रेणुके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

तुझ्या मंदिरी आलो पावन हो तू भक्तिला ।।धृ।।

तुझे अजाण बालक करितो खोड्या अनेक

न होई चित्त एक

तूंच समजोनी घेई मम चंचल मनाला ।।१।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

जमदग्नीची कांता परशूरामाची तूं माता

मनीं तुजला भजतां

आशिर्वाद तूं देई आनंदानें सर्वांला ।।२।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

गेले माझे जीवन तुझे नाम घेऊन

कंठ आले दाटून

चुका आमच्या होई क्षमा कर अज्ञानाला ।।३।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

सारे अर्पिले प्रेमांत आळविले भक्तित,

परि न कळली रित

अत:करण गाणे गाई आवाज नसे ओठाला ।।४।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

नको मजला धन विटले आतां मन

सोडव मोहमायेतून

चरणांवरी लोळण घेई हात पसरुं कुणाला ।।५।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

ध्यान स्थिती

जेव्हां मजला कळत होते, निद्रेत आहे मी

जागृत स्थिती असूनी मनाची, शरीर होते निकामीं ।।

निद्रेमधल्या स्थितीत जाता, जाग न राही तेथे

जागेपण आणि निद्रा दोन्हीं, एकत्र न येते ।।

निद्रावस्था नि जागेपणा, याहून दुजे कोणते ?

ध्यान स्थिति ही आगळी असूनी, मध्य बिंदू साधते ।।

देह मनाला विश्रांती देई, ध्यान अवस्था ही

ध्यानामधली ऊर्जा सारी, ईश्वरार्पण होई ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

शब्दातुनी उमललो
शब्दासंगे रांगलो
खेळलो बागडलो
शब्दातुनी नाहलो...

स्पर्शता शब्दभावनां
अंतरातुनी दंगदंगलो
शब्दाशब्दांचा अर्थ
उलगडित राहिलो..

शब्दांचेच ब्रह्मांड
मी वेचित राहिलो
गुच्छय संवेदनांचे
मी माळीत राहिलो...

शब्दशब्द संजीवनी
प्रीतवात्सल्य प्राशिलो
भावशब्दात पावित्र्य
निष्पाप व्यक्त जाहलो...

जाणुनी शब्दार्थ सारे
अंतर्मुख होत राहिलो
शब्द कृतार्थी, सांत्वनी
गीतात गुंफित राहिलो...

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २८५

४/११/२०२२

जगता जगता किती , कसा मी जगलो

किती रंग या जीवनी पहावे, कितीदा पुन्हा नव्याने जगावे,रोज रोज नवीन ताजे,
दुःख जिवापाड सोसावे,--!!

ठरवलेले नेहमी चुकते,
विपरीत काही घडते,
अगणित अपेक्षांचे ओझे,
इवल्या हृदयाने पेलावे,-?

जे विधायक, ते दूर राहते,
नकारात्मक ते सारे घडते,
आपल्याच जिवाचा बळी
रोज नव्याने पहावे लागते,-!!

मदतीचा हात करता पुढे,
आरोपांना पेंव फुटते ,
आंधळ्या निर्जन आयुष्याला ,
रानावनीची वाट दिसते,--!!

कुणाला आपले म्हणावे,
मन एक ठरवून ठेवते,
बघता बघताअगदी सारे,
कुठेतरी बिनसलेले असते,--!!!

गैरसमजांची तुफान वादळे,
अवती भोवती घोंघावती ,
अलगद घास टिपण्या,
सभोवार तांडव करिती,-!!

शांतता करुणा प्रेम
सहकाराच्या सर्व भावना,
का हरत राहती सारख्या,--
मग जीवन कसे असावे क्षेम,-?

हिमगौरी कर्वे.©

तूं गेलिस, मी उरलो मागे सखा तुझा अनुरागी
जोवर मी, तोंवर राहीलच तुझी आठवण जागी ।।

रात्र पसरतां, भवतालीं निद्रिस्त सर्व दुनिया
मीच फक्त असतो जागा अन् तुझी आठवण जागी ।।

चुकुनी आली झोप कधी मज, तरि मी निजूं कसा ?
ठेवायची असे दिनरातीं तुझी आठवण जागी।।

भाग्य झोपलें माझें, कायमचीच झोपलिस तूं
मी कायम झोपेतों, कायम तुझी आठवण जागी ।।

आज असे मी, परंतु सखये, उद्या नसेन इथें
चिंता ही, नंतर राहिल कां तुझी आठवण जागी ?

- - -
११.०८.२०१६
(दिवंगत प्रियपत्नी डॉ. स्नेहलता हिच्या स्मृतीत)

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

दिवस सुगीचे सुरू जाहले
ओला चारा, बैल माजले
शेतकरी-मन प्रफुल्ल झाले
छन्‌ खळ खळ छन्‌
ढुम्‌ ढुम्‌ पट ढुम्‌ । लेझिम चाले जोरात !

दिवटी फुरफुर करु लागली
पटक्यांची वर टोके डुलली
रांग खेळण्या सज्ज जहाली
छन्‌ खळ खळ.छन्‌
ढुम ढुम्‌ पट ढुम्‌ । लेझिम चाले जोरात !

भरभर डफ तो बोले घुमुनी
लेझिम चाले मंडल धरुनी
बाजुस, मागे, पुढे वाकुनी
छन्‌ खळ खळ छन्‌
ढुम्‌ ढुम्‌ पट ढुम्‌ । लेझिम चाले जोरात !

पहाट झाली, तारा थकल्या
मावळतीला चंद्र उतरला

परी न थकला लेझिम-मेळा
छन्‌ खळ खळ छन्‌
ढुम्‌ ढुम्‌ पट ढुम्‌ । लेझिम चाले जोरात !

घर -दार
ऑफिस- बिफीस
पोरं-सोरं
लोकल -बिकल
रीक्षा -बिक्षा
रोज दिवसभर
जा- ये

शरीर एक साधन, साध्य करण्या प्रभूला

ठेवूनी ती आठवण, चांगले ठेवा देहाला...१

व्यायाम व आहार, असतां नियमित

सुदृढ ते शरीर, असते मग बनत...२

सुदृढ असता देह, करावे मनाला शांत

टाळत असतां मोह, न येई तो भावनेत...३

षडरिपू हे विकार, काढा विवेकांनी

निर्मळ ठेवा शरीर, पवित्रता राखूनी...४

देह आहे मंदीर, गाभारा तो मन

आत्मा तो ईश्वर, आनंद देई आंतून...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कुठे तु गेलीस न्याय देवते, जगास सोडूनी याच क्षणी
अन्यायाची कशी मिळेल मग, दाद आम्हाला या जीवनी

परिस्थितीचे पडता फेरे, गोंधळूनी गेलीस आज खरी
उघड्या नजरे बघत होती, सत्य लपवितो कुणीतरी

दबाव येता चोहबाजूनी, मुस्कटदाबी होती कशी
शब्दांना परि ध्वनी न मिळता, मनी विरताती, येती जशी

बळी कुणाच्या पडली तू गे, मार्ग रोखीले तुझे कसे ते
अपयश येता सत्यालाही, म्हणू कसा तूज ‘न्याय देवते’

आज न आले यश जरी, न्याय येईल उफाळूनी
अंतिम विजय हा सत्याचा, जाणीव आहे ह्याची मनी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०