मैत्री आपली की आपण मैत्रीचे उदाहरण?

तू हसावं, मी त्यात विरावं,

आनंदाच्या ओघात, मी मिठीत तुझ्या शिरावं,

मी मिठीत येताना, हलकीच एक खोड करावी,

तू खोट खोट रागवताना, ती गमतीत रुपांतर व्हावी…

तू आणि तुझा चेहरा, त्यात फक्त तू असावी,

तुझ्याव्यतिरिक्त मला त्यात माझी झलक दिसावी…

तू आणि मी कधी एकमेकांचे होऊन गेलो कळलच नाही,

भान जगाचे विसरून गेलो, एकटेपण उरलेच नाही…

तुझ्यासाठी मी आणि माझ्यासाठी तू,

कधी आई तर कधी तिचे लेकरू,

खूप सुरक्षित वाटतं मला तूझ्या मिठीत,

म्हणूनच हक्काने शिरते तूझ्या कुशीत,

थकलेल्या या जीवाला , मिळतो त्यात विसावा,

तूझ्या डोळ्यात दोस्तीचा अथांग सागर दिसावा…

हसलीस ना? अशीच हसत रहा,

हेच तर हवं आहे मला,

आता उमगलं त्या गहन प्रश्नाचं उत्तर,

का आहे “मैत्री” सगळ्यांत बेहतर…

अशी आहे आपली ही निखळ मैत्री,

कधी माझ्यामध्ये तू, कधी तुझ्यामध्ये मी….

– श्वेता संकपाळ

निरोगी असतां तुम्ही,
नामस्मरण करा प्रभूचे,
ठेवू नका उद्या करीता,
महत्व जाणा वेळेचे ।।१।।

शरिराच्या नसता व्याधी,
राहू शकता आनंदी,
आनंदातच होऊ शकते,
चित्त एकाग्र ते ।।२।।

व्याधीने जरजर होता ,
चित्त होई अस्थीर,
स्थिरतेतत दडला ईश्वर,
जाणता येतो होऊनी स्थीर ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मी नदी...
तुमच्या आईसारखीच...
फरक एवढाच,
तिने तुम्हाला जन्म दिला,
आणि मी तुम्हाला जगवलं...

हिमशिखरांच्या कुशीत जन्म घेऊन,
डोंगरदऱ्यांतून धावत आले.
तुमच्या सुखासाठी माझे आयुष्य,
हसत-हसत मी वाहत राहिले.

माझ्या कुशीत खेळलात तुम्ही,
माझ्याच पाण्यात वाढलात तुम्ही.
माझ्या काठी स्वप्नं पेरून,
सोन्याची शेती फुलवलात तुम्ही.

तहान तुमची मीच भागवली,
भूक तुमची मीच हरवली.
तुमच्या प्रत्येक आनंदासाठी,
माझी प्रत्येक लाट झिजत गेली.

पण...
आज माझ्याच लेकरांनी,
माझ्या कुशीत विष कालवलं.
कचऱ्याच्या ढिगाऱ्याखाली,
माझं ममत्वच गाडून टाकलं.

आज माझ्या लाटा वाहत नाहीत,
त्या तर निःशब्द रडत आहेत.
प्रत्येक लाटेच्या हुंदक्यात,
हजारो वेदना दडल्या आहेत.

माझे मासे तडफडून मेले,
पक्ष्यांनी माझी साथ सोडली.
हिरवीगार किनाऱ्यांची शाल,
आज विराण वाळूत हरवली.

मी कधीच काही मागितलं नाही,
फक्त तुमच्यावर प्रेम केलं.
तुमच्या सुखासाठी आयुष्यभर,
स्वतःचं अस्तित्व अर्पण केलं.

आज मात्र एकच प्रश्न विचारते...

**आईचं दूध विषारी झालं तर,
लेकरं कशी जगतील?
नदीचं पाणीच मेलं तर,
माणसं तरी कशी वाचतील?**

अजूनही माझ्या डोळ्यांत आशा आहे,
अजूनही तुमच्यावर विश्वास आहे.
माझे अश्रू पुसा...
माझ्या जखमा भरा...
माझ्या प्रवाहाला पुन्हा
निर्मळ श्वास द्या...

कारण...

