श्रीरामा, घन:श्यामा,sssss---
घनघोर या काननी,
किती पुकारु तुमच्या नावा,ssss-
लक्ष्मण भावजी गेले सोडुनी,--!!! ‌.
अयोध्येस परतल्यावरी,
बसले मी राणीपदी,
आदर्श जोडप्याचा मान देऊनी जनतेने केले धन्य जीवनी,--
त्यातच आणखी गोड बातमी,
स्वर्गच दोन बोटे राहिला,--!!!

कुणाची नजर लागली,
ग्रहस्थिती विपरीत फिरली,
तुम्ही का सोडले मज रानी,
जावे कुठे एकाकी मी आता,--!!!

मनोरथे सगळी संपली तुमची सेवा मनी राहिली,
असे काय घडले सांगा तरी,
काय चुकले माझे, पुरुषोत्तमा--!!!

या रानीवनी मी एकटी,
काट्यांत कोवळी कळी, हिंडताना-- भरकटलेली,
या भयानक अरण्यी,
नाही मज कुणीच त्राता,--!!!

कुळाचा आपुल्या वंश पोटी,--
जीव वाढे, माझिया ओटी,--
पतीने पण सोडल्यावरी,--
काय सांगू त्या लेकराला,-!!!

उद्ध्वस्त सीता, उध्वस्त जानकी उध्वस्तताच या तिन्ही लोकी,
कुठले राज्य कुठला पती,
अर्थच जीवनात न राहिला,--!!!

हिमगौरी कर्वे©

प्रदीप निफाडकरांची गझल

सय माहेराची येते
मन झुलते झुलते
क्षणात माहेरी जाते
मी तिथेच रमते।।१।।

आहे प्रेमाचे आगर
तिथे मायेचा सागर
घडे प्रितीचा जागर
हा बंधू भगिनीत।।२।।

हे केवड्याचे कणीस
सुगंध रातराणीस
बकुळ माळे वेणीस
परसदार खास।।३।।

मित्र मैत्रिणींचा मेळा
जमतो ना वेळोवेळा
झिम्मा फुगडीही खेळा
हा मैत्रीचा सोहळा।।४।।

आई माझी सुगरण
करी पुरण वरण
मिळे स्वादिष्ट भोजन
अगत्याचे योजन।।५।।

आठव साऱ्या साऱ्याची
मनी पिंगा घालायाची
अडसर संसाराची
ओढ ही माहेराची।।६।।

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

नको राजसा अंत पाहू ,
डोळे वाटेकडे लागले,
किती रात्रंदिन साहू ,
विरहव्यथेने तळमळले,--!!!

अजून नाही आलास तू ,
संजीवनही आता संपले,
कोरडा होईल ना रे ऋतू ,
जरी हिरवेपण ते दाटले,--!!!

अंगप्रत्यंगी चिंब भिजू ,
स्वप्न डोळियांनी पाहिले,
तव स्पर्शाची जादू ,--
तनमन किती लालसावले,--!!!

मिलन आपुले किती योजू ,
दिन - रात कमी पडले,
अपार ते प्रेम लुटू,
काळजांचे धागे विणले,--!!!

प्रीत मुसमुसतांना तू ,
जवळ हवा, मज वाटले,
नवथर आपुली जोड
लाजरी कळी बघ उमले,--!!!

शहारते आज तनू ,
कल्पनेचे तिला हिंदोळे,
प्रियाला लागे कवटाळू ,
एकांताची वाट चाले,--!!!

सुगंध लागे दरवळू ,
प्रेमप्रीत कशी हाकारे ,
तू असा दूर की परंतू ,
जिवाला वेधही लागले,--!!!

© हिमगौरी कर्वे .

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे....
तेच सदैव नेटबिझी असे.....
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे....
तेच सदैव अनेक कामात बिझी असे....

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे....
सदैव खाली मान घालुन बसे....
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे....
तेच ताठ मानेने जगासमोर बसे....

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे....
रात्रभर Whatts Appas व फेसबुकवर असे...
"स्मार्टफोन" ज्याच्याकडे नसे...
तो प्रातःकाळी ऊठुन दिनचर्येस प्रारंभ करे...

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे....
कामात त्यांचे सतत लक्ष नसे....
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे...
तेच प्रमोशन घेण्यास पात्र असे....

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे....
ते परिवारापासुन लांब वसे....
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे....
ते परिवारात सदैव मग्न असे....

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे....
ते सुखदुःखात लांबुन सहभागी होत असे...
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे...
ते वैयक्तिक भेटुन धीर देत असे....

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे...
सणावारांचे भावपुर्ण मेसेज सेंन्ड करण्यात व्यस्त असे.....
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे....
ते पारंपारिक पध्दतीने एकत्रितपणे सणवार परिवारासोबत साजरे करण्यात व्यस्त असे..

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे...
तो सदैव एकांतात असे..
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे....
तो सदैव मित्रपरिवारात असे....

