भाषा जिला गौरवते,
त्या मातीचेच गान ,
मातेहूनही ती मोठी,
भाषा देत असे अधिक वेलांटी,--!

ती आहे सृजनांत ,
सर्वांची काळी आई,
तिच्या कुशीतून जन्म घेतो,
आपण सारे, पक्षी, प्राणी, --!

ती करते जसे संगोपन,
जिवांचे नित्य जतन,
म्हणूनच तिला रोज करावा,
नेमाने आपण प्रणाम,---!

काय तिची महती वर्णावी, कणातही आहे सत्व,
जीवनातील संजीवनी,
तिच्याविना सृष्टी निर्जीव,--!

जोडीदार आभाळाची,
विशाल त्यांचा संसार
लेकुरे उदंड जाहली,
गोकुळ सगळा परिवार,--!

माती पोटी जन्मते बीज,
आणि विशाल वृक्ष होती,
कित्येक वर्षानंतर पुन्हा बिजे,
हीच बिजे मातीत रुजती,--!

फळे-फुले रसरशीत,
कधी पिकून पडती,
त्यातूनच पुन्हा जन्मती
मातीतून परत वरती,--!

मानवी शरीर पार्थिव,
मातीतच शेवट अंत,
तिच्यातून असे जन्म,
तिच्यात एकरूप परत,---!!

हिमगौरी कर्वे.©

।। विषय जरी दारु असला तरी !
।। कविता सुंदर आहे न घेणाऱ्यालाही हसवेल !

।। पिऊन थोडी चढणार असेल
।। तरच पिण्याला अर्थ आहे
।। एवढी ढोसून चढणार नसेल
।। तर आख्खा खंबा व्यर्थ आहे

।। मी तसा श्रध्दावान
।। श्रावण नेहमी पाळतो
।। श्रावणात फक्त दारू पितो
।। नॉनव्हेज मात्र टाळतो

।। ज्याची जागा त्याला द्यावी
।। भलती चूक करू नये
।। पिताना फक्त पीत रहावं
।। चकण्यानं पोट भरू नये

।। वेळच्या वेळी आपण ओळखावी
।। आपली आपली आणिबाणी
।। लाज सगळी सोडुन देऊन
।। ग्लासात घ्यावं लिंबुपाणी

।। पिऊन तर्र झाल्यानंतर
।। काय खातोय ते कळत नाही
।। खाल्ल्यानंतर बिलामधली
।। टोटल कधी जुळत नाही

।। अशीही वेळ असते जेंव्हा
।। कोणीच आपला नसतो
।। म्हणून आपण प्यायला जातो
।। तर नेमका ड्राय डे असतो

।। असं उगीच लोकांना वाटतं
।। की दुःख दारूत बुडून जातं
।। दुःख असतं हलकं हलकं
।। अल्कोहोलसोबत उडून जातं!

।। एकदा प्यायला बसल्यानंतर
।। तुझं-माझं करू नये
।। तुझी काय, माझी काय
।। नशा कधी सरू नये

।। तुला जायचंच असेल तर निघून जा ,
।। जाण्यासाठी भांडू नकोस
।। प्यायची नसेल तर पिऊ नको ,
।। पण दारू अशी सांडू नकोस

।। स्कॉच प्यावी कोरी, कच्ची
।। बर्फ नको, सोडा नको
।। उंच आभाळी उडण्यासाठी
।।पंख हवे... घोडा नको !

।। फॉरीन लिकर कितीही प्यावी
।। काही केल्या चढत नाही
।। देशी आपली थोडीशीच प्यावी
।। दोन दोन दिवस उतरत नाही

।। पिणं असतं आगळा उत्सव
।। त्याचा उरूस होऊ नये
।। प्यायला नंतर आपला कधी
।। वकार युनूस होऊ नये

।। घरी बसून दारू प्यायचे
।। खूप सारे फायदे असतात
।। हॉटेलमधे, बिल भरायचे
।। काटेकोर कायदे असतात

।। आम्ही कधीच दारूमधे
।। दुःख आमचं बुडवत नाही
।। दारू नेहमी शुध्दच ठेवतो
।। भेसळ आम्हाला आवडत नाही

।। हवा तसा मी चालतो आहे
।। कोण म्हणतंय ' जातोय तोल ?
।। माझ्या मित्रा, माझ्या इतकी
।। पचवून दाखव, नंतर बोल!

