कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

आत्म्याला ओढ असते
ईश्वराच्या मिलनाची
जाण सदैव राहते
प्रभुमय स्वरुपाची ।।१।।

अंशात्मक भाग असे
आत्मा हा परमात्म्याचा
उत्कंठ ते आकर्षण
गुणस्वभाव तो त्याचा ।।२।।

आत्म्यास पडले असे
बंधन ते शरीराचे
जीवन कार्ये करुनी
प्रयत्न करी मुक्तीचे ।।३।।

मुक्त होई त्या क्षणीं
अनंतात समावतो
परमेश्वरि रुपांत
विलीन होऊन जातो ।।४।।

आत्मा मुक्त होत असे
देहकर्म फळावर
चांगले कर्म नसता
नविन देह घेणार ।।५।।

दोन प्रकारांनी आत्मा
प्रभू समर्पण होतो
देह मृत वा सजीव
असतांना हे साधतो ।।६।।

ध्यान साधना करणारे
उतरती समाधीत
त्याच क्षणी शरिराला
आत्मा असे सोडीत ।।७।।

देह सोडूनी भुवरी
आत्मा येई बाहेरी
क्षणिक काळा करितां
मिलन होई ईश्वरी ।।८।।

समाधी असे साधन
प्रभू मिलन होण्याचे
देह समाधीत जाणें
सार असते जिवनाचे ।।९।।

जिवंतपणीच तुम्हीं
प्रभूमय होत असे
आनंदी नितांत क्षण
खराखुरा तोच असे ।।१०।।

आत्म चिंतन करुनी
आत्म ज्ञान प्राप्त होई
तोच ईश्वर असूनी
दुजा ठिकाणीं तो नाहीं ।।११।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मातीचा पुतळा एक

फोडला कुण्या वेड्यानी

जीवंत पुतळे अनेक

जाळून टाकले शहाण्यानी ।।

एक करि तो पिसाट

ठरवी वेडा त्याला

अनेकाची उसळता लाट

धर्माभिमानी ठरविला ।।

अशी आहे रीत

नाहीं समजली मना

करुन विचारावर मात

श्रेष्ठ ठरे भावना ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

माझी पहिली कविता … अजुन खुप कविता आहेत पण ही कविता मनाच्या खुप जवळ आहे.

निरोगी असतां तुम्ही,
नामस्मरण करा प्रभूचे,
ठेवू नका उद्या करीता,
महत्व जाणा वेळेचे ।।१।।

शरिराच्या नसता व्याधी,
राहू शकता आनंदी,
आनंदातच होऊ शकते,
चित्त एकाग्र ते ।।२।।

व्याधीने जरजर होता ,
चित्त होई अस्थीर,
स्थिरतेतत दडला ईश्वर,
जाणता येतो होऊनी स्थीर ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जखमी होऊन पिल्लू पडले, घायाळ, केविलवाणे,
करुण आवाजी साद घाले,
आईस बोलावे सारखे,

पक्षीण भोवती घिरट्या घाले, चोचीने त्यास गोंजारी,
कळेना तिला काय जाहले,
कसे पडले ते खाली ,--?

करूण साद ती ऐकून कोणी,
धावत आला दयावंत,
अती गरीब असूनही,
पक्षिणीस भासे देवदूत,

हळुवार हाते पिल्लाला,
जवळ घेऊन कुरवाळी,
साशंक मनाने पक्षीण मात्र,
सारखी हिंडे भोवताली,

नाजुकशा स्पर्शाने जाणवे,
‌इवल्या पिल्लाच्या शरीरी,
दिसे,-- कांटा रुतलेला,
बघून कोवळ्या पिल्लाला,
त्यांतील होई देव जागा,--!!

पिल्लू सारखे वेदनेने,
तडफडून रडत असे,
पक्षीण घायाळ जखमेवाचून,
तो असहाय्य जीव असे,--!!!

