कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

सुखसमृद्धीचे रांजण
भोगण्यासही पायबंदी
क्षण विकलांग पांगळे
शब्दभावनां जायबंदी

संसारी, सारी तृप्तता
धागे सारे ऋणानुबंधी
परी फुकाचा विसंवाद
सुसंवाद तो भोगवादी

विवेकबुद्धी इथे जगावे
भाळीचे प्रारब्ध भोगावे
विनासक्त डुंबावे जीवनी
सुखाच्या, तुडुंब रांजणी

स्वर्गानंदी, ऐश्वर्यमहाल
शब्दसुखदा मात्र दुर्मिळ
अर्थ न उमजे जीवनाचा
व्यर्थ! सौख्याचा रांजण

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ९.

९ - १ - २०२२.

कुटुंबात नव्या सोयीसुविधा आल्या तशीच करमणुकीची नवीन साधनेसुध्दा आली. ज्ञानार्जनास उपयुक्त अशी इलेक्ट्रॉनिक उपकरणे मिळू लागली. व्हिडिओद्वारे गॅजेट्स वापरण्यास मार्गदर्शन होऊ लागले. काही सुविधांमुळे शारिरिक श्रम कमी होऊ लागले. तांत्रिक प्रगतीचा हा झंझावात शरीरास विश्रांती व मेंदूस विरंगुळा देता देता, शरीरास आळशी व मेंदूस व्यसनी केव्हा बनवू लागला हे कळले नाही.

आजही स्मरते ओंजळ तुझी
बकुळ फुलांनी ओसंडलेली

तूच गे माझ्याच हाती दिलेली
प्रीती ,भावगंधात गंधाळलेली

तेंव्हा नुमजला अर्थ प्रितीचा
आज तीच प्रीत गहिवरलेली

अव्यक्त! साक्षात तू सामोरी
स्पंदनांना ओढ तुझी लागली

तळहातीच्याच या भाग्यरेखां!
अनामिक हीच लीला आगळी

प्रीतीविना कां ? जीवन असते
सांग तूच मला गे या सांजवेळी

आज हरविले जरी ते दिन सारे
तूझीच मूर्ती अंतरिच्या राऊळी

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३

३ - १ - २०२१.

तूं गेलिस, मी उरलो मागे सखा तुझा अनुरागी
जोवर मी, तोंवर राहीलच तुझी आठवण जागी ।।

रात्र पसरतां, भवतालीं निद्रिस्त सर्व दुनिया
मीच फक्त असतो जागा अन् तुझी आठवण जागी ।।

चुकुनी आली झोप कधी मज, तरि मी निजूं कसा ?
ठेवायची असे दिनरातीं तुझी आठवण जागी।।

भाग्य झोपलें माझें, कायमचीच झोपलिस तूं
मी कायम झोपेतों, कायम तुझी आठवण जागी ।।

आज असे मी, परंतु सखये, उद्या नसेन इथें
चिंता ही, नंतर राहिल कां तुझी आठवण जागी ?

- - -
११.०८.२०१६
(दिवंगत प्रियपत्नी डॉ. स्नेहलता हिच्या स्मृतीत)

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

मरूनी पडला एक प्राणी,

जंगलामधल्या नदी किनारी ।

कोल्ही कुत्री आणि गिधाडे,

ताव मारती त्या देहावरती ।।

एके काळी हेच जनावर ।

जगले इतर जीवांवरती ।।

आज गमवूनी प्राण आपला ।

तोच दुजाची भाकरी बनती ।।

निसर्गाचे चक्र कसे हे ।

चालत असते सदैव वेगे ।।

एक मारूनी जगवी दुजाला ।

हीच तयाची विशेष अंगे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

शत्रु तुमचा तुम्हींच असूनी तुम्हींच कारण दुःखाचे

सर्व दुःखाच्या निर्मितीपाठीं हात असती केवळ तुमचे

बी पेरतां तसेंच उगवते साधे तत्व निसर्गाचे

निर्मित असतो वातावरण क्रोध अहंकार मोहमायाचे

कसे मिळेल प्रेम तुम्हांला घृणा जेंव्हां तुम्हीं दाखविता

क्रोध करुन इतरांवरी मिळेल तुम्हांस कशी शांतता

शिवीगाळ तो स्वभाव असतां आदरभाव तो कसा मिळे

शत्रुत्वाचे नाते ठेवतां सलोख्याचा सांधा ढळे

इच्छा मात्र असते सुखाची सदैव मिळावा तो आनंद

शक्य होण्या वातावरणी हवा प्रेमळ सुसंवाद

आवलंबून ते सारे असते वागतां कसे तुम्हीं ह्या वरती

वाईट वागण्याचे बी पेरुनी चांगले मग कसे उगवती

डॉ. भगवान नागापूरकर

9004079850

bknagapurkar@gmail.com

फांदीवरती बसलो मी, पिसारा आपला जुळवुनी,
बघतो साऱ्या सृष्टीला,
एकवार पुन्हा निरखुनी,---!!!

हिरव्यागार या रानी,
मजला दिसे समृद्धी,
जीवन इथेच रमुनी जाई,
शांतता वाटे अंत:करणी,--!!!

भाईबंदांच्या येतां आठवणी,
मन जाते कसे हेलावुनी,
कोण कुठल्या दिशेला नेला,
निष्ठुर या माणसांनी,--!!!

सौंदर्याचे जिवंत दाखले,
कैद ते का असे करिती,--?
आम्ही तर लेकरे निसर्गाची,
मग शाप आमुचे भोगती,--!!!

स्वातंत्र्याची नशा ,आम्हासही,
न जाणे आम्हांस कोणी,
भावनांचा खेळच करी,,
खरा कृतघ्न मनुष्यप्राणी,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

(अधिक महिन्यात जावयाला वाण देण्याची जुनी प्रथा. आता सासूने आपल्या सुनेला वाण देऊन तिच्याबद्दल आपल्या भावना व्यक्त केल्या तर)

अधिकाचे फळ अधिकच लाभते
अशा कथा ऐकते
तीसतीन ह्या वर्ष दिनाला
अभिनंदन करते ।

पोटी न आलीस
तुझ्या आईने भरली माझी ओटी
देवाजीने तुला नर्मिले
केवळ आमच्यासाठी ।

घरात आलीस घरची झालीस
दूधात साखर पडली
दुध कोठले साखर कुठली
अवघी गोडी उरली ।

किती करिशी तू आमची सेवा
होऊ कशी उतराई
ह्या वास्तूतील वस्तू वस्तू
तुझे गोडवे गाई ।

गृहलक्ष्मी तू स्थान तुझे ग
घरच्या देव्हार्‍यात
दुर्गा होऊन झुंजून
करसी संकटावरी मात ।

जगावेगळे असे कसे हे
सासूसुनेचे नाते
दृष्ट लागो तुझ्यावरोनी
शब्दफुले उतरते ।