मुंबईची कथा आणि व्यथा सांगणारी ही कविता श्री द्वारकानाथ शंकर उर्फ जयंत वैद्य यांनी सर्वप्रथम १९८२ साली लिहिली. जसजसा काळ पुढे गेला तसे संदर्भ बदलले, मुंबईसुद्धा बदलली. या कवितेचा पूर्वरंग १९८२ मध्ये तर मध्यरंग १९९५ मध्ये लिहिला गेला. आता लिहिलेला हा उत्तररंग मुंबईची व्यथा जोरकसपणे मांडतो आहे.

पुजारी मंडळींचा कारभार, जगदंबेच्या नांवें चालतो ।

भाविकामधील अज्ञानाचा, उपयोग करूनी घेतो ।।१

पूजेमधल्या विधी करिता, आग्रह त्यांचा चालत असे ।

भक्तीरसाचे महत्त्व असूनी, त्याच्यांत त्यांना रस नसे ।।२

व्यवहारीपणाचे रूप आणूनी, बाजारी वृत्ति दाखविती ।

धर्माचे नाव लावूनी, भोळ्या भक्तांना लुटत असती ।।३

पुरोहित असा असावा, धर्माची करि उकलन ।

भक्तीमार्गाच्या वाटसरूंना, योग्य मार्ग देयी दाखवून ।।४

प्रभूचे मंदिरी नेवून त्यानें, चिंतन करण्या सांगावे ।

चंचल मनास प्रभू भजनीं, एकाग्र करण्या शिकवावे ।।५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

पुन्हा लहान होण्यासाठी एका मुलाने आपल्या आईला घातलेली साद.... मोहन कळमकर यांची ही कविता...

काळे दाट रेशमी कुंतले
पाहिले ज्यांनी ते गुंतले
कोण असेल रे ती ?
दिसते छान सुंदर किती

सुंदर डोळे नजर बोलकी
गाली खळया गोड खुलती
डौलदार चालतांना टाकते
पावले एका लयीत ती

कोण असेल रे ती ?
दिसते छान सुंदर किती

पाहाण्या मन भरूनी तिला
किती बहाणे करीती वेडे ते
डोळ्यासमोरूनी जाई जेंव्हा
नजरेचे त्यांच्या पारणे फिटते

कोण असेल रे ती ?
दिसते छान सुंदर किती

-- अरुण वि.देशपांडे-पुणे
9850177342

प्रकाशित - दिवाळी अंक- २०१८ -.दै.स्वतंत्र उज्वल भारत - धुळे .

आली मांगल्याची दीपदिवाळी
सुखसौख्याला सजवित आली
उत्सवांचा राजा, सण दिवाळी
दीपोत्सवी आत्मरंगी रंगरंगली...

स्वर्ग जणु अवनीवरी अवतरला
जणु वसुंधराच तारांगण जाहली
दिव्यत्वाचे, प्रकाशपर्व उधळीत
अमंगळ सारित मांगल्या आली...

सोहळा दीपोत्सवाचा ब्रह्मानंदी
अंगणी संस्कारांची सडारांगोळी
तेजाळीत वात्सल्यतेची नीरांजने
दीपोत्सवी पावित्र्य रुजवित आली...

वसूबारस,धनतेरस,नरकचतुर्दशी
बलिप्रतिपदा,भाऊबीज बंधुत्वाची
पंचदिनी, दीपोत्सवी ही दीपावली
चैतन्या! सजवित मढ़वित आली...

वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

( 976654908 )

रचना क्र. २७०

२४/१०/२०२२

पूजित होतो प्रभूसी,ध्यान एकाग्र करुनी
भाव भक्तिने तल्लीन,होत असे भजनी ।।१।।

काव्यस्फूर्ति देऊनी,कवि बनविले मजला
शब्दांची फुले गुंफवूनी,कवितेचा हार बनवविला ।।२।।

सुंदर सुचली कविता,आनंदी झाले मन

ध्यास मज लागता,गेलो त्यांतच रमून ।।३।।

पुजेमधले लक्ष्य ढळले,काव्याच्या मागे जावूनी
भजनांतील चित्त वेधले,तपोभंग तो होऊनी ।।४।।

