जन्मच जर सोसण्यासाठी, तर दुःख कशाचे करावे,--?
आयुष्याला तारण्यासाठी,
का सुखाचे आधार घ्यावे,--?
इथे कुणी ना आपल्यासाठी, कळवळून मग काय मिळवावे,
फक्त मग जगण्यासाठी,
शरीरही का झिजवावे,--?
थोडा उजेड दिसण्यासाठी,
कितीदा डोळे मिटून घ्यावे,
पार अंधारा करण्यासाठी,
सतत सारखे ठेचकळावे,
जखमी मन लपवण्यासाठी, जिद्दीला किती उभारावे,
घायाळ जिणे झाकण्यासाठी, डोळेझाक करत राहावे,
येतो तो वार करण्यासाठी,
कसे त्याला सारखे आवरावे,
हात उठतो थोपवण्यासाठी, अनामिक ओझे किती पेलावे,
जो तो फक्त आपल्यासाठी, मतलबाला कसे *आंकळावे,
अशा नि:स्वार्थी मनासाठी,
केवढे आणि किती झुरावे,-?

© हिमगौरी कर्वे.

चार कविता सुंदर रचिल्या, काव्य वाचन केले त्याचे

रसिक जनाची स्तुति ऐकूनी, स्वप्न रंगविले कालीदासाचे....१,

कॉलेजातील रंगमंचावरी, तल्लीन होवूनी भूमिका केली

टाळ्याचा तो कडकडाट ऐकूनी, नटसम्राटाची आठवण झाली....२,

जमले होते शंभर श्रोते, भाषण ज्यांचे समोर केले

श्रोत्या मधली स्फुर्ति बघूनी, गांधी नेहरूसम होवूं वाटले...३,

यश जेंव्हां पदरी पडते, भारावूनी जातो आम्ही त्यावेळी

कर्तृत्व शक्तीचे मूल्यमापन, करीत राहतो चूक सगळी...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सरत्या आषाढात बरसला मुसळधार

शेती झाली हिरवीगार

नद्या, तळी, धरणे भरली काठोकाठ

पाण्याची चिंता टळली पाठोपाठ

आषाढा नंतर आला श्रावण

नभ मेघांनी आले दाटून

रिमझिम बरसती धारा सुंदर

ऊन पावसाचा खेळ अधीर

श्रावण सरींनी केले नृत्य

मस्त मयुरी येई ठुमकत

इंद्रधनुचे बांधून तोरण

करी रंगांची उधळण

श्रावण सोमवारी भोलानाथ वारी

श्रावण मंगळवारी नव्या नवरीची मंगळागौरी

नागपंचमी, नारळी पौर्णिमा, रक्षाबंधन

श्रीकृष्ण जयंती, गोपाळकाला आणि

विविध व्रत-वैकल्याने नटला श्रावण !

जगदीश पटवर्धन

ज्याने रचना केली त्याला 1,00,000 वेळा सलाम करतो..

घरटे उडते वादळात
बिळा, वारूळात पाणी शिरते
कोणती मुंगी ? कोणतं पाखरू ?
म्हणून आत्महत्या करते ?

प्रतिकुल परिस्थितीत ही वाघ लाचारीने जगत नाही
शिकार मिळाली नाही म्हणून
कधीच अनूदान मागत नाही

घरकुला साठी मुंगी
करत नाही अर्ज
स्वतःच उभारते वारूळ
कोण देतो गृहकर्ज ?

हात नाहीत सुगरणी ला
फक्त चोच घेउन जगते
स्वतःच विणते घरटे छान
कोणतं पॅकेज मागते ?

कुणीही नाही पाठी
तरी तक्रार नाही ओठी
निवेदन घेउन चिमणी
फिरते का कोणत्या योजनेसाठी ?

घरधन्याच्या संरक्षणाला
धाऊन येतो कुत्रा
लाईफ इन्शुरन्स काढला का ?
अस विचारत नाही मित्रा

राब राब राबून बैल
कमाउन धन देतात
सांगा बरं कुणाकडून
ते निवृत्ती वेतन घेतात ?

कष्टकर्याची जात आपली
आपणही हे शिकलं पाहिजे
पिंपळाच्या रोपा सारखं
पाषाणावर टिकलं पाहिजे

कोण करतो सांगा त्यांना
पुरस्काराने सन्मानित
तरीही मोर फुलवतो पिसारा
अन कोकिळ गाते मंजुळ गीत

दृष्टी ठेव
फुलांची काही कमी नाही
मधाच्या पोळ्यासाठी मित्रा
कोणतीच रोजगार हमी नाही

घाबरू नको कर्जाला
भय, चिंता फासावर टांग
जिव एवढा स्वस्त नाही
सावकाराला ठणकाऊण सांग

काळ्या आईचा लेक कधी
संकटापुढे झुकला का ?
कितीही तापला सुर्य तरी
समुद्र कधी सुकला का ?

