माझे म्हणूनी जे मी धरले, दूर होई ते मजपासूनी
दूर ही जावूनी खंत न वाटे, घडत असते कसे मनी...१,

बहुत वेळ तो घालविला, फुल बाग ती करण्यामध्ये
विविध फूलांची रोपे लावूनी, मनास रमविले आनंदे....२,

कौतुकाने बांधी घरकूल, तेच समजूनी ध्येय सारे
कष्ट करूनी मिळवी धन, खर्चिले ते ह्याच उभारे...३

संसार करूनी वंश वाढवी, संगोपन ते करूनी त्यांचे
थकूनी जाई देह आता तो, चित्त लागते प्रभू चरणाचे...४,

ओढ आतां उरली न काही, ज्याच्यासाठी तगमगलो,
निवृत्तीची वृत्ती मिळूनी, समाधानी तो होऊ शकलो...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

अस्सा आमचा कट्टा बाई, अस्सा आमचा कट्टा
मिळून सार्‍याजणी करतो, गप्पा थट्टा ।।
अस्सा आमचा कट्टा

कोण म्हणतो ग्रूप करावा, फक्त तरुणांनी
आम्ही देखील करू शकतो, आमचि मनमानी
भेदभाव नाही येते, छोटा आणि मोठा,
अस्सा आमचा कट्टा

रोजचा नाष्टा वेगळा, अन् रोजचा बेत वेगळा
पावभाजी शेव चिवडा, शिरा चकली वडा
लोणची, संत्री केळ्यांचाही, होता चट्टामट्टा
अस्सा आमचा कट्टा

सणवार वाढदिवस, येतात वेळोवेळी
कुणी वाटे चॉकलेट, तर कुणी देई गोळी
कधी मधी हाती येतो, प्रसादाचा पेढा
अस्सा आमचा कठडा

सांधेदुखी पाठदुखी, यांची हकालपट्टी
हृद्रोग, मधुमेह सार्‍यांची करतो आम्ही छुट्टी
साखर, तेल, तूप, डाळ, जमते आमची गट्टी
नको नको म्हणत जी ती, घेते अअपल्या वाटा
अस्सा आमवा कट्टा

पुस्तक डबे पैसे पिशवी, चाले देव घेव
अमकी म्हणे तमकीकडे माझा डबा ठेव
कुणी कुणाला घेई चिमटा, पाठीत एक धपाटा
अस्सा आमचा कट्टा

कुणी घरची राणी, तर कुणी करूण कहाणी
एकीसाठी दुसरीच्या डोळ्यामध्ये पाणी
सुखदु:खाचा चाले येथे अस्सा रोड बटवडा
अस्सा आमचा कट्टा

घटकाभर सार्‍याजणी विसरून जातो वय
नंतर येते जिला तिला आपल्या घरची सय
पत्नी, आई, सासू-आजी, लेवून एक मुखवटा
प्रत्येकीच्या होती पुन्हा, वेगवेगळ्या वाटा.

मनमे एक आरजू थी के प्रभु मिल जायेगा
दिलकी धडकन कहती के उसे अपनेमेंही पायेगा

आंख सबतरफ ढूंडती है हर एक कण में
फिरभी दृष्टी असमर्थ हैं उसे पहचाननेमें

ध्वनी की लहरे हर तरफ गुंज उठती
कानोंके सहारे आवाज उसकी ना सुनी जाती

महक उठती हवा खुशबूदार गंधोंसे
पहचाने उसे कहां बगीचेके फूलोंसे

बीती कितनी जींदगीयां उसकी खोज करनेमें
कमजोर पडती है इंद्रिया उसे जान जानेमें

आ तू इन्सानका रुप लेकर के तुझको मै देख पाऊं
या मुझको दिव्य शक्ति देकर के तुझमें मैं समा जाऊं

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

( कृष्णजन्माष्टमी व गोपालकाला यानिमित्त)

आतुर होउन, शोधित मोहन, फिरते राधा धुंडित मधुवन
पडतां कानीं वेणूवादन, भान हरपलें, मोहरलें मन ।।

केशकलापीं पुष्पें गंधित
धुंद नाचते वेणी मंडित
पदिचें नूपुर कटी मेखला करिंचे कंकण करती गायन ।।

चंद्रकोर उजळिते ललाटा
नथ ऐटीनें चुंबी ओठां
हलतें हलकें, हलतां झळके, कानीं झुलणारे आभूषण ।।

काजळ खुलवी नयन टपोरे
बनले रक्तिम कपोल गोरे
शुभ्र दंतपाकळ्या उमलती हास्यफुलोरा मुखास देउन ।।

गळा कवळती मोहनमाळा
पदरावर खेळत हिंदोळा
डौल मिरविती बाहू कोमल, बाजुबंद चंदेरी बांधुन ।।

शोभिवंत, अंगुलीत एका
नील कोंदणीं ज़पत मुद्रिका
मृदुल गुलाबी तळहातांवर विलसे मेंदी नक्षी होउन ।।

कनकाहुन दीप्तिमान कांती
प्रभा खुलविती माणिकमोती
वस्त्र रेशमी, हेमकंचुकी, उटी चंदनी खुलवत यौवन ।।

ऊर धडधडे, वाढे हुरहुर
मधुर भावना करती काहुर
दिसतां कान्हा, आवेगानें मिठित झेपवे विश्वा विसरुन ।।

