कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

मनमे एक आरजू थी के प्रभु मिल जायेगा
दिलकी धडकन कहती के उसे अपनेमेंही पायेगा

आंख सबतरफ ढूंडती है हर एक कण में
फिरभी दृष्टी असमर्थ हैं उसे पहचाननेमें

ध्वनी की लहरे हर तरफ गुंज उठती
कानोंके सहारे आवाज उसकी ना सुनी जाती

महक उठती हवा खुशबूदार गंधोंसे
पहचाने उसे कहां बगीचेके फूलोंसे

बीती कितनी जींदगीयां उसकी खोज करनेमें
कमजोर पडती है इंद्रिया उसे जान जानेमें

आ तू इन्सानका रुप लेकर के तुझको मै देख पाऊं
या मुझको दिव्य शक्ति देकर के तुझमें मैं समा जाऊं

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

बरेच दिवस झाले
काही लिहिले नाही
तुझ्या आठवणीत...
तुझी ती आठवणच
हरविली नाही ना ?
माझ्या आठवणीत...
कित्येक कविता मी
सहज रचल्या आहेत
तुझ्या आठवणीत...
कित्येक कविता मी
सहज सोडल्या आहेत
तुझ्या आठवणीत...
माझ्या आयुष्यातील कित्येक
वर्षे वाया गेली
तुझ्या आठवणीत...
मी राहात होतो
तुझ्या नाजूक हृदयातील
माझ्या आठवणीत...
आठवणीतील माझी तू
तुझा मी राहतील
जगाच्या आठवणीत...

©निलेश बामणे

आंस लागली मजला
बघून याव्या त्या शाळा
देहू, आळंदी, परिसर
जाऊनी तो धुंडाळला

कोठे शिकले तुकोबा
ज्ञानोबांना ज्ञान मिळे
साधन दिसले नाहीं
परि तेज भासे आगळे

विचार झेंप बघतां
आचंबा आम्हां वाटतो
कोठून शिकले सारे
मनी हा प्रश्न पडतो

त्यांची शाळा अतर्मनीं
गंगोत्री ज्ञानाची ती
वाहात होती बाहेरी
पावन करी धरती

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

उलट पालट सारे घडे,
दिसानंतर रात्र चढे,
खेळ सारखे निसर्गाचे,
त्याचेच ना कोडे पडे,--!!!

कधी उष्णतेची रांस,
कधी शीतल चंद्रप्रकाश,
कधी मुसळधार पाऊस,
केव्हा शांत निरभ्र आकाश,--!!

कधी पृथा हिरवी हिरवी,
कधी सचैल पहा भिजलेली,
कशी रुक्ष कोरडी-कोरडी,
कधी थंडीने समेटलेली,--!!!!

धरेवर असंख्य झाडे,
वृक्ष,लता आणखी वेली,
बहरलेली फुले पाने,
विविधतेने का नटलेली,-?!!

एक नसे दुसऱ्यासारखे,
रंग त्यांचे निरनिराळे,
चवी,आकार नक्षी,
सगळेच दिसे वेगवेगळे,--!!!

धरेवरील मानव,प्राणी,
ठेवण त्यांची आगळी-वेगळी,
आकार, उंची, वजने, यष्टी,
का असे विविधता इतुकी,--!!!

रंग वेगळे,वेगळे त्यांचे,
स्वभावातील अनेक कंगोरे,
आवाजाचे पोत निराळे,
डोळ्यांचेही रंग निराळे,--!!!

पाण्याचे प्रकार निराळे,
कधी नदी दिसे वाहती,
आगळीच त्यांची स्थाने,
कधी सागरास येई भरती,--!!

