लक्ष्य तूं वेधतो

चमत्काराविणा कसे, आस्तित्व भासणार ।।४।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार

आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

लेखक : सिद्धू चिलवंत – आम्ही साहित्यिक फेसबुक ग्रुप

प्रीतफुलां, रे प्रीतफुलां, सुगंध तुझा घमघमला,
भरभरून ओंजळीतला,
दरवळ हृदयाने सामावला,--!!!

तन-मन सुगंधित होता,
कायापालट पाहता पाहता,
क्षण -क्षण आनंदात विचरला,--- पाकळी पाकळी तुझी फुलतां,--!!!

उत्साही लहरी उफाळता,
अणू रेणू सारे रोमांचता,
लाजून गेली रुपगर्विता,
तरल भावना-कल्लोळ उठला,-!

आठवण त्यांची येता,
मन मोर थुईथुई नाचला,
अशा भावविभोर चित्ता,
जीव कुरवाळीत राहिला,---!!!

आजमितीस काळ न आला,
सुवर्णकणांनी दिवस मढला,
जणू स्वप्नांच्या दुनियेतला,
राजकुमारच दौडत आला,--!!!

पाहून त्यांना स्तब्ध होता,
नजरेचा तीरही खिळला,
शिकारीस शिकारी आला,
मात्र स्वतःच शिकार जाहला,--!

© हिमगौरी कर्वे

तिच्या आणि त्याच्या
संबंधात कधीही ट्विस्ट
दिसला नाही...
दूरच्या डोगरासारखे
सर्व काही मस्त दिसत होते
डोगराजवळ गेले की
सर्व खाज-खळगे दिसतात
चढ-उतार दिसतो
तसेच त्या दोघांचे होते बहुतेक
मनात विचार आला ..
मला काय गरज त्या
डोगराजवळ जायची
पण एकदा डोगरच
समोर आला आणि
अपरिहार्यपणे ट्विस्ट दिसला
सगळ्यांचे असेच असते
म्हणून डोगराजवळ जाणे
शक्यतो टाळावे कारण...
कधीकधी आपणच त्या
डोगराचा भाग होतो....

-- सतीश चाफेकर.

मनमे एक आरजू थी के प्रभु मिल जायेगा
दिलकी धडकन कहती के उसे अपनेमेंही पायेगा

आंख सबतरफ ढूंडती है हर एक कण में
फिरभी दृष्टी असमर्थ हैं उसे पहचाननेमें

ध्वनी की लहरे हर तरफ गुंज उठती
कानोंके सहारे आवाज उसकी ना सुनी जाती

महक उठती हवा खुशबूदार गंधोंसे
पहचाने उसे कहां बगीचेके फूलोंसे

बीती कितनी जींदगीयां उसकी खोज करनेमें
कमजोर पडती है इंद्रिया उसे जान जानेमें

आ तू इन्सानका रुप लेकर के तुझको मै देख पाऊं
या मुझको दिव्य शक्ति देकर के तुझमें मैं समा जाऊं

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com