नव्हतो कधीही चित्रकार, परि छंद लागला

रंगाच्या त्या छटा पसरवितां, मौज वाटे मनाला...१,

रंग किमया बदण्या नव्हता, मार्गदर्शक कुणी

गुरुविना राहते ज्ञान अपूरे, याची खंत मनी...२

नदिकाठच्या पर्वत शिखरी, विषण्ण चित्त गेलो

मन रमविण्या कुंचली घेवून, चित्र काढू लागलो...३

निसर्गाचे अप्रतिम सौंदर्य, रंग छटा शिकवी

गुरू सापडला चित्र कलेतील, हाच तो निवावी....४

डॉ भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ज्योतिष्याची चढूनी पायरी, जन्म कुंडली दाखवी त्याला ।

अडले घोडे नशिबाचे, कोणते अनिष्ट ग्रह राशीला ।।१।।

नशिबाची चौकट जाणूनी, आशा त्याची द्विगुणित झाली ।

मनांत येतां खात्रीं यशाची, जीव तोडूनी प्रयत्ने केली ।।२।।

प्रयत्नांती असतो ईश्वर, म्हणूनी मिळाले यश त्याला ।

आत्मविश्वास जागृत करण्या, 'भविष्य' शब्द कामी आला ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

पाऊस

एकदा एका थंड हवेच्या ठिकाणी असलेल्या शाळेमध्ये विद्यार्थ्यांसाठी निबंध स्पर्धांचे आयोजन करण्यात आले होते. विषय होता गरिबी. खरं तर ‘गरिबी’ या शब्दाशी ज्यांचा त्यांच्या अल्पशा हयातभर संबंध आला असल्याची शक्यता नव्हती.

जीवन असावे गुलाबा सारखे,

सहवासे ज्याच्या मिळताती सुखे ।।१।।

सुगंध तयाचा दरवळत राही,

मनास आमच्या समाधान होई ।।२।।

नाजूक पाकळ्या कोमल वाटती,

सर्वस्व अर्पूनी गुलकंद देती ।।३।।

विसरूं नका ते काटे गुलाबाचे,

बसती लपूनी खालती फुलांचे ।।४।।

सुखाचे भोवती सावट दु:खाचे,

जीवन वाटते झाड गुलाबाचे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चोर पावली येता तुम्हीं, साव असूनी खऱ्या
फुलराण्या स्वर्गामधल्या, नाजुक नाजुक पऱ्या ।।१।।

निद्रिस्त जेंव्हा विश्व सारे, संचारी भुमंडळीं
स्वागता रवि उदयाचे, उमलताती सकाळीं ।।२।।

चाहुल न ये कुणासी, तुमच्या अगमनाची
प्रफुल्लतेनें मन देते, पोंच सौंदर्याची ।।३।।

आकर्शक ते रंग निराळे, खेची फुलपाखरें
मध शोषण्या जमती तेथे, अनेक भोवरे ।।४।।

सुगंध दरवळून वातावरणीं, प्रसन्न चित्त करी
जागे करीती जगास, चैतन्यमय त्या लहरी ।।५।।

हास्यमुखानें समर्पण होती, प्रभूचे चरणावरी
क्षणिक असले जीवन सारे, सार्थकी लागते तरी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

नवलाईचे विश्व सारे, नवलाईतच जगते
आगळ्याच्या शोधामध्यें, नव-नवीन इच्छीते

ताजे वाटते आज जें, शिळे होई उद्यांच ते
प्रवाही असूनी जीवन, बदल घडवीत जाते

मुल्यमापन बदलांचे, संस्कारावरी अवलंबूनी
परिस्थीतीच्या भोवऱ्यामध्यें, विचार फिरे क्षणोंक्षणीं

मुळतत्व ते राही कायम, आकार घेई जसा विचार
ताजा शिळा भाव मग तो, ठरविला जाई वेळेनुसार

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कुठे शोधू तुला, ध्यास लागला मनी
वाटे मजला, तू बसलास लपुनी