हिमगौरी कर्वे.©

विश्वामध्ये वावरतां भोंवती विश्व पसारा
रमतो गमतो खेळतो जीवन घालवी सारा,

संबंध येई हर गोष्टींचा, गोष्टी येथें अगणित
प्रत्येक ती निर्माण करी आपलेच विश्व त्यांत

जीव निर्जीव विखूरल्या वस्तू अनेक
आगळ्या त्या परि ठरे एकाचीच घटक,

विश्वामध्येच विश्व असते राहून बघे विश्वांत
समरस होता त्याच विश्वाशी प्रभूमय सारे होत

डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com

तप्त सळई स्पर्ष करीतां , चटका देई शरीराला ।

सुप्त अशी औष्णिक शक्ति, आस्तित्व दाखवी त्या वेळेला ।।

वीजा चमकूनी गर्जती मेघ, लख्ख उजेड सारते काळोख ।

प्रकाश नि ध्वनीच्या लहरी, आस्तित्वाची दाखवी झलक ।।

साधी असे तार तांब्याची, झटका देई विद्युत असतां ।

विद्युत शक्तीचा परिणाम, जाणवी देहा प्रवेश करतां ।।

झाडावरले पडता फळ, भूमी घेई खेचूनी त्याला ।

गुरुत्वाकर्षण शक्ति ही, झलक दाखविते जगाला ।।

ईश्वर अस्तित्व भासे, अशाच शक्तीरुपानें ।

अद्दष्य असुनी परिणाम, दाखवी सुप्त गुणानें ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तेवत होती ज्योत दिव्याची, प्रकाश देवूनी सर्व जनां
आनंदी करण्या आनंद वाटे, तगमग दिसे तिच्या मना,

शांत जळते केंव्हां तरी, भडकून उठते कधी कधी
फडफड करित मंदावते, इच्छा दाखवी घेण्या समाधी

जगदंबेच्या प्रतिमेवरती, प्रकाश टाकूनी हास्य टिपते
हास्य बघूनी त्या देवीचे, चरण स्पर्शण्या झेपावते

अजाणपणाच्या खेळामधली, स्वप्न तरंगे दिसूनी येती
दिव्यामधले तेल संपता, काजळी धरल्या दिसे वाती

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

रोजच येतो फोन उन्हाचा
पण नंबर अननोन उन्हाचा

घड्याळातल्या काट्यांसोबत
बदलत जातो कोन उन्हाचा

वृंदावनी रंगला शाम माझा, वृंदावनी रंगला

राधे मध्ये गुंतला शाम माझा वृंदावनी रंगला

लहानपणी एक डाव मांडीला नवरा नवरी लग्न सोहळा

भातुकलीच्या खेळा मध्ये राधिकाने राम शोधीला

वृंदावनी रंगला शाम माझा, वृंदावनी रंगला

राधे मध्ये गुंतला शाम माझा वृंदावनी रंगला

गाठ मनाशी मारुनी माझ्या घनशाम तू कुठे निवळला

वाट बघते वृंदावनी डोळे मथुरे्च्या बाजारी रमला

वृंदावनी रंगला शाम माझा, वृंदावनी रंगला

राधे मध्ये गुंतला शाम माझा वृंदावनी रंगला

देठ पिवळा झाला एव्हाना राधा शोधीत आली कान्हा

वैकुंठाशी जाइ पूनिता अखेरचा सूर पडती काना

वृंदावनी रंगला शाम माझा, वृंदावनी रंगला

राधे मध्ये गुंतला शाम माझा वृंदावनी रंगला

देवाचा तो देवही रडला बासरी तोडून तीरी बैसला

येईल राधा पुन्हा पाण्याला अश्रूंची घागर भरीत राहिला

वृंदावनी रंगला शाम माझा, वृंदावनी रंगला

राधे मध्ये गुंतला शाम माझा वृंदावनी रंगला

मधु दारसेवाड......

जीवनाचा प्रवाह हा भरला आहे घटनांनीं

विसरुनी जातो काहीं काहीं राहती आठवणी ।।१।।

बिजे ज्यांची खोलवर रुतुनी जाई त्या घटना

देह आणि मनावर बिंबवूनी जाई भावना ।।२।।

काळाचा असे महिमा आच्छादन टाकी त्यावरती

परि काहीं काळासाठी विसरुनी जातात स्मृति ।।३।।

प्रसंगी त्या अवचित जागृत होती आठवणी

पुनरपि यत्न होतो जाण्यासाठीं त्या विसरुनी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com