कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

चिंव चिंव करीत चिमणा चिमणी,खोलीमध्ये माझ्या आली
अवती भवती नजर टाकून,माळ्यावरती ती बसली

वाचन करण्यात रंगून गेलो,लक्ष्य नव्हते तिकडे
आश्चर्य वाटले बघून मजला,काड्या गवताचे तुकडे

घरटे बांधण्या रंगून गेली,आणती कडी कचरा
मनांत बांधे एकच खुणगांठ,तयार करणे निवारा

भंग पावता शांत वातावरण,वैताग आला मला
कचरा आणि घरटे काढून,खिडकीतुनी फेकला

काम संपवूनी सांज समयी,घरी परत मी आलो
त्याच चिमण्या तसेच घरटे,पाहून चकित झालो

पहाट होता चिमण्या उडाल्या,काढून टाकले घरटे
असेंच चालले कित्येक दिवस,परी जिद न सोडी ते

चार दिवसाची सुटी घालउन,गांवाहून परतलो
घरटे बघता संताप येऊन,मुठी वळवूनी धावलो

घरट्या मधूनी चिमणी उडाली,बसली पंख्यावरती
चिव चिव करुनी विनवू लागली,दया दाखवा ती

परी मी तर होतो रागामध्ये,चढलो माळ्यावरी
मन चरकले बघून अंडी,छोट्या घरट्यामध्ये

असहाय्य दृष्टीने चिमणी,पाही मज करुणायुक्त नयनी
यश मीळाले तिनेच,शेवटी भूतदया जागवूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जीवनातील वाटे वरती,
कडेकडेने उभे ठाकले,
परि वाटसरूंना सारे ते,
यशातील अडसर वाटले ।।१।।

वाट चालतां क्रमाक्रमानें,
बाधा आणून वेग रोकती,
ध्येयावरल्या उच्च स्थळीं,
पोहचण्या आडकाठी करीती ।।२।।

षडरिपूचे टप्पे असूनी,
भावनेवर आघांत होतो,
सरळ मार्गाच्या विचाराला,
आकर्षणाचा खेंच बसतो ।।३।।

पवित्र निर्मळ भावनेमध्ये,
रंगाच्या त्या छटा उमटती,
गढूळपणाच्या वातावरणीं,
सारे कांहीं गमवूनी बसती ।।४।।

थोडे राहता गाफील तुम्ही,
जाळ्यामध्ये अडकून जातां,
जीवनाचे जे साध्य असते,
स्वकर्माने गमवून बसतां.।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आले भरून आभाळ
झाकोळले आसमंत
सांज सांजाळ केशरी
वृदांवनी तेवते ज्योत

ओढ़ गुंतल्या जीवास
आत्म रंगले पावरित
झंकारली मंत्रमुग्ध धुन
चाहुल हरिची अंतरात

तनमन सर्वार्थी मुक्त
रमले भक्तीच्या रंगात
लोचनी सत्याची जाण
सर्वांतरी एक भगवंत

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. २९६

१८/११/२०२२

अजूनी दिसेना पंढरीचा राणा

मला विठ्ठलाचा विरह सोसवेना ।।

बुवा-साधु-स्वामी यांचे पाय वंदिले मी

पुराजी नि पंडित यांचे पंथ धुंडले मी

परी विठ्ठलाच्या दारीं कुणी पोंचवेना ।।

पांडुरंगभेटीपुढती खुजे सप्तस्वर्ग

दुबल मी, दुर्गम दुष्कर नरजीवनमार्ग

पदोपदीं सहा रिपूंची रोखतसे सेना ।।

अंधच मी, पाहिन कैसे सुंदर तें ध्यान ?

मूढ पुरा , गूढ सारें परब्रह्मज्ञान

ध्यास असुनीही विषयपाश तोडवेना ।।

-- सुभाष स. नाईक

पंढरीचा राणा

नाचत होत्या दोन बाहुल्या, इकडून तिकडे ।
टकमक पाहात हांसत होत्या, चोहीकडे ।।

झीम्मा खेळे, फुगडी खेळे, गरगर फिरती ।
हातवारे करुन त्या, माना डोलावती ।।

जवळ येवून गुजगोष्टी, सांगे एकमेकींना ।
सासू नणंद यांच्या, कुलंगड्या काढतांना ।।

सुख दुःखाच्या कथा, सांगितल्या त्यांनीं ।
कांहीतरी करुन दाखवूं, वदल्या दोघीजणी ।।

अज्ञानी गरीब बिचाऱ्या, जेंव्हा संकल्प करती ।
कळसूत्री बाहुल्या त्या, दोर इतरां हातीं ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मित्रांनो, "तुझा चेहरा" ही मराठी प्रेम कविता आपल्यासाठी सादर करीत आहे. मराठी कविता आवडली तर share करायला विसरू नका.
"माझी डायरी " या आपल्या चॅनलला अवश्य Subscribe करा. "माझी डायरी" आपल्यासाठी आणखी नव्या कविता-गझल-कथा घेऊन येत आहे.

https://youtu.be/8s4BlfJ1-5U

सख्या, तुझ्या आठवात
मी, चालते संथ पाऊली
सांजवर्खी या सांजवेळी
ओघळले, काजळ गाली....

संगती तीच वाट निरंतरी
तुझ्याच स्पर्शात नाहलेली
नेत्री दाटता अस्तिव तुझे
ओघळले, काजळ गाली....

ही नित्याची साक्ष अंतरी
पाहता, उमललेली कळी
अनवट मोहक वाटेवरचा
तूच नटखट माझ्या भाळी....

तुज मी स्मरता वेळोवेळी
ओघळले, काजळ गाली
तुझा असा असह्य दुरावा
ओघळते, काजळ गाली....

–वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १८९

५/८/२०२२

मयुरा तूं आहेस गुरु, तुला आम्हीं वंदन करु ।।धृ।।

नदी कांठच्या वनीं

थुई थुई नाचूनी

पिसारा फुलवुनी

तुझे पाहूनी नृत्य, नाचाचे ताल धरु ।।१।।

मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु

मोरपिसे सुंदर

रंग बहारदार

दिसे चमकदार

बघुनी रंगाची विविधता, कुंचल्यांनी सप्तरंगी छटा भरुं ।।२।।

मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु

रुप डौलदार

चाल ऐटदार

भासे रुबाबदार

बघुनी तुझा आनंद, सुखी जीवनाची कला अंगीकारुं ।।३।।

मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

संवाद सारा हरवला आता
कुणा कुणासाठी वेळ नाही
धडपड फक्त जगण्यासाठी
जीवाला कुठेच शांती नाही...
जन्मदात्यांचे स्पर्श बोलके
ते सुख कधी विसरलो नाही
रुजले बीजांकुर संस्कारांचे
विद्रोह मनास शिवला नाही.
आज संवेदनाच निर्जीवी
सहृदयता, उरलीच नाही
अतृप्त, हे श्वास अशाश्वत
दुजे वास्तव जगती नाही.
कालचक्र गतिमान अविरत
कुठे थांबावे कळतच नाही
जगव्यवहार स्वार्थात गुंतले
आपुलेपण ते उरलेही नाही.

रचना क्र. ६८-८-७-२०२३

- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908