इंद्र धनुष्याचे रंग, आकर्षक वाटती
बघण्यात दंग, लक्ष वेधुनी घेती

ओढ्याची झुळझुळ, पडे कानावरी
ऐकून नाद मंजुळ, मना वेडे करी

फुलातील गंध, तल्लीन करी मना
होऊनी मी धुंद, विसरे सर्वाना

फळातील रस, देई मधुर स्वाद
उल्हासी मनाला, देऊनी आनंद

वाऱ्याची झुळूक, रोमांचकारी
देई देहा सुख, अल्हाद्कारी

रंग, गंध, रस, स्पर्शात, तुझ्या अस्तित्वाची जाण

तू लपलास गुणांत, तुला शोधणे कठीण

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सांगते जरा ऐका, नका दाखवू हे रूप,
माणूसच खातो चाखून माखून, मेल्या मड्यावरचं तूप !!
हाड् म्हटलं की, कुत्रा तरी निघून जातो,
माणूस मात्र कुत्रं बनून, शेपूट हलवित राहतो!!१!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
तुझं तू माझं मी, असं फक्तं मुखाने बोलतो,
डोळ्यांआड दुसऱ्या ताटात जिभाळ गाळीत डोकावतो!!२!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
परके आले पुढ्यात, तत्त्व प्रदर्शन मांडतो,
वेळ आली स्वत:ची की झटकन धुळ झाडतो!!३!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
म्हणतो खाते मांजर, डोळे मिटून लोणी,
मी मज्जा मारताना, पाहू नये हो कोणी!!४!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
चटक मटक लोणचं हवं, रोजच्या ताटाला नवं,
भुलवून म्हणे "तुझ्या-माझ्या संसाराला अजून काय हवं?"!!५!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
हौस मज्जा मस्ती दररोज हवी बासणीला,
मेहनतीच्या वेळी राहती, चटपटीत कारणं याच्या वस्तीला!!६!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
आवर नाही स्वत:स, तोच म्हणतो हो सावर,
तुझ्या आधी भरून घेतो, माझी सोन्याची घागर !!७!!

सांगते जरा ऐका, नका दाखवू हे रूप,
माणूसच खातो चाखून माखून, मेल्या मड्यावरचं तुप!!

-- श्वेता संकपाळ

जखमी होऊन पिल्लू पडले, घायाळ, केविलवाणे,
करुण आवाजी साद घाले,
आईस बोलावे सारखे,

पक्षीण भोवती घिरट्या घाले, चोचीने त्यास गोंजारी,
कळेना तिला काय जाहले,
कसे पडले ते खाली ,--?

करूण साद ती ऐकून कोणी,
धावत आला दयावंत,
अती गरीब असूनही,
पक्षिणीस भासे देवदूत,

हळुवार हाते पिल्लाला,
जवळ घेऊन कुरवाळी,
साशंक मनाने पक्षीण मात्र,
सारखी हिंडे भोवताली,

नाजुकशा स्पर्शाने जाणवे,
‌इवल्या पिल्लाच्या शरीरी,
दिसे,-- कांटा रुतलेला,
बघून कोवळ्या पिल्लाला,
त्यांतील होई देव जागा,--!!

पिल्लू सारखे वेदनेने,
तडफडून रडत असे,
पक्षीण घायाळ जखमेवाचून,
तो असहाय्य जीव असे,--!!!

प्राण तिच्या डोळ्यात सारे,
डोळ्यातूनच बोलत असे,
येई कींव दयावंता,
बाजूस करे तो काटा,
वर लावी औषध त्याला,
विचार केवढा मोठा,--!!!

घेऊन जाई घरी पिलास,
पक्षीण येत असे पाठी,
पिल्लू ठेवले कापसात,
उपचार करण्यासाठी,

पक्षीण येई रोज तेथे,
करत मुक्त संचार,--!!!
घास पिल्लाला भरवे ,
आता भरोसा तिला फार,

खूप काळ मध्ये जाई,
पिल्लू तिथल्या तिथे हिंडे,
आईस बघून तेवढे ,
उडण्यास सज्ज होई,--!!!

एक दिवस आला असा,
पिल्लू घरातल्या घरात उडे,
पक्षीण घेऊन जाई त्याला, मानवतेचे देणे केवढे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©