प्राण तिच्या डोळ्यात सारे,
डोळ्यातूनच बोलत असे,
येई कींव दयावंता,
बाजूस करे तो काटा,
वर लावी औषध त्याला,
विचार केवढा मोठा,--!!!

घेऊन जाई घरी पिलास,
पक्षीण येत असे पाठी,
पिल्लू ठेवले कापसात,
उपचार करण्यासाठी,

पक्षीण येई रोज तेथे,
करत मुक्त संचार,--!!!
घास पिल्लाला भरवे ,
आता भरोसा तिला फार,

खूप काळ मध्ये जाई,
पिल्लू तिथल्या तिथे हिंडे,
आईस बघून तेवढे ,
उडण्यास सज्ज होई,--!!!

एक दिवस आला असा,
पिल्लू घरातल्या घरात उडे,
पक्षीण घेऊन जाई त्याला, मानवतेचे देणे केवढे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

हसते बोलते बाबा
अचानक शांत झोपले
नियतीची क्रूर चेष्टा ती...
मी त्या विधात्याला कोसले

आठवणींचे मडके
हाती जड झाले होते
सिद्धार्थाचे दूःख तेंव्हा
पहिल्यांदा समजले होते

जिवंतपणी विचारलं नाही
ते हवे नको बघत होते
प्रेमाचे अगदी जवळचे
घरचे कार्य समजत होते

सर्वजण धीर देत होते
माझे डोळे पुसत होते
माझे जड डोके मात्र
बाबांचा खांदा शोधत होते

धुराच्या आडोश्यात
मूद्दामच उभा राहिलो
न थांबणाऱ्या आसवांना
पापण्यात लपवू लागलो

एका मरणाचा सोहळा तो
सर्व जण पूजत होते
जिवनाचा थारोळा बघण्यास
मन माझे धजत नव्हते

चितेभोवती फिरत होतो
फूटके मडके सांडवत होतो
मूक्या भावनांचे सांत्वन
माझे मीच करत होतो

उघड्या माझ्या अंगावरून
पाणी घळघळत होते
दूःखाने जणू माझे
काळीजच भळभळत होते

निरंकार अश्या दृष्टीने
चितेकडे पहात होतो
संपत चालले होते ते मरण
आणि मी मात्र जळत होतो.

डॉ. सुभाष कटकदौंड

किती रे खोड्या करिशी कृष्णा
यशोदा तर गेली थकूनी..।।धृ।।

झोपू दे रे तिजला आतां, ती तर गेली खूप दमूनी
दही दुधांनी भांडी भरली,
काही प्याली, काही वाटली,
काही तर ती उपडी झाली,
पिऊनी सांडूनीच सगळे, नासलेस दही दूध लोणी...१,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी
गणरायाचे पूजन करितां
मग्न झाली यशोदा माता
लक्ष्य तुझे नैवेद्यीं पडतां
फस्त करशी कांहीं मोदक, ताटामधले तूंच खाऊनी....२,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,
गोपींच्या तूं फोडल्या घागरी,
पळवी त्यांची वस्त्रे सारी,
दुधा तुपाची केली चोरी,
मौज वाटते गोप-गोपींना, नटखटता तुझी बघूनी...४

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,
खोंड्या नच लीला बघूनी,
प्रेमभावना उचंबळूनी
जाई यशोदा ती बावरूनी
डोळ्यामधले लपवून आश्रू, लटका राग दिसे शब्दानी...५,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

बाबा बघा ना..दिवाळी आलीय (शहिदांच्या घरची दिवाळी)

बाबा....
देशासाठी सिमेवर लढताना
शहीद झाले तुम्ही,
तुमच्या या विरमरणाने
मात्र पोरके झालो आम्ही.
तुमच्या शिवाय ऐन सणासुदित
घरावर अवकळा पसरलीय.!
बाबा...बघा ना दिवाळी आलीय.!!

सांगितले होते तुम्ही
या दिवाळीला सुट्टी घेइंन,
माझ्या साठी फटाके
अन् चिंगीला कपडे आणीन.
वाट बघतोय तुमची आम्ही
खोटिच आशा लागलीय.!
बाबा..बघा ना दिवाळी आलीय.!!

