आपापल्या महालात
तुम्ही सर्वेसर्वा असता,
मग तुम्ही पेशवे असा किंवा हुजरे
सरदार असा किंवा शिलेदार.

बाहेर पडल्यावर मात्र
तुम्ही बनता
जगातील कुणीतरी,
लहानमोठे.

कुणापुढे तरी
तुम्हाला
झुकावं लागतं .
पण ,
आणखी कुणाला तरी
तुम्ही
स्वत:पुढे वाकायला लावता .
आणि त्यामुळे ,
फक्त त्यामुळेच ,
तुम्ही
मोठे मोठे
बनत जाता -
डोंगराएवढे
पर्वताएवढे .

पण ,
तें मोठेपण
केवळ दरबारातच असतं
केवळ देवडीवरच रहातं .
रणशिंग फुंकलं जातं
आणि
तलवारी भाले उंचावून
सारेजण
स्वत:ला
लढाईच्या धुमश्चक्रीत
झोकून देतात

तेव्हां ,
शिलेदार काय
अन् पेशवा काय
सारे सारखेच असतात .

पानपतावर
एखादा बारगीर पडतो
तसाच
एखादा विश्वासरावही पडतो,
कुणाची तरी
निनावी गोळी लागून .
एखादा भाऊ सापडतो
दुश्मनांच्या भाऊगर्दीत,
आणि धराशायी होतो
कुणा अनामिकाच्या
तलवारीच्या फटकाऱ्यानं .

रणधुमाळीत
नसतात शिलेदार , नसतात पेशवे,
नसतात हुद्दे , नसतात नावें ;
असतात फक्त -
पेशवे आणि हुजरे यांना
एकाच पातळीवर आणून सोडणारी
अस्ताव्यस्त पडलेली शवें .

बस्स .
हेंच एक चिरंतन सत्य आहे ,
आणि हेंच आपण
ध्यानीं ठेवायला हवें,
यशाची उत्तुंग शिखरें चढतांना ,
जीवनाच्या पानपतावर
प्राणपणानें लढतांना ,
आणि ,
हिरवा चुडा फोडून टाकून
धाय मोकलून रडतांना देखील .

-- सुभाष स. नाईक, सांताक्रुझ, मुंबई .

खेळत होता बाळ अंगणीं इकडूनी तिकडे

मेघनृत्य ते बघत असतां दृष्टी लागे नभाकडे

उलटी सुलटी कशी पाऊले घनांची पडत होती

लय लागून हास्य चमकले त्याच्या मुखावरती

तोच अचानक गडगडाट झाला एक नभांत

दचकून गेले बाळ तत्क्षणी होऊन भयभीत

धावत जावून घरामध्यें आईला बिलगले

वाचविण्या त्या भीतीपासून पदराखालीं दडले

जरी थांबला गडगडाट भीती कायम होती

आवाजाचे नाद अद्यपि कानीं त्याच्या घुमती

भीतीने नजिक चिकटला आईच्या जवळीं

धडकन ऐकूं आली त्याला पुनरपि त्यावेळीं

गडगड धडधड आवाजाचा धसका घेवूनी मनीं

तोंड लपविले हळूंच जाऊन गादीमध्यें त्यानी

पिच्छा न सोडी आवाज अजूनी बसली ज्याची भिती

श्वास वाढूनी, स्वह्रदयाची धडकन होती ती

तगमग बघूनी बाळाची ती थोपटे मांडीवर आई

निद्रेच्या तो अधीन झाला ऐकून मधूर अंगाई

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर
९००४०७९८५०

कसे मानू उपकार, देवा तुझे
देऊन बुद्धि विसर, करी कल्याण माझे

खेळ आहे जेथें, हार जीत आहे
घर बांधणीते, पड झड पाहे

असे जन्ममरण, ह्याच देहीं
हेच असतां जीवन, सुख दुःखे पाही

एक दुःख येतां, मन होई निराश
काळ पुढे जाता,विसरे ते सावकाश

एका दुःखाचा चटका, दग्ध करी मनां
जमता दुःखे अनेक, नष्ट करील जीवनां

निसर्गाची रीत, दुःख तोची काढी
करता दुःखावर मात, दुःखाचा विसर पाडी

दुःख होते दुर, हेच आणिल समाधान
दुःख बुद्धि विसर, असे तत्व महान

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

जिथे नदी किनारी शंख-शिंपले शोधले
वाळूत खेळताना किती किल्ले बांधले // धृ //

त्या दिवसांची आठवण येता, तुला ना विसरावे
स्पर्श होता तुझ्या बोटांचा, पुन्हा सर्व आठवावे
परंतु हा भास आता, स्वप्न वाटे चांगले //१//