*मी फक्त नदी नाही...
मी तुमचा श्वास आहे...
मी तुमचं भविष्य आहे...
मी जिवंत राहिले तरच,
तुमचं उद्याही जिवंत राहील...*

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

विपरित वागूनी मन, नाश करीते शरीराचा ।
वासनेतील तफावत, काळ बनतो इंद्रियाचा...१,

उदर भरले असताना, अन्नाला विरोधते पोट ।
परि अतृप्तता जिभेची, घालते आग्रहाचा घाट....२,

मद्य सेवन करीता, झिंग ती येवून जाते ।
मेंदूतील चेतनेसाठीं, यकृत बिघडूनी जाते...३,

नाच गाणे देत असते, सूख नयनां – कर्णाला ।
शरीर वंचित होते, मिळणाऱ्या त्या विश्रांतीला....४

एक इंद्रियाची वासना, असती पूरक दुजाला ।
साध्य करण्यासाठीं हेच, जागृत ठेवावे मनाला...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सरिता ही एक पुण्यप्रदा
अखंडित समांतर किनारा
ध्यास सागरी समर्पणाचा
मोक्षदायीनी ती जलधारा...

झुळझुळते संथ अविरत
प्रवाह निश्चिंती वाहणारा
घेते कवेत, सुखदुःखांना
पापक्षालनी ती जलधारा...

तमा न पर्वा तिला कशाची
फुलवीते, दुतर्फा वसुंधरा
नदिकाठ तो सर्वांगी सुंदर
राऊळमंदिर गोपुर गाभारा...

अध्यात्मी,भक्तीभावरंगला
श्रध्येय, मुक्ती गंगाकिनारा...
भगीरथाच्या गंगेचे गंगोदक
जन्मी आत्मशांतीचा निवारा...

--वि.ग.सातपुते .( भावकवी )

9766544908

रचना क्र.२३५

१५ /९/२०२२

आज लोपले शब्द ओठचे, भावनाच्या आकाशीं

प्रखर बनतां त्याच भावना, विचार जाती तळाशीं....१,

भावनेला व्यक्त करण्या, सांगड लागे शब्दांची

थोटके पडती शब्द सूर ते, गर्दी होता विचारांची...२,

भावनांचे झरे फुटूनी, विचार जलाशय झाले

विचारांचे बनूनी धबधबे, वाहू मग लागले.....३,

आकार देती शब्द भाषा, बांध घालूनी विचाराला

निश्चीत होतो वेग नी मार्ग, आकार देता भावनेला....४,

भाषेमधली शक्ती जावूनी, मूक बनविले तिने

उंचबळणाऱ्या विचार भावना, टिपल्या मात्र चेहऱ्याने....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रभूनाम मुखीं होते रामतिर्थांच्या सदा ।

ऐकू आले तेच निद्रेत असता एकदा ।।

चमत्कार दिसून आला एके दिवशी ।

राम नामाचे ध्वनी उमटती देहापाशी ।।

विज्ञानाने उकल केली या घटनेची ।

खात्री करिता सत्यता पटली याची ।।

चेतना मिळता स्वर यंत्रात ध्वनी उमटे ।

त्याच ध्वनीच्या विद्युत लहरींनी शब्द फुटे ।।

शब्दांचे वलय फिरती देहाभोवती ।

शरीरासाठी तेच शब्द कवच बनती ।।

जेव्हां होते नामस्मरण प्रभूंचे सतत ।

शब्द ध्वनी लहरी निघत असे अविरत ।।

हुंकार तसाची ऐकू येई देहां जवळी ।

निद्रेमध्ये जरी असला मेंदू त्या वेळी ।।

सदैव नामस्मरण चेतना देत राहतो ।

रामतिर्थांच्या अनुभवांनी हेच अनुभवतो ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

स्पंदनात जाणवेल माझ्या
तूझ्या विरहाची किनार..
सोबतीला आठवणीत
वेगळीच मजला हूरहूर..
तु वेगळा नाहीस ह्याची
स्पंदने साक्ष देत राहतात..
पाठमोरे होण्या अगोदर
पावले तरी कोठे साथ देतात..
पांघरताना सावली पुन्हा
उन्हाच्या झळा करपून जातात..
तरीही तुझ्या स्पर्शाची भाषा
स्पंदनाना अशी वळते आहे..
माझ्या मनातल्या भावनांची
रूप रेषा तुला जशी कळते आहे..
गजरा माळताना पुन्हा दोन
फुले चुकून ओघळली..
ओंजळीत घेताना पुन्हा
तीच गंधाळली..
रंग गाली चढतो हळूहळू प्रीतीचा
ओळखीचा तो स्वभाव स्पंदनांचा

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

मुळ हिंदी कविता- कवि – अनूप भार्गव, अमेरिका; अनुवादक- विजय नगरकर