निर्धाराच्या वाटेवर
टाक निर्भीडपणे पाय
तु फक्त विश्वास ठेव
पुन्हा सुगी देईल धरणी माय

निर्धाराने जिंकु आपण
पुन्हा यशाचा गड
आयुष्याची लढाई
फक्त हिमतीने लढ

फक्त हिमतीने लढ

!! आवडली तर इतरांनाही Share करा !!

घराच्या शांत भिंतींवर
आठवणींची धूळ अलगद बसलेली,
एका आईच्या डोळ्यांत
दोन लेकींचं संपूर्ण आयुष्य साठलेलं.

एक घर…
तीन स्त्रिया…
आणि काळाने टाकलेली
न बोललेल्या शब्दांची लांब सावली.

वेळेच्या एका कठीण वळणावर
स्वाती घर सोडून निघून गेली,
रागाच्या आणि गैरसमजांच्या वादळात
नात्यांची दोरी तुटून गेली.

सारिका मात्र थांबली
आईच्या श्वासांशी नातं जोडून,
स्वतःची स्वप्नं हळूच मिटवून
कर्तव्याच्या शांत अंधारात जगत राहिली.

वर्षे सरली…
घर शांत होत गेलं…
आणि मग अचानक
आजाराच्या कठोर सत्याने
नशिबाने पुन्हा दार ठोठावलं.

स्वाती परतली..
डोळ्यांत अपराधाची ओल,
मनात हरवलेल्या वर्षांची वेदना,
आणि आईच्या प्रेमाची आस.

दोन्ही बहिणी समोर आल्या तेव्हा
शब्द वादळ झाले,
रागाचे ज्वालामुखी फुटले,
दडवलेले अश्रू वाहू लागले.

पण आईच्या क्षीण हसण्यात
एक खोल शांतता होती,
जणू तिला ठाऊक होतं
की वेळ आता फार उरलेली नाही.

मृत्यूच्या सावलीत उभं राहून
त्या तिघींनी जगणं नव्याने पाहिलं,
हसण्यात, अश्रूंमध्ये,
आठवणींच्या उबदार स्पर्शात.

आणि मग उलगडलं
वडिलांच्या अनुपस्थितीचं सत्य,
एक अशी जखम
जी वर्षानुवर्षं शांतपणे जिवंत होती.

पण त्या क्षणी
आईच्या शब्दांत प्रकाश होता.

“जीवन फार मोठं नसतं,
पण प्रेम खूप मोठं असतं.
राग संपतो,
पण नाती जपावी लागतात.”

त्या दिवशी
दोन बहिणी पुन्हा एकमेकींच्या जवळ आल्या,
आणि एक आई
आठवणींच्या आकाशात
ताऱ्यासारखी चमकत राहिली.

ती फक्त तीन स्त्रियांची कथा नाही,
ती आहे वेदना, क्षमा आणि प्रेमाची.

म्हणूनच या कथेला
एक साधं पण खोल नाव आहे…

“तिघी.”

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

प्रदीप निफाडकरांची गझल

चिमणे इवलाले बीज
रम्य त्यात होती शेज.
दीड वितीचे कुणि रोप
घेत तिथे होते झोप ।।१॥।

ऊन म्हणाले, 'ऊठ गड्या.'
पाउस वदला, 'मार उड्या,
जगात ये रे ह्या उघड्या.
करी जळाच्या पायघड्या.' ।॥॥२॥।

वायु बोलला, 'ऊठ कि रे,
माझ्याशी धर फेर बरे.
हसले जर आम्हा कोणी

दावु वाकुल्या नाचोनी.' ॥३॥।
भूमि म्हणाली, 'चल बाळा,
वाजव पाण्याचा वाळा,
अंगी हिरवी सोनसळा
घालुनि ही दावी सकळा.' ।॥॥४॥।

झोप झटकुनी ते उठले,
नंदबाळ जणु अवतरले.

पाउस, वारा, ऊन तसे
जमले भवती गोप कसे. ॥५॥

अदभुत ह्याचा खेळ अहा
जरा येउनी पहा, पहा.
उगवे, चमके, पहा तरी
मोरपिसांचा तुरा शिरी. ।॥६॥

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

बीज - वृक्षाचे चक्र कुणाचे ?
सुक्ष्म बिजाचे रोपण करतां, वृक्ष होई साकार
कोण देई हा आकार ?
तूं तर दिसत नाही कुणाला, घडते मग कसे ?
कोण हे घडवित असे ?
प्रचंड शक्ती देऊनी बीजाते, प्रचंड करितो वृक्ष
कोण देई ह्यांत लक्ष ?
त्याच वृक्ष जातीचे गुणही येती, रुजलेल्या त्या बीजांत
ही किमया असे कुणांत ?
तोच वृक्ष वाढूनी फळे देतो, फळांत असते बीज
फिरवी कोण चक्र सहज ?

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com