कशासवे तुलना करुं गे आई, तव प्रेमाची
कां शब्द न सुचतां म्हणू तुजला, ' प्रेमची '

वात्सल्याची देवता, करुणा दिसे नसानसातूनी
हात फिरवीता ज्याचे वरती, ह्रदय येते उचंबळूनी

जेव्हां पडते संकट, आठवण करितो आपली आई
विश्वासाचे दोन शब्द, उभारी त्यासी देई

नऊ मास असता उदरीं, शक्ति तेज आणि सत्व देई ते
ह्याच ईश्वरी गुण बिजानी, वाढ तयाची होऊन जाते

रक्ताचे नाते असतां, प्रेम बंधन दिसे ते
काटा रुजतां तुमच्या पायी, डोळ्यांत तिच्या पाणी येते

धन दौलत ही असता हाती, मिळेल तुम्हां सारे कांही
आई तुमची एक बिचारी, पर्याय तिजला जगांत नाहीं

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चला, आठवणींच्या गावा जाऊ, स्मृतींचे हिंदोळे झुलवत
पुन्हा एकदा लहान होऊ,
हाती हात मिळवत,--!!!

आठवांचे गावच रमणीय,---!!!!
किती नांदती सगेसोयरे,
हासुन आपले स्वागत करती,
त्यात बालपणीचे वडीलधारे,--!!!

शाळेतील शिक्षकांच्या हाती,
मुळीच लागायचे नाही,
त्यांनी केलेल्या कठोर शिक्षा, काहीच आठवायचे नाही,

आठवावा तो निरागसपणा,
निष्पाप कोवळे ते वय ,
अशावेळी हमखास येते,
मैत्रिणींची खूप सय,

कधी लुटूपुटूची भातुकली,
त्यातले खोटेच रुसवे-फुगवे,
आज डोळे गहिंवरती,--!!!!
पण वाहून ना जाती त्या सयी,

लग्न बाहुला-बाहुलीचे,
सासूने मागता हुंडा,
ठाम राहून नकार देत,
मुलगी परतवणे घरां,
बरोबर येई मग सासू,
हीच मुलगी करायची,
दोन तोळे जास्त घालू,
समजूत अशी काढायची,--!!!!

आट्यापाट्या लपंडाव लगोरी, किती त्यांच्या आहारी जाणे,
वेळ काळ विसरत सगळे,
त्यावरून बोलणी खाणे, बालपणीची ही धुंदी,,---!!!!
अजूनही गेली नाही,
भोंडल्याची खरी मज्जा,
आजच्या मुलीला कळत नाही,

पाच दहा पैसे परंतु,
कधी हाती ना लागले,
त्यासाठी किती सायास कित्येकाना पटवावे लागले,--!!!
हिरव्या लाल गाभुळल्या चिंचा, आवळे जाम आणिक बोरे,
त्यांची किंमत सांगा आज,
थोडी आठवून बघा बरे,--!!!

मे महिन्याच्या सुट्टीत कसा,
घरात घालायचा धिंगाणा,
जो येईल तो ओरडे,
पण विचारलेच नाही कुणा,--!!!
पापड पापड्या कुरडया,
पदार्थांची रेलचेल असे,
कामाच्या सांगून नावाखाली, पळवापळवी" ठरलेली असे,
वेळ येता आजोबांचा,
मिळे खंबीर पाठिंबा ,
त्यांच्या प्रेमापुढे गप्प सगळे,
हिंमत"" व्हायची नाही कुणा,--!!!

किती अशा आठवणी,
शब्दच अपुरे पडती,
*स्वप्नातील हे गाव ठरते,
डोळे उघडून बघा भोवती*,--!!!