"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे असे....
तो सदैव अस्थिर व चंचल असे..
"स्मार्टफोन" ज्याच्यांकडे नसे...
तो सदैव स्थिर.. एकाग्र..एकचित्तच असे....

-- विवेक जोशी

सुख हे मृगजळ, फसविते सर्वांला

खेळ चालतो त्याचा, चकविणे मनाला ...१,

बाह्य वस्तूंचे सुख, क्षणिक असते,

मोहून जाता सर्व, लक्ष्य तेच वेधते...२,

खरे सुख अंतरी, परि शोधी बाहेरी,

चुकीचा हा हिशोब, निराशा करी...३,

अंतरातील सुख, नितांत असते

एकाच अनुभवाने, जग विसरविते...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

रंगला अभंगी, संतसखा पांडुरंग
वाळवंटी वैकुंठीचा राणा पांडुरंग ।।धृ।।

आले ज्ञानोबा, आले हो तुकोबा
घेऊनी दिंडीसंगे सकल संतजना
नाचतो आसमंती , विठ्ठल पांडुरंग ।।१।।

बोलती टाळ मृदंग अन दिंड्यापताका
वैष्णवांच्या पाऊली, नाचे विठू सावळा
मुक्तीच्या सागरी, ब्रह्मरूप पांडुरंग ।।२।।

उरले न आता इथे कुठे, द्वैत, अद्वैत
एका जनार्दनी, जाहले सारे एकरूप
श्वास नि:श्वासाचा धनी, एक पांडुरंग ।।३।।

वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ७६.

१५ - ६ - २०२१.

उगवलेला दिवस
सावलीसह सरकतो
जगंलात गेली गुरढोर
रस्ता घराचा धुंडतो

ओढ लागुन पिल्याची
चिमणी ही परतते
काटा रूतयो पायी तरी
अलगद असा काढते

गाय हंबरते मनात
दुधाचा ओवा पान्हावते
थांब रे बाला थोडं
लवकरच मी पोहोचते

पावले झपाझप पडती
घराच्या लागल्या ओढीन
दिस गेला दुराव्याचा
हाक दिली लेकरानं

-- शरद शहारे

मी बाहेर आलोय आता भ्रमातून...
आता पाहीन मी जगाकडे
फक्त माझ्या चष्म्यातून...
आता कोणी सुटणार नाही
माझ्या चाणाक्ष नजरेतून...
माझे मौन मी आता
कायमचे सोडणार आहे...
गमावलेल्या प्रत्येक गोष्टीची
आता किंमत लावणार आहे...
प्रत्येक दिवस आता फक्त
माझा असणार आहे...
माझे प्रत्येक पाऊल
आता यशावर पडणार आहे...
मिळविण्यासाठी जे जे असते
ते मी मिळविणार आहे...
प्रत्येक प्रश्नचे उत्तर
तोंडावर मारणार आहे...
भ्रमात होता बरा होता जग म्हणेल...

कवी - निलेश बामणे ( बी डी एन )

निरोप दिलाच आहेस
आसवांची गर्दी उगाच कशाला..
एकटेपणाचा प्रवास कायमच वाट्याला
एक एक माळेतील मोती ओघळतो
सवय असावी लागते ....
गुंतलेले मन हळवे कातर ..
त्यातही उबदार मायेची शाल
पांघरूण घ्यावी अशी सोय नाही..
कोणाला नको असते वाळवंटात पाणी
अश्रूधारांनी वाहतात का झरे..
मिटवून टाकतात का मनातील अंतरे...
खोल रूतून राहतेच मनात सल
निरोपाच्या भावुक क्षणानंतर...

अस्तित्वच शून्य तुझे माझे
देहां मधून वाहत जाते फक्त..
बदल तर कणाकणातून घडतो आहे
पानं, फूल,वारा,पाऊस, निसर्ग..
आणि व्यापलेला ज्ञात अज्ञात प्रत्येक
जण निरोप घेताना बदलत असतो..

निरोप घेताना फक्त एकच करावं
जाणाऱ्यांना दूरूनच पहावं..
सुकलेल्या फुलांना मधूनच हुंगत जावं..
मिटलेल्या पापण्यात हृदयाच्या तळ्यात
साचवत राहू नये ते निरोपाचे हुंदके..
ते हुंदक्यांचे सूर असूर बनून राहतील
तुमच्या जीवनात...

निरोप रामाने सितेला..कृष्णाने राधेला..
द्रोणाचार्यांने अश्वत्थाम्यास दिला...
अमरत्व प्राप्त झाले असूनही निरोपाच्या
प्रतिक्षेत अश्वत्थामा भटकतो..
चिरकाल तारुण्यात राहणारा
ययाती ही जळतो...
कृष्ण सखा राधेच्या श्वासात
आनंद बनून वाहतो..
निरोपाची सांगता करताना
पुन्हा नव्याने वाट धरतो.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/