।। प्रत्येक पार्टीत आपण बोलवावे
।। काही ' न ' पिणारे मित्र
।। पार्टीनंतर आपल्याला
।। आपल्या घरी नेणारे मित्र

।। पिणाऱ्यांनी समाजाचा
।। कुठलाच कायदा पाळू नये
।। जेंव्हा, जिथे, जशी वाटेल
।। प्यायचा मोह टाळू नये

।। ग्लासी लागेल ते ढोसत असतो
।। पानी लागेल ते चरत असतो
।। जेंव्हा माझं बिल कोणी
।। दुसराच माणूस भरत असतो

।। काय होतंय, कुठे होतंय
।। काही केल्या कळत नाही
।। एकदातरी वेळ अशी
।। पिणाऱ्यांना टळत नाही

।। प्रत्येकानंच आपला आपला
।। जसा घ्यायचा असतो श्वास
।। तसा प्रत्येकानं आपला
।। सांभाळायचा असतो ग्लास....

।। समस्त दारू पिणा-यांना सादर अर्पण

-- कवी - कुशल डरंगे
आम्ही साहित्यिक ग्रुपमधून

मी सदैव जपतो
आज सार आठवतो
ताई तुझं प्रेम साठवतो
रक्षण करण्यास हात पुढे करतो

आज आहे रक्षाबंधन
भरून आले हे नंदन
बहीण भावाचे हे स्पंदन
नात्यात फुलवी सुगंधी चंदन

बहिणीने बांधली राखी आज
भावाच्या हातावर उजळला साज
या बंधनात नसते कसले व्याज
नाही उमगले या नात्याचे राज

महत्व जाणले धाग्याचे
नाते जपले कृष्णाने द्रौपदीचे
हुमायूने केले रक्षण राणी कर्मवतीचे
दाखवून दिले नाते बहीण भावाचे

नका दाखवू असला माज
आहे कोणाची बहीण वाटू द्या लाज
स्वच्छंदी तिचा सजलेला असतो साज
कलियुगात बहिणीला नको असले भाऊ आज

-- कुशल डरंगे

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

पर्वत शिखरीं जाऊन खोदून आणली माती
कौशल्य पणास लावून केला मी गणपती ।।१।।

मुर्ती बनली सुरेख आनंद देई मनां
दाम मिळेल ठिक हीच आली भावना ।।२।।

घेऊन गेलो बाजारीं उल्हासाच्या भरांत
कुणी न त्यासी पसंत करी निराश झालो मनांत ।।३।।

बहूत दिवस प्रयत्न केला कुणी न घेई विकत
कंटाळून नेऊन दिला गणपती मी शाळेत ।।४।।

भरले होते भव्य प्रदर्शन हस्तकला कौशल्याचे
नवल वाटले गणपती बघून दालनातील सुरवातीचे ।।५।।

चकीत झालो जाणूनी मिळाला राष्ट्रीय पुरस्कार
गणपतीच्या भव्यतेनी मिळवीला हा अधिकार ।।६।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

सोडून दे अहंकार तुझा
लाचार आहेस आपल्या परि
पूर्ण जीवन तुला न मिळे
न्यूनता राहते कांहीं तरी...१

धनराशि मोजत असतां
वेळ तुजला मिळत नसे
शरीर संपदा हाती नसूनी
मन सदा विचलित असे...२

शांत झोपला कामगार तो
दगडावरी ठेवूनी डोके
देह सुदृढ असूनी त्याचा
पैशासाठी झुरतां देखे...३

उणीवतेचा कांटा सलूनी
बाधा येत असे आनंदी
म्हणून खरे समाधान ते
लाभत नसते मग कधी...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

न पेलवी अर्थ
न पेलवी शब्द
लक्ष्यभेद न करी
बरेचदा अर्थ...