हिमगौरी कर्वे©

खुरटून जाते फूलझाड, गर्द झाडीच्या वनांत,
कोमजूनी चालली स्त्रीलज्जा, धावपळीच्या जीवनांत ....१,

भावनेची नाहीं उमलली, फुले तिची केव्हांही,
नाजुकतेचे गंध फेकूनी, पुलकित झाली नाही...२,

कोमेजूनी गेल्या भावना, साऱ्या हताळल्या जावून,
एकांतपणाची खरी ओढ, दिसेल मग ती कोठून...३,

गर्दीच्या या ओघामध्यें, धक्के-बुक्के मिळत आसे,
प्रेमभावना जातां उडूनी, ओलावा मग राहत नसे...४,

स्त्रीलज्जेची भावना जी, युगानूयुगें जपली
घराबाहेर पडून पाऊल लोप पावू लागली...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

लाटांवर लाटा उसळत,
तयार होते भिंत,
अगणित थेंबांच्या रेषा,
अशा, कोसळती अविरत,
थ
सोनसळीप्रकाश त्यावरी त्यांच्यावरी बघा खेळतो,
जलथेंबांचे अखंड नाच,
पाहुनी तो चमचमतो,

खालवर जाऊन पाण्यात,
जादूगार तो किमयाकरे
रंग सोनेरी हिरवे निळे,
जांभळे पांढरे त्यात पसरे,

लाटांची खळबळ ऐकून,
हसे तटस्थ तो किनारा,
चलबिचल"त्यांचीपाहत राही
विस्तीर्ण दूरवर पसरलेला,-!

लाटांचे चढउतार चालू,
एक दुसरीवरी उसळे,
प्रत्येकीचे प्रताप" वेगळे,
सामर्थ्यबघता ते निराळे,

भरती ओहोटी असो वा,
रुद्रतांडव रत्नाकराचे,
लाटांवाचून अस्तित्व" नाही, किती या विशाल सागराचे,!

थेंबाथेंबांचे अस्थिरहोणे,
खालवर वरखाली पुढेमागे,
लाट होऊनी काय दर्शवे,
जगणे आपुले तसेअसावे,!

थेंबाथेंबाने जीवन चाले पुढे,
खाली-- वरती पुढेमागे,
असे असूनही परस्परांशी,
जोडायचे ना प्रेमधागे,--?

असंख्य जलबिंदू दाखवती, जीवनातील भंगुरता
चंचल स्वरूप हे यांचे ,
अन् टोकाचीअस्थिरता,--!

थेंबाना किनारा गाठणे,
कितीअप्राप्यवाटते, कधीतरी या यात्रेला,पण, मुक्तीही दैवीचअसते,--!!

हिमगौरी कर्वे

माझं काही......... उरलं नाही.'

जीवनांत या जगण्यासारखं,
फार काही राहिलं नाही....
निराश झालं आहे मन,
आत्ता काही उरलं नाही....
नाही नोकरी - नाही पैसा,
फक्त होता आधार तुझा....
पण.... तुझ्या जाण्यानं,
तो - ही आत्ता राहिला नाही....
जीवनांत मी इतरांसारख,
फार असं काही केलं नाही....
फक्त तू.. अन् तुझा विचार,
तुझ्याविनं काही पाहिलं नाही....
माझं माझं म्हणावं असं,
माझं काही राहिलंच नाही....
एक - होतं प्रेम माझं,
ते ही तुला कळलं नाही....
"जीवनात या जगण्यासारखं,
माझं काही राहिलं नाही "

-- गजानन साताप्पा मोहिते

हसते बोलते बाबा
अचानक शांत झोपले
नियतीची क्रूर चेष्टा ती...
मी त्या विधात्याला कोसले

आठवणींचे मडके
हाती जड झाले होते
सिद्धार्थाचे दूःख तेंव्हा
पहिल्यांदा समजले होते

जिवंतपणी विचारलं नाही
ते हवे नको बघत होते
प्रेमाचे अगदी जवळचे
घरचे कार्य समजत होते

सर्वजण धीर देत होते
माझे डोळे पुसत होते
माझे जड डोके मात्र
बाबांचा खांदा शोधत होते

