कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

चालली स्पर्धा साऱ्यांची, प्रभूची सेवा करण्याची....।।धृ।।

निशाराणी संचारी

निद्रीत जाई पहारेकरी

खट्याळ वारे धावूनी

दारे दिली उघडूनी

विज चमकूनी आकाशी मदत होई वसुदेवाची....१

चालली स्पर्धा साऱ्यांची प्रभूची सेवा करण्याची

पावसाच्या पडती सरी

पक्षी नाचती तालावरी

कोकीळेचे सुरेल गान

आनंदाने वातावरण

नागराजा फना काढूनी काळजी घेई नव बाळाची....२

चालली स्पर्धा साऱ्यांची प्रभूची सेवा करण्याची

स्पर्श होता पायाचे

पाणी दुभंगले यमुनेचे

वाट त्याची करूनी

काढूनी साऱ्या अडचणी

नंदाघरची कन्या माया दाखवी रूपे चमत्काराची...३

चालली स्पर्धा साऱ्यांची प्रभूची सेवा करण्याची

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मनाची समजूत कशी घालावी
नेत्री साक्ष तुझ्याच अस्तित्वाची
सांगना मी तुला गं विसरु कसे
हुरहुर मनाला तव प्रीतसुखाची
क्षणाक्षणांच्या झुल्यावर झुलते
निर्मल, प्रीतगंगा गतआठवांची
प्रीतीविना कां? असते जीवन
लाभते प्रीती, संचिती सुखाची
कोवळ्या कळीत मकरंद मधुर
भ्रमरास ओढ़ त्यात मिटण्याची
सत्यप्रीती! अवघे मर्म जन्माचे
त्याविण नसे, प्रचिती सुखाची
भावप्रीतीचेच, निष्पाप चांदणे
कृपा सार्थकी, त्या भगवंताची

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १५३

२१ - ६ - २०२२.

आई होऊन कळले मजला,

कष्ट आईचे आज खरे ।

स्वानुभवे जे जाणूनी घेई,

तुलना त्याची कोण करे ।।१।।

नऊमास तू जपला उदरी,

क्षणाक्षणाला देऊनी शक्ती ।

बाह्य जगातून शोषून सारे,

सत्व निवडूनी गर्भा देती ।।२।।

देहावरी आघात पडता,

झेलूनी घेई सारे कांहीं ।

बाळ जीवाला बसे न धोका,

हीच काळजी सदैव राही ।।३।।

संगोपन करीता करीता,

हासत होती अर्धपोटी तू ।

सुखी ठेवण्या सोशीली दु:खे,

कधी न कळला उद्दात हेतू ।।४।।

कसे फेडू मी ऋण मातेचे,

पेटविली ज्योत जिने ।

अर्पियले जरी जीवन सारे,

ऋण तिचे न फिटे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सत्य, दृष्टांत हरिहराचा
शब्द निःशब्द भावनांचे
लोचनीच फक्त साठवावे
रूप, अतर्क्य नियंत्याचे.....

गवाक्षी कवडसे नारायणी
तिमिरीही भाव प्रसन्नतेचे
उघड़ता कवाड़े अंत:चक्षु
ओंजळी शब्द सरस्वतीचे

द्वैत अद्वैताचे मिलन सुंदर
तृप्ततादात्म्य मुग्ध पावरीचे
स्पंदनी झरावी पुण्यपुण्यदा
भाग्य, मंत्रमुग्धी कृतार्थतेचे....

मीत्व व्यर्थची सोडूनी द्यावे
अर्थ ! उमजावे सात्विकतेचे
निर्मोही मैत्रतत्व उरी रुजावे
स्मरावे नित्य नाम भगवंताचे....

--वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. १९६

११/८/२०२२

आयुष्याच्या परतीच्या प्रवासासाठी
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !
फापट पसारा आवरून सारा ,
आता सुटसुटीत व्हायचं आहे !

याच्या साठी त्याच्या साठी ,
हे हवं , ते हवं
इथे तिथे - जाईन जिथे ,
तिथलं काही नवं नवं
हव्या हव्या चा हव्यास आता
प्रयत्नपूर्वक सोडायचा आहे,
बॅग हलकी स्वतः पुरती
आता फक्त ठेवायची आहे !
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

अपेक्षांच्या ओझ्याखाली
आजवर त्रस्त होतो
आयुष्याच्या होल्डॉल मध्ये
काय काय कोंबत होतो !
किती बॅगा किती अडगळ !
साठवून साठवून ठेवत होतो
काय राहिलं, कुठे ठेवलं
आठवून आठवून पाहत होतो
त्या त्या वेळी ठीक होतं
आता गरज सरली आहे,
कुठे काय ठेवलंय ते ते
आता विसरून जायच आहे
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

खूप जणांनी खूप दिलं
सुख दुखाःचं भान दिलं
आपण कमी पडलो याचं
शल्य आता विसरायचं आहे !