ते थोडेसे दिवस सुखांचे, भुर्रकन उडुन गेले
जीवनात सात रंगांचे - इंद्रधनुष्य बनवुन गेले
दिवस - रात्र, पुनर्भेटीचे वेध लागून राहीले //२//

दिवस गेले, ऋतू बदलले- प्रेम पुन्हा न झाले
तू सांगितलेल्या मार्गावरुन, जीवन निरंतर चाले
एक दिवस आहे मिलनाचा, हे हृदयी मी जाणले //३//

श्री. सुनील देसाई
२०/०६/२०२२

बीजाचे समर्पण पहावे,स्वतःला देऊन टाकते,
एक तरु जन्माला यावे,
म्हणूनच स्वतःला गाडते,---!!

पुन्हा मातीत रूजून,
एकदम कात टाकते,
अंकुराचा स्वरूपाने ,
मातीच्या कुशीत येते,--!!!

काळी आई कुरवाळते ,
सर्व संगोपन करते,
बघता बघता नजरेत भरते,
अंकुराचे फोफावणे, --!!!

अंकुराचा त्याग करून,
बीज वाढीस लागते,
रोपट्याच्या स्वरूपात,
सानुले झाड उगवते ,--!!!

रोपट्याला फुटती पाने,
त्यांचेही वर जाणे,
करता करतां झाड वाढते,
हिरवेगार, डौलदार दिसते,--!!!

हळूहळू संपन्न होते,
घोंस लागती फुलाफळांचे,
झाड होते मोठे,
कधी रूप घेते वृक्षाचे,--!!!

फळे-फुले भरलेले,
वृक्ष घनदाट डंवरलेले,
कोसळती किती फळेफुले,
शेवट पुन्हा बीजरुपे,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

कुठे जातो हा रस्ता
कुठेच नाही
इथेच पडून असतो नुसता !

कुठे नेतो हा रस्ता
कुठेच नाही
जागचा हलतही नाही नुसता !

अजबच म्हणायचा
हा रस्ता
भुईला म्हणायचा भार नुसता !

रस्ता कुठे जात नसतो
रस्ता कुठे नेत नसतो
रस्ता जागच्या जागीच असतो
प्रवासी मात्र चालत असतो

रस्ता जरी स्वस्थ असतो
तरी त्याला शेवट असतो
प्रवाशाने चालायचे असते
रस्त्यारस्त्याची गोष्टच वेगळी असते

आपला कोणता रस्ता ते
आपण ओळखायचे असते
भलत्याच रस्त्याने जाऊन
खड्ड्यात पडायचे नसते

रस्ता कुठे जात नसतो
रस्ता कुठे नेत नसतो
कुठल्या रस्त्याने चालायचे ते
आपले आपणच ठरवायचे असते

-- विनायक अत्रे

कृष्णासम ही नटखट अवखळ
लाघवी कवीता हळूच पाऊली येते
मयुरपिसी मखमली मृदुल करांनी
अवघे अलगदी चित्त चोरुनी नेते ।।१।।

कदंबतरुच्या साऊलीत या
साक्षात बीज प्रतिभेचे फूलते
शब्दफुलांच्या या वटवृक्षावर
भावगंधले गीत कोकिळा गाते ।।२।।

कालिंदीच्या! डोहातूनी त्या
सुरेल, ताल सप्तसुरांची येते
राधे! बघ सामोरी कृष्णमुरारी
धुन मंजुळ मंजुळ बासुरीची येते ।।३।।

शब्दशब्द मनी भाव उमलता
वास्तव! हॄदयातूनी ओघळते
रसिक मनांच्या गाभाऱ्यातुनी
सोज्वळतेचे रूप! उजळूनी येते ।।४।।

-- वि.ग. सातपुते(भावकवी)

9766544908

रचना :- क्र १२.

१२ - ०१ - २०२२

उदबत्तीचा सुगंध

दरवळे चोहोकडे,

कोठे लपलीस तूं

प्रश्न मजला पडे ।।१।।

मंद मंद जळते

शांत तुझे जीवन,

धुंद मना करिते

दूर कोपरीं राहून ।।२।।

जळून जातेस तूं

राख होऊनी सारी,

तुझे आत्मसमर्पण

सर्वत्र सुगंध पसरी ।।३।।

तुझेपण वाटते क्षुल्लक

दाम अति कमी,

आनंदी होती अनेक

जेव्हां येई तूं कामीं ।।४।।

लाडकी तूं भक्तांना

तुजवीण पूजा नाहीं,

प्रफुल्ल करुन चेतना

प्रभू भाव मना येई ।।५।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com