- सुभाष स. नाईक Subhash S. Naik

हे कसले जगणे …

मीपण छळते क्षणाक्षणाला

विझेल का हे

तिच्या स्तनाच्या मऊ उशीला

कितीक गावांच्या अंगणात रमलो
स्थिर कुठेच होऊ शकलो नाही ||

पोटभरू पाखराची भटकंती ती
दानापाणी सरता थांबू शकलो नाही ||

भरभरून दिले त्या माणसांनी
घेणेकरी मी देणे फेडू शकलो नाही ||

मायेचे झरे या माणसांच्या मनात
दुस्वास त्यांचा करू शकलो नाही ||

साधी भोळी माणसे होती फार ती
माणसांना अंतर देऊ शकलो नाही ||

भाषा वेगळी अडसर नाही भासला
बोललो भाषा ती लिहू शकलो नाही ||

उमेदीच्या वर्षात आधार दिला यांनी
कुणालाच विसरू शकलो नाही ||

त्यांच्या कडून शिकलो थोडे फार
बरोबरी त्यांची करू शकलो नाही ||

-- अरुण वि. देशपांडे - पुणे.
9850177342

गड्यांनो, -- या लवकरी,उघडा हा दरवाजा,
लेकरु वाट पाहे खाली,
तान्हुला बाळ माझा,

संध्याकाळ होऊन गेली ,
उशीर किती झाला आता,
बाळ माझे झोळीत खाली,
फुटू लागला मलाही पान्हा,

भुकेलेला बाळ माझा,
रडत असेल तो केव्हाचा
,घरांत दुसरे कोणी नाही,
धनीही मोहिमेवर माझा,

कुणी नसते अशावेळी,
लेकराला लागतां भुका,
मायच भूक जाणे त्याची,
जीव तडफडे कसा तिचा,--!!!

राजांस वंदन करुनी,
निरोप द्याल का माझा,
असतां ताकीद तुमची,
मोडते नियम तुमचा,--!!!

पदर आपुला पसरुनी ,
भाकिते तुमची करुणा,
समजून घ्या हो काकुळती,
खरा त्यातला आर्तपणा,

करते पुन्हापुन्हा विनवणी,
आईपण माझे जाणा,
नका दाखवू नियमांचा बडगा,
तुमचीही आई आठवा,

सोडा मला तुम्ही झडकरी,
दाखवा माझ्यावरती दया,
व्हा भाऊ माझे तुम्ही,
जाणा माझी ममता, माया,

कठोर काळजाचे तुम्ही,
का मला असे रडवतां,-?
रडते माझ्यातील आई,
समजावू कसे आता तुम्हां,--!!!

का घालता अशा भिंती,
का छळता मज गरीबा,
आई आहे चिमुकल्याची,
करत नाही जिवाची पर्वा,

विनंती तुम्हा शेवटची,
थोडा दरवाजा उघडा,
बुरूज इथे दिसल्यावरती,
थांबेन कशी मी जरा,--??

बुरुजच आता माता-पिता,
टाकते उडी लेकरासाठी,
आता विनवणी भगवंता,
तोच राहील माझ्यापाठी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.

©

या कातरल्या क्षणांना,
सय तुझी येते,--
उन्हाची तप्त काहिली,
चटकन् दूर होते,
वारा धुंद वाही,
ढग जाती प्रवासी,
अधूनमधून बिजलीही,
उगा आपुले दर्शन देई,
अशा वेळी आठवे मज,
सोनेरी प्रभेची सांज,
याच समुद्रकिनारी,
वाजली मिलनाची गाज,
नभ सुंदर सोनबावरे,
होते भेटीस साक्षी,
कूजन करीत बागडती,
पक्षी आनंदें वृक्षी,
किनारा दूरवर तटस्थ,
उभ्याने राखी सागराला,
मिलनाची किती उदाहरणे,
ठेवून समोरी चंद्राला,---!!!
या मंतरलेल्या क्षणांना,
आठवे चांदणी उगवती,
प्रेमाखातर सुधाकराच्या,
नशेत त्या नाचती -गाती,
तिच्यावर चढली धुंदी,
आजही मज नीट स्मरे,
इकडे धरणीवर खाली,
कुणी प्रेमवीर गात फिरे,
अशी चांदणी नाचती-गाती,
इथेच त्याला ओढत आणी,
खळाळूंन उत्तेजित होई,
निळ्याशांर लाटांचे पाणी,--!!!!

©️ हिमगौरी कर्वे.

आज हे आकाश मजला, थोटके का भासते ।

झेप घेण्या पंख फूटतां, हाती येईल काय ते ?

उंच हा गिरीराज देखूनी, शिखर चढावे वाटते ।

चार पावले टाकतां क्षणी, चढणे सोपे काय ते ?

अथांग सागर खोल जरी , डूबकी घ्यावी वाटते ।

जलतरण कला अवगत होता, सूर मारणें जमेल कां ते?

काव्य सरिता वाहात आहे, ज्ञान गंगोत्री भासते ।

केवळ कविता चार रचूनी, त्यात डूबनें शक्य कां ते?

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

प्रदीर्घ प्रवासानंतर आणि दमवणाऱ्या कष्टांनी थकलेले आपण
उभे राहतो खोलीच्या मध्यावर किंवा घर- अर्धा एकर , मैलभर, बेट ,देश