धुराच्या आडोश्यात
मूद्दामच उभा राहिलो
न थांबणाऱ्या आसवांना
पापण्यात लपवू लागलो

एका मरणाचा सोहळा तो
सर्व जण पूजत होते
जिवनाचा थारोळा बघण्यास
मन माझे धजत नव्हते

चितेभोवती फिरत होतो
फूटके मडके सांडवत होतो
मूक्या भावनांचे सांत्वन
माझे मीच करत होतो

उघड्या माझ्या अंगावरून
पाणी घळघळत होते
दूःखाने जणू माझे
काळीजच भळभळत होते

निरंकार अश्या दृष्टीने
चितेकडे पहात होतो
संपत चालले होते ते मरण
आणि मी मात्र जळत होतो.

डॉ. सुभाष कटकदौंड

"तू नसता"
कावरे बावरे होते
मन येते...तुजपाशी ।।

कधीकुठे कधीकुठे
तुझ्यासवे वावरते ।
बोलतुझे शब्द मुके
काळजात साठवते ।
तू नसता ना दिसता
कोण धरे हृदयाशी ।।ध्रु।।

अंधारी अजूनही
मन माझे घाबरते ।
अंगाई नसतांना
नीज मला ना येते ।
प्रेमाचा हात तुझा
पाठीवर या नाही ।
काळाचा घाव कसा
जीव बिचारा साही ।
तू नसता ना दिसता
कोण धरे हृदयाशी ।।१।।

होऊनी स्वप्न असे
भास तुझे बघ येती ।
एकांती मायेने
जोजवून मज जाती ।
भेटीने तुझ्या कसे
शांतशांत मन होई ।
ओठाने नाद धरे
तुझाच आई आई ।
तू नसता ना दिसता
कोण धरे हृदयाशी ।।२।।
कावरे बावरे होते
मन येते... तुजपाशी तुजपाशी

.... मी मानसी

रावण नव्हता कुणी राजा, ती होती व्यक्ति ।

व्यक्तीचा तो इतिहास नव्हता, ती होती प्रवृत्ति....१,

आजही दिसती कित्येक आम्हा, रावण या जीवनीं ।

कशी रंगेल जीवन कथा, रावणा वांचूनी...२,

विरोधात्मक बुद्धी तुमची, अडथळे आणते ।

क्रोध, लोभ, अहंकार गुणांनी, प्रवाहाला रोकते...३,

सद्‌गुणांचा पाया खोलवर, जेवढा तो गेलेला ।

रावण वृत्ति हार जाईल, त्याच मग वेळेला....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कळ्या फुलांचे
अवचित येणे
मागून लाजणे
चंद्र. ताऱ्यांचे

बटा छेडतो
गाली गुलबक्षी
सोनेरी छटांशी
मोगरा मोहतो..

सखी दिसावी
चंचल कामिनी
तशीच मोहिनी
त्याला पडावी..

कुंतली तुझ्या
सजला गजरा
दिसतो साजरा
लोचनी माझ्या..

व्हावे मोगरा
तुला बिलगून
द्यावा उधळून
गंधित वारा

कसे मानू उपकार, देवा तुझे
देऊन बुद्धि विसर, करी कल्याण माझे

खेळ आहे जेथें, हार जीत आहे
घर बांधणीते, पड झड पाहे

असे जन्ममरण, ह्याच देहीं
हेच असतां जीवन, सुख दुःखे पाही

एक दुःख येतां, मन होई निराश
काळ पुढे जाता, विसरे ते सावकाश

एका दुःखाचा चटका, दग्ध करी मनां
जमता दुःखे अनेक, नष्ट करील जीवनां

निसर्गाची रीत, दुःख तोची काढी
करता दुःखावर मात, दुःखाचा विसर पाडी

दुःख होते दुर, हेच आणिल समाधान
दुःख बुद्धि विसर, असे तत्व महान

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com