दररोज आजुबाजुचा परिसर
रोशनाइने उजळतोय,
आपल्या घरी मात्र फक्त
तुमच्या फोटो पुढील दीवा मिण मिंणतोय.
तुमच्या नसण्याने आमची
दिवाळी अंधारमय झालीय.!
बाबा..बघा ना दिवाळी आलीय.!!

सुवासिनी त्या नटून-थटून
नववस्त्रानी सजत आहेत,
आईचे मात्र आमच्या दरोज
साड्यांचे पदर भीजत आहेत.
बिना रंगोळीच्या आपल्या अंगणा सारखी,
तिच्या कपाळाची भग्न दशा झालीय.!
बाबा..बघा ना दिवाळी आलीय.!!

ते आजी-आजोबा सतत
चष्म्या आडुन अश्रु गाळतात,
विचारल्यावर त्याना 'धुर झोम्बतोय फटाक्यांचा'
असा खोटा बहाणा करतात.
न झोप त्यांच्या नयनाना
हुन्दक्यानी मात्र छाती घेरलीय.!
बाबा..बघा ना दिवाळी आलीय.!!

भाउबीजेला तुम्ही नऊवारी घेऊन,
आत्या कड़े जाणार होता,
मिठाई ची भेट देऊन मग
ओवाळून घेणार होता.
अशी कशी तिच्या आरतीवर
दैवान फुंकर मारलीय.!
बाबा..बघा ना दिवाळी आलीय.!!

पण बाबा..
आता मी ठरवलंय...
तुमच्या सारखाच मीही सैनिक होईन...
देशासाठी सिमेवर लढाईस जाइन..
दुष्मनावर विजय मिळविंन..
तेव्हाच मिठाई वाटेन,
तेव्हाच फटाके फोडेन,
आणि माझ्या स्वागताला
घरात रोशनाई असेल.
दारात रंगोळी असेल..
आईच्या हाती आरती असेल..
तीच आम्हा सर्वांची दिवाळी असेल..!!
खरेच बाबा आता मनाची तैयारी झालीय..
सलाम करतोय तुम्हाला...
अभीमानाने छाती भरून आलीय..
बघा ना...दिवाळी आलीय..!!
...दिवाळी आलीय..!!

आवडल्यास शहीदांसाठी फक्त एक शेअर....प्लीज...

हल्ली का कोणास जाणे

सभोवताली पडत असतो

पाऊस बातम्यांचा

फक्त आत्महत्येच्या...

त्या बातम्यांचा तर होत

नाही ना परिणाम

रिकाम्या मेंदूवर

त्रासलेल्या माणसांच्या...

समस्या, दुःख, विरह

आणि वेदना कधी नव्हत्या

त्या तर सोबतीच होत्या

युगानुयुगे मानवाच्या...

नात्यातील गुंता भ्रम असतो

आणि प्रेम असते माया

आयुष्यात काहीच नसते

वजनाचे आपल्या जिवाच्या...

© कवी - निलेश बामणे ( ND.)
दिनांक - २ ऑक्टोबर २०२१

मैत्री असते आंबट गोड
हृदयाला हृदयाची जोड
मैत्री असते मायेची पाखर
तुझ्या सुखाला माझ्या आनंदाची झालर
मैत्री असते राधाकृष्णाची
बासरीच्या सुरात विरघळण्याची
मैत्री असते जिवाभावाची
मनातले गुपित हळूच ओळखण्याची
मैत्री असते हळवे पणाची
माझे अश्रु तिने पुसण्याची
मैत्री म्हणजे सतारीची तार
माझ्या वेदनेचे
तुझ्या काळजात झंकार
मैत्री म्हणजे आंधळ्याचा डोळा
रणरणत्या उन्हात बर्फाचा गोळा

-स्वप्ना साठे

व्यास क्रिएशन्सच्या कस्तुरी - महिला विशेषांकातून साभार