अपमान होईल तुझा शारदे, हे घे तू जाणूनी ।

मूर्खावरती बरसत आहेस, जाणेना कुणी ।।

ज्ञान-विज्ञान अभाव दोन्हीचा, असे माझे ठायी ।

भाषा साहित्य यांच्या छटा, दिसून येत नाही ।।

निर्धनासी धन मिळता, जाई हर्षूनी ।

हपापलेला स्वभाव येई, मग तो उफाळूनी ।।

माकडाचे हाती मिळे कोलित, विनाशास कारण ।

गैरउपयोग होई शक्तीचा, नसता सामान्य ज्ञान ।।

शब्द वाकतील तुझ्या कृपेने, भावना उफाळता ।

वेड्यापरी कोठेही पळतील मर्यादा सोडता ।।

जाण आहे एकची मजला, तुझ्या शक्तीची ।

वाल्मिकी, कालीदास, अज्ञानीना ज्ञानी केल्याची ।।

तसेच देऊन ज्ञान थोडेसे, शाहणा कर आधी ।

ठेवणार नाहीत नावे मजला, नंतर कुणी कधी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

लिहिले आजवर खूप, काही राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

रोज सकाळी घाईत चेहरा पाहून जाई

थकून येतो बाळ जेव्हा झोपून जाई

असाच झालो मोठा डोळे सांगून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

कष्ठ उपसले आईची त्या कदर होती

लाड पुरवले बापाने ती उधार होती

हात फिरवला जेव्हा डोई कळून आले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

असा घडवला हात हाता घेऊन त्याने

राखले ना काही टाकले देऊन त्याने

आठव येता डोळा पाणी साचून आले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

बघतो जेव्हा गर्दीत बाबा कुठेच नसतो

कधी अचानक डोळा पाणी होऊन दिसतो

पाठीवरची थाप घेण्याचे राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

मी कमी तो कवितेत माझ्या बोलत आहे

सपाट जागी नसला वळणा चालत आहे

कवितेस माझ्या उंच भरारी देऊन गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

एकटक तो बघतो काही बोलत नाही

चुकले तरीही आधीसारखे सांगत नाही

छापू आपण पुस्तक तसेच राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

लिहिले आजवर खूप काही राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

-काव्यप्रसाद

प्रसाद गोठणकर

जळत होती मेणबत्ती, मंद मंद प्रकाश देवूनी ।

अंधकार भयाण असतां, भोवताली उजेड पाडूनी...१,

बुडत्यासाठी काडीचा आधार, अंधारी भासली तशी प्रकाशीं ।

असूनी ज्योत मिणमिणती, त्या क्षणी वाटला सूर्य आकाशी....२,

वाटत नाहीं मूल्य कुणाला, भरपूर पडल्या प्रकाशाचे ।

मेणबत्तीची ज्योत शिकवी, साधे तत्त्व जीवनाचे....३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

