कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
काल जे असते
काल जे असते
तसे आज नसते
प्रेमात पण तसेच असते
असे का त्याला उत्तरच
नसते फक्त फरक लक्षात
घ्यायचा असते निमुटपणे
तरच सारे काही सुरळीत होते.....
प्रेम प्रेम रहाते
नाहीतर
काही खरे नसते......
जसे भांड्याला भांडे लागते
तसे प्रेमाला प्रेम ' लागते '....-- सतीश चाफेकर.
-
पाहुणचार
जीव भुलोकीचा पाहुणा
अनिश्चिती,या स्पंदनांचा
संपता, पाहुणचार दैवी
घेतो जगी निरोप सर्वांचा।।गतजन्मांचीच सारी नाती
याच जन्मी, ऋणमुक्तीची
चित्रगुप्ताच्याच चोपडीत
चोख हिशेब सारा सर्वांचा।।सलोख्याने ऋणमुक्त व्हावे
निजानंदी! निजसुख घ्यावे
निरपेक्षी सुखदा ही आगळी
मना ध्यास असावा मुक्तीचा।।जीवनी, सुखरूपताच शांती
निर्मोही! प्रीतीस्पर्श सदानंदी
वरदान! कृपावंती तेच ईश्वरी
श्रद्धाभाव रुजवावा भक्तीचा।।-- वि. ग. सातपुते.(भावकवी)
9766544908
रचना क्र. ४१.
९ - २ - २०२२.
-
चिमणीची निद्रा मोड
पहाट झाली,
चिव चिवते चिमणी
उमज येईना,
उठविले तिजला कोणी.....१,आई आहे कां ?
जी उठवी शाळेसाठी,
गुदगुदल्या करूनी
कुरवाळिते हळूंच पाठी....२,घड्याळ उठवी
घण घण करूनी नाद
घरट्यामधुनी,
नाही ऐकला असा निनाद.'..३,' उषाराणी येते,
साऱ्यांची आई बनूनी
प्रेमानें मोडी झोंप,
नाजूक करकमलांनी.....४,घड्याळ आमचे,
दवबिंदू पडतां पानावरूनी
चाळविती निद्रा,
टपटप आवाज करूनी' .....५डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० -
आशावाद
कॉलेजातल्या पहिल्या दिवशी ...... ती दिसता वर्गातपाहताक्षणी गेला भाळून ...... पडला प्रेमातआठवड्यातून एकदा तरी ...... लिहायचा पत्रतरी उत्तर नाही नकार नाही ...... अस्पष्ट हे चित्रइतक्या चिठ्ठ्या लिहून काही ...... मिळेना दादहोकाराची वाट पाहिली ...... दुर्दम्य आशावादअन् वर्षामागुनी सरली वर्षे ...... संपले कॉलेजशेवटच्या दिशी तिजला पाहुन ...... धस्स काळीजअखेर फुटले शब्द कसेबसे ...... मुखातूनी त्याच्याहिशेब मागण्या पत्रांचा त्या ...... इतक्या वर्षांच्याम्हणे “पत्रांची त्या जमली रद्दी ...... सकाळीच विकली” !निघता निघता देऊनी बटवा ...... नाजुकशी हसलीखिन्न मनाने घरी परतला ...... अगदी सरळसोटउघडूनी बटवा काढून ठेवली ...... नाणी आणि नोटपण आनंदाने नाचला वाचून ...... निरोप नोटेवरचादगड मैलाचा केला पार ...... प्रेमाच्या वाटेवरचादुसऱ्या दिवशी जाऊन देवळात ...... घेतले आशीर्वादवाट बघितली देवळाबाहेर ...... पुन्हा आशावादआली नाही आज ती जरी ...... खचला नाहीअन् नोटेवरचा निरोप अजून ...... पुसला नाहीनिरोप वाचून वाजे हृदयात ...... रोज पिपाणीपुन्हा नव्याने तिष्ठत राही ...... त्याच ठिकाणीएके दिवशी समोर अचानक ...... ती अवतरलीपाहून सोबत मूल लहानगे ...... धडकी भरलीचिमटा काढून स्वतःलाच एक ...... केली खातरजमानेमके तेव्हाच बाळ ओरडले ...... "मामा मामा मामाss!"“अगं नोटे वरचा निरोप तुझा ...... होता का खोटा ?”