मधाचे बोट चाटवूनी,मोहात ओढले मजला
दूर सारुनी अमृत घट,परिक्षा घेता झाला ।।५।।

अडथळे येऊनी तप साधनेत,कस लावतो सत्वाची
हीच आहे प्रभूची रीत,परिक्षा घेई भक्ताची ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मांजर आडवी गेली म्हणून
दुसरी मांजर थांबली जागी
आता काम होणार नाही
चोरून दूध मिळणार नाही ​
​
भूक मात्र फार लागलेली ​
थांबली थोडी मग निघाली
तिने गाठली खिडकी घराची
वेळ दुपारच्या होती बाराची
​
भांडं होतं जागेवर
कोणी नव्हते मागावर
संधि हीच साधू या
दूध फस्त करू या
​
गुपचुप शिरली ती घरात
दुधाचा बेत तिच्या मनात
पाहिलं ​ तिने भांड्यामध्ये ​
दूध नव्हते त्यामध्ये
​
आवाज येता पळून आली ​
मनात संताप करू लागली
मांजर आडवी गेली म्हणून
काम झालं नाही म्हणू लागली
​
तेव्हड्यात मांजर दिसली तीच ​
आडवी गेली होती जाताना ​
तोंडाला थोडे लागलेले दूध ​
दिसत होती जिभेने चाटताना ​ ​ ​
​
विनायक आनिखिंडी, पुणे
9922970317

जाय जाय केलत्
जात पण नाय
कुतल्याच पिल्लू
दुधकाला खाय

लेशमाचं त्याच
मऊ मऊ अंग
तुटतच नाय
त्याचा माहा संग

कानाला धलून
खेलं गाल्या गाल्या
उगल्यात त्याला
मिशा काल्या काल्या

हातभल जीभ कसं
कालतय् बाहेल
बाबाला पाह्यलं त्
चय धूम पलंल

हाय हाय केलं त्
गुयं गुयं कलल्
युव युव केलं त्
गोंदा घोलंल

छोव छोव केलं त्
भोव भोव कलल्
मनीला पाह्यलं त्
तिच्या मागं पलल्

नजल् जली पलल्
माणुसबी दचकत्
गल्लीत मंग माहा
वट जातो वाल्हत्

© विठ्ठल जाधव
@शिरूरकासार, जि.बीड
मो.9421442995

आस राहते सतत मनी, मिळत नसते त्याचेसाठी

प्रयत्न सारे होत असती, हाती नाही ते मिळविण्यापोटी....१,

प्रयत्नात तो आनंद होता, धडपड होती, होती शंका

मिळविण्याच्या त्या लयीमध्यें, जिद्द मनाची आणिक हेका....२,

यश मिळते जेंव्हां पदरी, धडपड सारी थंडावते

ज्याच्या करिता सारे सोशीले, त्यातील उर्मी निघून जाते....३,

यशांत नाही आनंद तेवढा, मिळविण्यात जो दिसून येई

कांहींतरी ते मिळवायचे, याच विचारी रमून जाई....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तू प्राजक्ती सुंदरा
मधुगंधा मनमोहिनी..
तू सुवर्णकांती
कोमलांगी कमलिनी..।।

तू दवबिंदू सुपर्णी
अंतरी ओघळणारी
नाजूका चंदनगंधी
मनांतरी गंधाळणारी..।।

तू गुलमुशी बिंब कोवळे
हृदयांतरा दीपविणारे
तू भावनांचे इंद्रधनू
आसमंता कवटाळणारे..।।

तू मस्त पवन गंधधुंदला
अलवार जातेस स्पर्शूनी
प्रीत ! शीतल शिडकावा
तृप्त सुखदानंद जीवनी..।।

केतकीच्या बनात प्रीती
स्वर्गानंदी मंतरलेली
अनावर अधीर लोचने
तव रूपात हरविलेली.।।

मूक मुग्ध अबोल अधरे
अंतरी प्रीतभाव पाझरलेले
क्षणक्षण तृषार्थ सारे
तव प्रीतीत नित्य गुंतलेले..।।

©️ वि.ग.सातपुते.(भावकवी)*

9766544908

रचना क्र. ३६

दिनांक:- ९ - ३ - २०२१*