नमन माझे श्री गणेशाला

वंदितो मी कुलस्वामिनी श्री रेणुकेला

भाव अर्पितो गुरु दत्तात्रयाला

परमात्म्याची विविध रुपें ।।१।।

परमेश्वराची लीला महान

घ्यावी सर्वानी जाणून

टाकून सारे ब्रह्मांड व्यापून

चालवितसे खेळ जीवनाचा ।।२।।

विश्वाचा तो अधिनायक

जीवन धर्माचा तो पालक

जीवन गाड्याचा तो चालक

परब्रह्म परमात्मा ।।३।।

नसे त्यासी मृत्यु- जन्म

कार्य करी तो अवतार घेऊन

कुणामध्यें अंशरुपे येऊन

जीवनचक्र चालूं ठेवी ।।४।।

प्रभूसी समजावे समर्थ

जाणून घ्यावा जीवन अर्थ

हेच आयुष्याचे सार्थ

आपल्या जीवनाच्या ।।५।।

।। शुभं भवतु ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

ती कशी सोडवतात, त्याकडे सजगतेने नजर ठेवावी

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

भंग पावले पाहीजे स्वप्न माझे रातचे
तोडणे स्वप्न श्रृंखला नसे मानवी हातचे ।।

शिथिल गात्र बनती जाता निद्रेच्या आधीन
उघडले जाते मग विचारांचे दालन ।।

किती काळ भरारी घेई निश्चीत नसे कांही
विचार चक्र थांबता स्वप्न दोष तो जाई ।।

रात किड्यानो जागवा स्वप्नावस्थे मधूनी
कुकुट कोकीळा येई मदतीसाठी धावूनी ।।

वाऱ्याची थंड झुळुक पुलकीत देहा करी
उषा राणीचे प्रयत्न यशस्वी सदैव ठरी ।।

प्रयत्न करितो निसर्ग निद्रावस्था मोडण्याचा
स्वप्नाचा दोष काढूनी निरोगी बनविण्याचा ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

वातावरणी वस्तू पडतां,

नाश पावते लवकर ती,

हवा पाण्याच्या परिणामानें,

हलके हलके दूषित होती ।।१।।

ठेवूं नका उघडयावरती,

वस्तू टिकते निश्चितपणे,

दूषितपणाला बांध घालता,

कसे येई मग त्यात उणे ।।२।।

बाह्य जगातील साऱ्या शक्ती,

आघात करती मनावरी,

दूषिततेचे थर सांचूनी,

मनास सारे दुबळे करी ।।३।।

देहामध्यें बंदीस्त ठेवून,

एकाग्रचित्त करा मनाला,

कांहीं न करता येते तेव्हां,

राग लोभादी बाह्य गुणाला ।।४।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मरूनी पडला एक प्राणी, जंगलामधल्या नदी किनारी ।

कोल्ही कुत्री आणि गिधाडे, ताव मारती त्या देहावरी ।।१।।

एके काळी हेच जनावर , जगले इतर जीवांवरी ।

आज गमवूनी प्राण आपला, तोच दुजाची बने भाकरी ।।२।।

निसर्गाचे चक्र कसे हे , चालत असते सदैव वेगे ।।

एक मारूनी जगवी दुजाला, हीच त्याची विशेष अंगे ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

वाढदिवस माझ्या आयुष्यात महत्व फक्त एकाच दिवसाच ज्या दिवशी माझा जन्म झाला जो लक्षात ठेऊन माझ्या मित्रांनी माझ्यावर शुभेच्छांचा वर्षाव केला मित्रांच्या शुभेच्छा स्वीकारताना मला

धडाडणाऱ्या तोफेवरुनी मिठमोहरी उतरते
दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते //धृ//

गेला विसरुनी सगेसोयरे
भाऊ बहीण आईबाप बिचारे
ह्रदयावरी ठेवून अंगारे
दृष्टी दूर सारी प्रेमळ नाते //१//

दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते

डोळ्यामध्यें अंजन घालूनी
रक्षण करीतो रात्रंदिनी
लक्ष तयाचे इतर जीवनीं
तोड नसे ह्या त्याग वृत्तीते //२//

दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते

संकट जेंव्हा अवचित येई
शत्रुवरी तो तुटून जाई
प्रसंग पडता प्राणही देई
शिंपडूनी रक्ताचे ते सडे //३//

दृष्ट न लागो सैनिक शौर्या हेच मी मागते

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

(मोरोपंतांची क्षमा मागून. अंतिम पंक्ति त्यांच्याकडून घेतलेली आहे).
चुनावीं, मोठी पार्टी म्हणुन् निवडुन् आलो अम्ही सत्ता हातीं घेण्यांसाठी होती संधी नामी परी, आकडे बहुमताला पडले थोडेसे कमी त्यासाठी कोणां पक्षाची आम्हां हवी होती हमी. विरोधकांची, अपक्ष यांची, म्हणून केली हांजी-हांजी गळास कैसा कोण लागतो, गणितें केली ताजी-ताजी परंतु नाहीं खेळ साधला, सरकार न बनवूं शकलो दात-ओठ चावीत असेंब्लित ‘विरोधी पक्ष’ म्हणुन् , बसलो.

रे दैवा, तव खेळ कसा हा, उधळलीच की बाजी !
अमृतप्राशन करवुन पाजावी काय शेवटी कांजी ?

- सुभाष स. नाईक