“अरे माझ्या नाही रद्दीवाल्याच्या ...... होत्या त्या नोटा !”इतके बोलूनी हसत खिदळत ...... गाभाऱ्यात गेलीअन् भक्तांमधुनी सुंदर मुलगी ...... सांत्वनास आली“अहोs काय होते इतके त्या ...... नोटेवरचे शब्द ?”“जेजे वाचून तुम्ही हे असे ...... महिनोंमहिने स्तब्ध !”“उद्या भेटूया देवळाबाहेर” ...... असे लिहिले आहे !"रोज वाचूनी वाटे आज ते ...... उद्यासाठी आहे !""म्हणून यायचो नित्य नेमाने ...... होतो आशावादी !""सत्य सारे आज उमगले ...... उगा लागलो नादी !""रोज तुमची बघून अवस्था ...... वाटायची कीव !""आशावाद हा पाहुनी जडला ...... तुमच्यावर जीव !""मीही थांबले इतकी वर्ष ...... फक्त तुमच्यासाठी !""वेळ साधूनी यायचे मुद्दाम ...... तुमच्या दर्शनासाठी !""पुढील आयुष्य घालवू आपण ...... एकत्र आनंदाने !""तुमची माझीच असेल बांधली ...... गाठ विधात्याने !"संपून सारा आशावाद तो ...... आला भानावरअन् तयार झाला लग्नासाठी ...... एका पायावरइतकी वर्ष थांबून सोडल्या ...... जेव्हा सगळ्या आशायोगायोग पण असा विचित्र ...... नाव तिचे “आशा”कॅलेंडरच्या उलटू लागल्या ...... तारखांवर तारखासंसार त्यांचा सुरू जाहला ...... चार-चौघांसारखाकधी भांडण तर होतो कधी ...... प्रेमळ संवाद“वाद” होतो “आशा”शी कधी ...... तोच “आशावाद”उरला आता तोच आशावाद ...... आता तोच आशावाद
--क्षितिज दाते , ठाणेआवडल्यास शेअर/फॉरवर्ड करायला माझी काहीच हरकत नाही ... -
थोडे राहून गेले …
लिहिले आजवर खूप, काही राहून गेले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
रोज सकाळी घाईत चेहरा पाहून जाई
थकून येतो बाळ जेव्हा झोपून जाई
असाच झालो मोठा डोळे सांगून गेले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
कष्ठ उपसले आईची त्या कदर होती
लाड पुरवले बापाने ती उधार होती
हात फिरवला जेव्हा डोई कळून आले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
असा घडवला हात हाता घेऊन त्याने
राखले ना काही टाकले देऊन त्याने
आठव येता डोळा पाणी साचून आले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
बघतो जेव्हा गर्दीत बाबा कुठेच नसतो
कधी अचानक डोळा पाणी होऊन दिसतो
पाठीवरची थाप घेण्याचे राहून गेले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
मी कमी तो कवितेत माझ्या बोलत आहे
सपाट जागी नसला वळणा चालत आहे
कवितेस माझ्या उंच भरारी देऊन गेले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
एकटक तो बघतो काही बोलत नाही
चुकले तरीही आधीसारखे सांगत नाही
छापू आपण पुस्तक तसेच राहून गेले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
लिहिले आजवर खूप काही राहून गेले
बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...
-काव्यप्रसाद
प्रसाद गोठणकर
-
गरीबी हटाव
(सुशीलकुमार शिंदे मुख्यमंत्री झाल्यावर म्हणाले मी मुख्यमंत्री झालो आता मी गरिबांची पूजा बांधणार -)
स्वातंत्र्य मिळाले
तेव्हा ते म्हणाले
गरिबी हटाव!
