एकत्र येऊं सारेजण विसरुन जाऊ भेदभाव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //धृ//

ऐष आरामांत राहून देह झाला मलीन

शरीर सुखासाठी करती नाना खटपटी

आज आहे सण होळीचा नष्ट करा ऐहिक भाव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //१//

मन असे चंचल भारी सर्व दिशेने घेई भरारी

राग लोभ अहंकार मनाचे तर हे विकार

टाकता मलीनता मनाची पेटलेल्या होळीकडे, घे धांव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //२//

विसरुनी चाललो मानवता प्रत्येक बघतो स्वार्थता

विश्वासाचे आपले नाते विसरुन गेले सारे ते

निस्वार्थी बुद्धीने आतां जाणा इतर मनाचे ठाव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //३//

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आजच्या जगात यशस्वी होण्याची व्याख्या आणि अर्थ ह्यामध्ये व्यक्तिनुसार फरक असू शकतो. शरीराने आपण रोजच्या अत्यंत तणावग्रस्त अशा रहाटगाडग्यात अडकलेले असतो. पण व्यक्तीच्या मनात स्वत:ची अशी अनेक स्वप्नं तरळत असतात.

नकळत लोपले प्रहर , प्रहर
रूप प्राचीचे पश्चिमी ढळलेले

उभी यामिनी क्षितिजावरती
तरीही जगणेच नाही कळलेले

कळीकळीने मुक्त गंधाळावे
हेच सृष्टिचे , सत्यरूप रंगलेले

निर्माल्याचे , वरदान सजीवा
तत्व निर्मोही चराचरी रुजलेले

देतादेता सर्वस्वी मनी सजावे
अंती आठवावे सारे जगलेले

ओसंडिता अंतरी क्षण आनंदी
उधळावे तृप्त जीवन मंतरलेले

-- वि.ग.सातपुते ( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. १७८

२३/७/२०२२

कोणाच्याही अर्ध्या प्रेमाला जोडून
पूर्ण प्रेम होत नाही
निर्माण होतो तो आभास
त्या अभासातून
जन्माला शेवटी
प्रेम अपूर्णच येते...
दोन अपूर्ण प्रेमांना
पूर्णत्व क्वचितच मिळते
कारण आपले
खरे ! अर्धे प्रेम
मिळविण्यासाठी
फार मोठी किंमत
मोजावी लागते
जी मोजण्याची
हिंमत आजच्या
स्वार्थी जगात
बहुतेक कोणाकडेच नसते
म्हणूनच आज
प्रत्येकाचे प्रेम शेवटी
अपूर्ण असते....

© कवी - निलेश बामणे

सरडा चढला झाडावरती, सर् सर् सर्, करित करित

लक्ष्य तयांचे फूलपाखरू, फुलाभोवती होते खेळत....१

भक्ष्यकाची चाहूल मिळतां, भर् भर् भर् गेले उडूनी

शोषीत असता गंध फुलांतील, चंचल होते नजर ठेवूनी....२

व्याघ्र मावशी मनी ही राणी, म्याँव म्याँव म्याँव करित आली

उंदीर मामा दिसत तिजला, झेप घेण्या टपून बसली...३

शंका येता त्याला किंचीत, झर् झर् झर् तो बिळात गेला

केवळ चित्त सावध असतां, प्राण आपले वाचवू शकला...४

निसर्ग देतो कला आगळी, बचाव करण्या शत्रू पासूनी

सावध असतां जीव जीवाणू, मारू न शकते त्याला कुणी....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

