जर मी तुझ्या
प्रेमात पडलो नसतो
तर कोठे असलो असतो ?
जगातील कोणत्यातरी पैशाच्या उकिरड्यावर गाढवासारखा
लोळत असतो...
एखाद्या बैलासारखा जगात कोणाच्यातरी सुखासाठी
राबत असतो...
मदमस्त हत्तीसारखा माझ्याच
खोटया अहंकारात
फिरत असतो...
जगातील निरर्थक सुखे
मिळविण्यासाठी निरर्थक
भटकत असतो...
भविष्याच्या उदरात मी
इतक्या सहज
शिरलो नसतो...
माझ्या जन्माचं रहस्य
मी जाणूच
शकलो नसतो...
जगातील सारी दुःखें
मी समजू
शकलो नसतो...
ज्ञानाच्या गुहेत वेड्यागत
मी कधीच
शिरलो नसतो...
माझ्या ज्ञानाची पणती
जगासाठी लावू
शकलो नसतो...
माझ्या कविते मी
जगात या
प्रेमवेडा असतो...

©निलेश बामणे

ह्या सप्त रंगातल्या
इंद्रधनुष्याच्या
कमानीखाली
मेघराजा
गालात
हसा
ना

-- सौ.माणिक शुरजोशी

तिच्या फाटलेल्या, फाडलेल्या अथवा फाडून घेतलेल्या जीन्समधून तिच्या गोऱ्या मांडया दिसत होत्या...
पुरुषांच्या नजरा त्यावर खिळल्या होत्या पण त्या नजरेत वासना नव्हती एक प्रश्न होता...
हिला भीक लागलेय की भिकेचे डोहाळे लागलेत...
फक्त गोंदलेल गोंदण दिसावं म्हणून ती काय काय दाखवत होती...न बोललेलं बर ...
मग म्हणणार पुरुषांच्या नजरेत वासना आहे...
मला वाटत पुरुषांनी आपल्या डोळ्यावर आता असा चष्मा लावावा ज्यातून फक्त कपडे दिसतील ...
मग असा चष्मा लावणाऱ्यानाच बायका आज सभ्य समजतील...
ती म्हणत होती जणू मी माझ्या कपड्यांना आवर घालणार नाही तुम्ही तुमच्या नजरेतील वासनेला आवर घाला...
माझी नजर मग तिच्या मांड्यावरून तिच्या चेहऱ्यावर गेली ...
पाहतो तर काय ही तर तीच मुलगी होती आपल्यासमोर चड्डीत फिरणारी...
आता तर मी तो चष्मा लावणारच...

कवी - निलेश बामणे

धुळ साचते
पुस्तकावर,टि.व्ही.वर
खिडक्यांवर,दारावर
आणि
कुलुपावर
धुळ करते कब्जा सार्‍यांवर...

किती दिवस झालेत
माणसांचा घरात नाही वावर
घरमालक
मस्त गेलाय फिरायला
घर सोडून वार्‍यावर....

धुळ पसरते चादर
सार्‍या वस्तूवर
आणि
कुणी आलंच तर
ठसे उमटणार घरभर
ठेवते नजर चोरावर..

धुळंच सांभाळते
सारं घर तुम्ही घरी नसल्यावर...

-- श्रीकांत पेटकर
(मागील वर्षी आजच्या दिवशी.. १०/१०/२०१७ला केलेली कविता )
https://www.facebook.com/shrikant.petkar.5

व्हॅलेंटाईन डे दिवस प्रेमाचा
प्रेमाच्या दिवशी प्रेमानेच साजरा करण्याचा...
हा दिवस म्हणजे त्याचा स्मृतीदिन
ज्याने आपल्या प्रेयसीला आपल्या रक्ताने
विक्रम केला पन्नास हजार शब्दांचे
प्रेमपत्र लिहिण्याचा...

तो विक्रम आता कधिही मोडणार नाही
कारण कोणताही प्रियकर यापुढे
आपल्या प्रेयसीवर पाचशे शब्दही
लिहू शकणार नाही...कारण

त्याने विक्रम केला आहे फक्त
तिच्या देहात गुंतण्याचा...

जगभरात हा दिवस आहे प्रत्येकाचे
प्रत्येकावरील प्रेम व्यक्त करण्याचा...

आपल्या देशात मात्र हा दिवस आहे
प्रेमाचाच दिवस करण्याचा...

प्रेम सर्वव्यापी आहे पण आज
प्रेमाची व्याख्या मात्र संकुचित झालेली आहे
माणसाच्या मनासारखी !
त्यामुळे हा दिवस त्यानेच साजरा करावा
ज्याला खरा अर्थ माहीत आहे प्रेमाचा...