त्यानंतर
कित्येक पंतप्रधानांनी
आपली गरिबी हटवली
त्यानंतर कित्येक
मुख्यमंत्र्यांनी
आपली गरिबी हटवली
त्यानंतर कित्येक
मंत्र्यांनी
आपली गरिबी हटवली
त्यानंतर कित्येक
आमदाराने खासदारांनी
आपली गरिबी हटवली
त्यानंतर त्यांच्या कित्येक
बगल बच्यांनी
आपली गरिबी हटवली
स्वातंत्र्य मिळून
पन्नास वर्षे झाली
गरिबी कुठे हटली?
यांची बिचारी गरिबी
पिढ्यान् पिढ्या
कधी हटणारच नाही
गरिबीचे यांनी
केले कुत्रे
लाचार लूत भरलेले
यांच्या गरीबीचे
कुत्रे मात्र
लठ्ठ लाचेचा पाव खाते!
गरीबीचा मंत्र
जपायचा
डोळे झाकून
दुनिया झुकते
झुकणारी जनता
गरीबच असते
दिसते तसे नसते
म्हणून जग फसते
गरिबी हटली
तर श्रीमंती
राज करील कसे?-- विनायक अत्रे.
-
प्रेम
प्रेम हे करत नसतात , ते होत असते
प्रेम हे मागत नसतात, ते मिळत असते
प्रेम हे दिसत नसते, ते जाणून घ्यावे लागते
प्रेम हे बंधन नसते, ते मुक्त करते
प्रेम परिसासारखे असते जे लोखंडाचे सोने करते
प्रेम अमृतासारखे असते जे मेलेल्याला जिवंत करते
प्रेम हे तिचे किंवा त्याचे नसते, ते दोघांचे असते-- विवेक विजय रणदिवे
-
खोडकर कृष्ण
किती रे खोड्या करशी कृष्णा
यशोदा तर गेली थकूनी..।।धृ।।झोपू दे रे तिजला आता, ती तर गेली खूप दमूनी
दही दुधानी भांडी भरली,
काही प्याली, काही वाटली,
काही तर ती उपडी झाली,
पिऊनी सांडूनीच सगळे, नासलेस दही दूध लोणी...१,किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी
गणरायाचे पूजन करितां
मग्न झाली यशोदा माता
लक्ष्य तुझे नैवेद्यीं पडता
फस्त करशी काही मोदक, ताटामधले तूच खाऊनी....२,किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,
गोपीच्या तू फोडल्या घागरी,
पळवी त्यांची वस्त्रे सारी,
दुधा तुपाची केली चोरी,
मौज वाटते गोप-गोपींना, नटखटता तुझी बघूनी...४किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,
खोंड्या नच लीला बघूनी,
प्रेमभावना उचंबळूनी
जाई यशोदा ती बावरूनी
डोळ्यामधले लपवून आश्रू, लटका राग दिसे शब्दानी...५,किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
कवित्व
शब्दभावनांची जुगलबंदी
-
नृत्य कला मज दे रे राम
गणराज नाही रंगले नाही नाचलेगोकुळी सारे नाचून नाही दमलेवीणा नाही वाजली या शारदेचीथुईथुई की हो थांबली सर्व मोराचीडफावर नाही पडली शाहिराची थापआवेशाची तिडीक जिरली आपोआपढोलकीच्या तालावर नाही थिरकले हातलावण्याने नाही रंगली रसिकांची रातअबोल का ग झालीस तू आता सतारकुणाचीही फिरली नाहीत बोटे हळुवारटाळ बोले चिपळीला आता कुणाला देऊ साथमंदिरातही एकलीच तेवत आहे समयी ती शांतआता शाळेत होत नाहीत नृत्य आणि गायनतबल्यावर ही हो नाही ता तक ता धीन धीनकोरोनाच्या थैमानाने होत आहेत अनेक मृत्यशिवशंकरा उघड आता तिसरा डोळा आणि सुरु कर तांडवनृत्यधन्यवाद.-- सौ. कुमुद ढवळेकर.
सतिश चाफेकरCopyright © 2025 | Marathisrushti