मान, अपमान, ‘मी’ , ‘तू’
यातून बाहेर पडायचं आहे !
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

आत बाहेर काही नको
आत फक्त एक कप्पा,
जना - मनात एकच साथी
सृष्टी करता एकच देवबाप्पा !

सुंदर त्याच्या निर्मिती ला
डोळे भरून पाहायचं आहे !
रिक्त -मुक्त होत होत
अलगद उठून जायचं आहे

बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

-- आम्ही साहित्यिक फेसबुक ग्रुप

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

तुझ्या मंदिरी आलो पावन हो तू भक्तिला ।।धृ।।

तुझे अजाण बालक करितो खोड्या अनेक

न होई चित्त एक

तूच समजोनी घेई मम चंचल मनाला ।।१।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

जमदग्नीची कांता परशूरामाची तू माता

मनी तूजला भजता

आशशिर्वाद तू देई आनंदाने सर्वाला ।।२।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

गेले माझे जीवन तूझे नाम घेऊन

कंठ आले दाटून

चुका आमच्या होई क्षमा कर अज्ञानाला ।।३।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

सारे अर्पिले प्रेमांत आळविले भक्तित,

परि न कळली रित

अत:करण गाणे गाई आवाज नसे ओठाला ।।४।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

नको मजला धन विटले आतां मन

सोडव मोहमायेतून

चरणांवरी लोळण घेई हात पसरुं कुणाला ।।५।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० bknagapurkar@gmail.com

रामास शोधण्या मी धामास जात नाही

धोंड्यास मानने हे माझ्या युगात नाही

देवास भेटण्याला गर्दी जमाव सारा

त्या माणसातली तीमा झी जमात नाही

तीर्थास लोक जाता देवास मागता

ते तीर्थामधील देवा ऐकूच येत नाही

कित्येक सोसले मी घावास पोसले मी

धावून संकटी तो काळास येत नाही

शोधावयास देवा मी माणसात गेलो

तेथेच तो मिळाला बाकी कशात नाही

कवीराज महेश पुंड.....

तू मला कधी भेटणार...

निर्विकार तुझ्या चेहऱ्यावर

विकार कधी दिसणार...

सुंदर पण कोमेजलेल्या तुझ्या

चेहर्‍यावर हस्य कधी फुलणार ....

कठोर आवाजात तुझ्या

गोडवा कधी येणार...

गुलाबी गालावर तुझ्या

पुन्हा खळी कधी हसणार...

पुर्वीचे ते चैतन्य

तुझ्या वागण्यात कधी जागणार...

माझ्या आठवणीतील ती

तू मला कधी भेटणार...

© कवी – निलेश बामणे

माळी असूनी मी, गुंफी फूलांचे हार,

अर्पित जातो ते, प्रभू चरणांवर....१,

राम नाम जपत, कुणी एक येतात

घटकाभरासाठी, विश्रांती ते घेतात....२,

रोज देती मजला, ओंजळभर फूले

कोणत्या बागेतली, कधी न सांगीतले....३,

त्यांच्याच सांगण्याने, हार मी गुंफीतो

बघतात कौतुकें कसा मी अर्पितो....४,

फूलांची ओंजळ ती, नव्हे तो तर शब्दांचा ठेवा,

कवितेच्या रचनी, उपयोगी पडावा....५,

शारदेचा आशिर्वाद, त्यांच्यातर्फे मिळतो

विषय मिळूनी, काव्य मी रचीतो....६

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

*चारोळी क्रमांक १*
लेखणीतील शाई
कागद करी काळा
अर्थप्रवाही वाक्य
वाच सगळी बाळा

*चारोळी क्रमांक २*
लेखणीतून झरे
कागदावरी ज्ञान
तिथे अज्ञान सरे
लोका करी सज्ञान

*चारोळी क्रमांक ३*
ज्ञानगंगा वाहते
ही स्त्रवता लेखणी
सरस्वती रमते
साहित्यात देखणी

सौ.माणिक शुरजोशी