प्रेम गुलाबी आहे हेच लक्षात ठेवावे प्रत्येकाने !
ह्या दिवशी त्याला रंग देऊ नये रक्ताचा...
प्रेम हे फक्त देण्यासाठी असते
ते ओरबडण्यासाठी नसते...
दिवस हे लक्षात घेण्याचा...
हा दिवस आहे आपल्या प्रेमावर
प्रेमाने निदान चार शब्द लिहिण्याचा...

या दिवशी गुलाबी रंगात रंगण्यात
काहीच वाईट नाही
फक्त गरज आहे ती आपल्या हृद्यातील
गुलाबी रंग नव्याने शोधण्याचा...

या दिवशी प्रेम व्यक्त करा
पण प्रेमाने प्रेमाशी !
ते स्विकारणे न स्विकारणे
प्रेमावर सोडा प्रेमाने !
धडा देत निस्वार्थीपणाचा...

या प्रेमाच्या दिवशी सर्वानाच
आपले प्रेम मिळत नाही पण
तरीही हा दिवस हक्क हेरावून घेत नाही
कोणाचा कोणावर प्रेम करण्याचा...

हा दिवस कित्येक प्रेमी जिवांना
उर्जा देतो पुढचे कित्येक दिवस
प्रेमात रंगण्याची आणि आदेश देतो
प्रेम समजून घेण्याचा...

या दिवशी मला माझे प्रेम
कधीच मिळाले नाही
म्हणून काय झाले...
मला अधिकार तर मिळाला
जगावर प्रेम करण्याचा...
©कवी- निलेश दत्ताराम बामणे ( एन.डी.)

नव्हतो कधींही कवि वा लेखक

कसे घडले कांहीं न कळले

साहित्य सेवेचा गुण मिळूनी

काव्य मजला सूचू लागले १

वाङ्‍मयाविषयी प्रेम होते

वडीलांना त्या काळी

अथांग ज्ञान त्यांनी मिळविले

पुस्तके वाचूनी सगळी २

खो – खो मधल्या खेळा सारिखे

खो देत ते गेले बसूनी

साहित्याची ठेव सोपवूनी मज

ते गेले चटकन निघूनी ३

गोंधळून गेलो होतो मनीं

नव्हते ज्ञान कांहीं मजला

बरसत असतां त्यांचे ज्ञान

छिद्रे होती मज झोळीला ४

कुणीही नसता मार्गदर्शक

घडत होते सारे अवचित

चेतना देण्यास मज लागी

आशिर्वाद त्यांचा होता सतत ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

नकोसा झालाय हा करोना
सहनही होत नाही आणि
सांगताही येत नाही

ह्याच्या झळा पार होरपळून टाकतात
ह्याच्या असण्याने शब्दही शब्दाला गिळून टाकतात

का हा असा छळतो
काही कळत नाही
मन सतत पळ म्हणत
पण तो काही पळत नाही

दुःखाच्या घेऊन येतो लाटा
जगण्याच्या बंद करतो वाटा
माणूस फक्त करतोय आटापिटा
पण श्वास मात्र थांबत जाई

जीवनचक्र मात्र चालू राहणार ,
उद्याचा दिवस आपणही पाहणार

विषाणूच तो आता दमलाय
त्याच्याच मैताचा खेळ मांडलाय
ठरलाय आता आपला way
येतोय 1 मे
आता तरी लस घे...

-- © मकरंद आपटे 2021

आमचं अन्न, आमची माती
आमचं धान्य, आमची शेती
कळेनाच कोणालासुद्धा
कुठून कोठे जाती !
-
आमच्या विहिरी, आमच्या सरिता,
आमचे निर्झर अन् सरोवरें
पडतिल कधि कोरडेठाक हे,
कोणां ना ठाऊकच रे !
-
वितळतील कां नद्या हिमाच्या
चढेल वरवर सागर-पाणी ?
बुडतिल कां काठाची शहरें ?
विचार हृदयीं कंपन आणी !
-
‘घडलें नाहीं असें आजवर
म्हणुनच, ना घडणार उद्याही’,
व्यर्थच आहे सें बोलणें
घटित उद्या कळणारच नाहीं !
-
ज़रा बघा रे होउन जागे,
भूमातेच्या नयनीं पाणी,
‘मला वाचवा’, भिक्षा मागे,
‘तऽरच टिकेल मनुष्यप्राणी’ !
*
आपली माणसं, आपली नाती
हलवुन उठवूया सर्वांना
पिढ्या-उद्याच्या ज़गण्यांसाठी
जिवंत ठेवूं पर्यावरणा .

- सुभाष स. नाईक

कृष्ण कमळ-