वाटते फार अपमानितासारखे
वागवे शहर विस्थापितासारखे

रोषणाई प्रखर लखलखे रात्रभर
हिंडते चांदणे शापितासारखे

वाढले जसजसे वय, उमगले तसे -
राहिले बालपण संचितासारखे

नागवी भूक धर्माप्रमाणे जणू
लाघवी पोर अन् प्रेषितासारखे

काम झाल्यावरी मी घरी पोचतो,
जेवतो, झोपतो आश्रितासारखे

पूल चोखाळतो वेगळी वाट अन्
पाहतो काठ प्रस्थापितासारखे

ॐकार जोशी

भावनेच्या जावूनी आहारीं, नुकसान करतात सारे,
तर्कशुद्धता विसरून जाते, अंगात भरूनी वेडे वारे ..१,

भावनेची लाटच उठता, मती होते एकदम गुंग,
बरोबर वा चूक काय, जाण रहात नसते मग..२

आपले सारे खरे असावे, हाच होत असे अट्टाहास,
आपण केल्या कर्मावरच, बसतो आपला विश्वास..३

इंद्रीय आणि भावना यांची, जमुनी जात असतां जोडी
तर्कशुद्ध विचारांत त्याला, राहत नसते केव्हां गोडी...४

काही क्षणाचा काळ जाता, भावना जाई मग निघून
विचार मात्र मिश्कीलतेनें, हसती पश्चाताप बघून...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चमचम चमकते नाणें दूरी वरुनी दिसले ।
चांदीचे समजूनी मन तयावर झेपावले ।।

निराशा आली पदरीं जाणतां तुकडा पत्र्याचा ।
खोटी चमक बाळगुनी फसविणे गुणधर्म तयाचा ।।

भास ही चेतना ती तर्क वाढीवी कसा ।
दिसून येई सदैव मनावर जो उमटे ठसा ।।

ठसे उमटती संस्कारांनीं बघतां भोवती सारे ।
मनावर बिंबून जाते आणि भासते तेच खरे ।।

दिसून येतो ऊर्जा वापर देह, बुद्धी वा मनीं ।
संस्काराचे बीज अंकुरते परिस्थिती बघूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

*गझल*

*वृत्त :- व्योमगंगा*

*लगावली* :- गालगागा गालगागा गालगागा गालगागा

अंगठी बोटातली तो,अंगणी फेकून गेला
साक्षगंधाची समाधी,अंगणी बांधून गेला

आवडीची ना मिळाली,कार त्याच्या ती म्हणोनी;
स्वप्न जे मी पाहिले ते ,अंगणी गाडून गेला

" प्रेम माझे फार आहे ", भेटला तेव्हा म्हणाला
मात्र आता सोबतीला,तू नको सांगून गेला

दु:ख माझे वाहणारा,भेटला आता मलाही
स्पर्धकाला त्याचिया तो,चोरुनी पाहून गेला

हौस त्याची भागलेली ,पाहता आले न कोणा
लग्न त्याचे मोडले ही, बातमी देवून गेला

श्राप माझा लागला त्याला म्हणे कोणी तरी ते
भेटला लग्नात माझ्या, तो क्षमा मागून गेला

© जयवंत वानखडे,कोरपना

चल सखये,जरा विसावू नदी किनारी
बघ आठवांचा खोल डोह या किनारी
गुणगुणते तृप्त प्रीती इथे मनहृदयीची
साक्षी! नयनरम्य दीपमाळ ही किनारी।।१।।

वाळुत झऱ्याझऱ्यातुन उमले प्रिती
ओसंडिते गं पावन गंगेच्या किनारी
ओढ निरंतर, सारितेला मिलनाची
चल सखये, जरा विसावू या किनारी।।२।।

मिठीत घेवू, त्या साऱ्या गतस्मृतींना
भावगंधल्या सुखदुःखांच्याच किनारी
रूप,जीवनाचे प्रीतरंगलेले हृदयस्पर्शी
चल न्याहळू त्या निरव शांत किनारी।।३।।

दरवळ! प्रितीचा बघ गगनी गंधला
इंद्रधनुचे प्रतिबिंब, तरंगते किनारी
भावासक्त! प्रीती दैवी जन्मांतरीची
अखंड वाहते गं बघ या गंगाकिनारी।।४।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १२८

२ - १० - २०२१.

दिग्वीजयाच्या स्वारीवरती, निघे सिकंदर सैन्य घेवूनी

जग जिंकण्या ध्येय मनाशीं, महान आशा उरी बाळगूनी

आश्वा रुढ ते सैनिक सारे, सिकंदराच्या मागें धावती

लगाम खेचूनी वृक्षा पाशीं, एक साधू तो बघूनी थांवती

पृच्छां करितां साधू म्हणाला, शांत चित्त तो बसला असे

मिळविण्यास ते कांहीं नसतां, शोध प्रभूचा घेत दिसे

सिकंदर वदे देश जिंकूनी, संपत्ती घेई लुटून सारी

जगत् जेता नांव कमवूनी, जाईन माझ्या देश दरबारी,

काय करशील नंतर तू गे? प्रश्न विचारी तो साधू जन

"शांत राहण्या प्रयत्न करित, अखेरचा मी काळ घालविन”

मिस्कीलतेने साधू विचारी, मी तर आजच शांत आहे

धडपड सारी करूनी एवढी, माझ्याच मार्गे तुम्ही जाए

ध्येय विसरूनी सारे आपण, धावत असतो वेड्या परी

प्रभू मिलनाचे कार्य खरे, ते मनास जागविते केंव्हां तरी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

मोहक सुंदर रंग लेवूनी आलो धरतीवरती

रोजच येतो फोन उन्हाचा
पण नंबर अननोन उन्हाचा

घड्याळातल्या काट्यांसोबत
बदलत जातो कोन उन्हाचा

दिवाळीच्या सुंदर दिव्यांवर
अती उत्साहाने फूंकर घातली
...आणि फटाक्यांची माळ
माझ्या हातातच फूटली

जखम पाहुन सारी हळहळली
वेदना मला ती असह्य झाली
छोटी अनु जरी घाबरली
धीर दिला मला,नाही ती रडली

अगदी शांतपणे येऊन
माझ्या उशाशी ती बसली
मांडीवर डोकं घेऊन
मायेने हात फिरवु लागली

मी बळेबळे हसलो
पण ती नाही फसली
माझी वेदना तिच्या डोळ्यात
स्पष्ट मला दिसली

पप्पा, उगी उगी म्हणत
मला थोपटू लागली
संयमाने आसवांना
पापण्यात दडवू लागली

कोवळ्या त्या स्पर्शाने
मनाला शांती मिळाली
तळमळनाऱ्या वेदनेलाही
हळूहळू झोप लागली

शमलेली माझी वेदना
माझ्या चेहऱ्यावरुन तिला कळली
बघून माझ्याकडे
अगदी गोड होती हसली

सारे म्हणु लागले,
कशी हिला ऐवढी समज आली ?
तेंव्हा पहिल्यांदा वाटलं
छोटी अनु मनानं खूप मोठी झाली.

- डॉ.सुभाष कटकदौंड