भटकतो आहे कवि विचारांच्या सागरांत
वाहात चालला आहे व्यवहारी जगांत

आधार नाही त्याला पैशाच्या शक्तीचा
कुचकामी ठरत आहे प्रयत्न त्याचा जगण्याचा

अर्धपोटी राहात असतो भाकरीच्या अभावी
लिहीत चालला आहे काव्यरचना प्रभावी

उदासपणे बघतो आहे " हाऊस फूलची " पाटी
लिहीली होती नाट्यगीते त्यानेच सर्वासाठी

टाळ्यांचा तो कडकडाट बाहेर ऐकू येई
उपाशी होते त्याचे पोट खिन्नतेने निघून जाई

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

स्फुर्ति येऊन कविता केली आनंद झाला मनीं ।

चटकन कागदावरी लिहीली शब्द येतां ध्यानी ।।

कवितेतील शब्दरचना झाली बहरदार ।

कौतूकाची येई भावना बघुनी शब्द भांडार ।।

पुर्ण करुनी कविता टिपूनी घेतली वहीत ।

काव्य रचना परत वाचतां मग्न झालो आनंदात ।।

फेकूनी दिला कागद ज्यावरी रचिली कविता ।

विचारांत होतो धुंद कृत्य केले मी अजाणतां ।।

अघटित घटना झाली काव्य स्फुर्ति गेली निघूनी ।

नंतर मजला काव्य सुचेना बेचैन झालो मनीं ।।

चूक मनां उमगली अपमान केला अजाणतां ।

शारदा कागदावरी अवतरली बनोनी एक कविता ।।

खिन्नता वाटली मनासी कागद घेतले उचलून

निर्माल्य समजोनी त्यासी गंगाजलीं केले अर्पण ।।

पुनरपि सुचले काव्य लिहूं लागलो कविता ।

शब्द रचना भव्य लेखणीतून उतरतां ।।

अनावधाने झाला मजकडूनी अपमान ।

प्रायश्चित्त घेतां गेला शारदेचा राग निघून ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वारी ही केवळ पावलांची नसते,
ती आत्म्याने परमात्म्याकडे निघालेली
निःशब्द, निरंतर यात्रा असते.

डोक्यावर तुळशीची माळ असो वा नसो,
ओठांवर नाम असो वा नसो,
मनात भक्तीचा एक दिवा तेवत राहिला की,
प्रत्येक वाट पंढरीकडेच वळते.

कधी अश्रूंची चंद्रभागा वाहते,
कधी स्मितहास्यच प्रसाद बनतो.
कधी भुकेल्याला दिलेला एक घास,
कधी दुःखी मनावर फिरवलेला मायेचा हात,
याच क्षणांत विठ्ठल
निःशब्दपणे भेटून जातो.

अहंकाराचे शेवटचे पान गळून पडते,
तेव्हाच भक्तीची नवी पालवी फुटते.
स्वार्थाची धूळ झटकून
जेव्हा मन अनवाणी चालू लागते,
तेव्हा प्रत्येक श्वासातून
"विठ्ठल... विठ्ठल..." असा नामनिनाद दुमदुमतो.

संसाराच्या वाटेवर
ऊनही असते... पाऊसही असतो...
कधी काटे टोचतात,
कधी पाय रक्ताळतात.
पण अंतःकरणात उभा असलेला सावळा विठू
हात धरून चालवत राहतो,
म्हणून भक्ती कधीच थकत नाही.

माझ्या हृदयाचे मंदिर व्हावे,
प्रेमाचा अखंड नंदादीप तेवत राहावा.
दयेची आरती,
क्षमेचा गंध,
सेवेचा नैवेद्य,
आणि माणुसकीचाच हरिपाठ
माझ्या जीवनात अखंड घुमत राहावा.

मला नको वैभव,
नको कीर्ती, नको मान.
माझ्या प्रत्येक श्वासात
फक्त गुंजत राहो तुझेच नाम.

आणि शेवटचा क्षण जेव्हा येईल,
तेव्हा डोळे मिटताना
तुझ्या विटेवरील सावळे रूप दिसावे.
ओठांवर अखेरचा शब्द
"विठ्ठल..." असावा,
आणि आत्म्याची अंतिम वारी
तुझ्याच चरणी विसावावी.

कारण...

ज्याच्या अंतःकरणात विठ्ठल जागा होतो,
त्याला पंढरपूर गाठण्यासाठी
रस्त्यांची गरज भासत नाही.

ज्याच्या हृदयात प्रेम, दया आणि माणुसकी नांदते,
त्याच्या अंतरी
रोज आषाढी, रोज कार्तिकी फुलत असते.
आणि त्याच्या प्रत्येक श्वासात
अखंड विठ्ठलाची वारी सुरूच असते.
म्हणूनच...
अंतरी जेथे विठ्ठल नांदे, तेथेच पंढरी वसे.
प्रेम, दया, नामस्मरणात, जीवन धन्य होऊन हसे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212