अर्थबोध न होता
मनव्यापी मन शांतता
मन तरंग शोषुन
व्यर्थ उरतो प्रत्येकदा

शोधित फिरतो
त्या प्रेमळ जागा
जया न विस्कटती
तरल आकृतीबंध
न करती त्रागा....

खरी कविता गवसते
जेथे लयबध्द श्वास
अन् मनाचे मौन वसते !

--डाॅ.दीपक सवालाखे,
यवतमाळ,

गंगा आली मार्गामध्ये तहान आपली भागवून घे

संधी मिळता जीवनामध्ये उपयोग त्याचा करून घे

ठक ठक करुनी दार ठोठवी संधी अचानक केव्ह्ना तरी

गाफील बघुनि चित्त तुझे निघून जाईल ती माघारी

चालत राही सुवर्ण संधी हाका देवूनी वाटेवरी

बोलविती जे प्रेमाने तिज सन्मान तयांचा सदैव करी

धुंदी मध्ये राहून आम्ही चाहूल तिची विसरून जातो

जीवनातले अपयश बघुनी नशिबाला परी दोष देतो

यशस्वी ठरती तेच जीवनी उपयोग करुनी संधीचा

साथ देऊनी प्रयत्न्याची मार्ग निवडती योग्य दिशेचा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चिव चिव करीत, एक चिमणी आली ।

दर्पणाच्या चौकटीवरती, येवून ती बसली ।। १

बघूनी दूजी चिमणी दर्पणी, चकीत झाली होती ।

वाटूं लागले या चिमणीला, आंत अडकली ती ।।२

उत्सुकता नि तगमग दिसे, चेहऱ्यावरी ।

चारी दिशेने बघत होती, आंतल्या चिमणी परी ।।३

औत्सुक्याचे भाव सारे दिसती, आतील चिमणीतही ।

कशी करूं तिची बंधन मुक्ती, काळजी लागून राही ।।४

चोंच मारीते आवाज करिते, यत्न्य केले सारे ।

श्रम होवूनी थकूनी गेली, हातीं न कांहीं उरे ।।५

चिंता लागली चिंता बघूनी, या चिमणीला ।

चलबिचल ही जेवढी होती, तसेंच दिसे हिला ।।६

स्वबांधवांना मदत करणे, त्यांच्या संकटी ।

पशू पक्षांतही दिसून येते, तत्वें ही मोठी ।।७

चालले होते प्रयत्न निष्फळ, या चिमणीचे ।

परि जिद्द ठेवतां भान नव्हते, आपल्या देहाचे ।।७

कांच पडली फूटून खालती, तडा त्यास जावूनी ।

एक आवाज तेथे घुमला, घाबरली चिमणी ।।८

जरी देह झाला रक्तबंबाळ, यश चमकले तेथें ।

समजत होती चिमणी बिचारी, बंधन तोडले ते ।।९

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

( ही कविता प्राणवायुला समर्पित !)

इथेच मारू बोंबा आणिक इथेच बांधू बांबू ।
जरा उसासून थांबू ,शोधू कलेवरांचे तंबू ।।

लाडेकोडे वाढवलेली इथेच तोडू झाडे ।
प्राणवायुचे नरडे दाबून इथेच घालू राडे ।।

इथे ओरपू पाणी आणिक तिथेच टाकू विष्ठा ।
जगण्यासाठी हवी कशाला विकून टाकू निष्ठा ।।

एक विषाणू श्वास संपवी मनीमानसी कैक ।
भयसूचक त्या घंटा नीचा आता तरी त्या ऐक ।।

मरणानंतर सरणासाठी उरली नाहीत झाडे ।
नरकयातना दिल्या तयांना कशी पेटतील हाडे ?

-- डॉ .श्रीकृष्ण जोशी, रत्नागिरी
९४२३८७५८०६

ही कविता नावासह सर्वत्र पाठवायलाच हवी !