धागा धागा विणून,
केली तयार जाळी ।
गोलाकार नि बहुकोनी घरे,
पडली निर निराळी ।।१।।

स्थिर सुबक घरे,
जसा स्थितप्रज्ञ वाटे ।
सर्व दिशांचा तणाव,
न दिसे कुणा कोठे ।।२।।

तुटेल फुटेल तरी,
सैलपणा येणे नाही ।
जर ढिला झालाच तर,
जाळी दिसणार नाही ।।३।।

जगे तो अभिमानानें,
मान ठेवूनीया ताठ ।
संसारामधील क्लेश,
झेलीत होती त्याची पाठ ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सुचले होते सारे कांहीं , ढळत्या आयुष्यीं ।
संधिप्रकाश दिसत होता, सूर्य अस्ताशीं ।१।

काळोखाची भिती उराशीं, लांब आहे जाणे ।
कळले नाहीं यौवनांत, कशास म्हणावे जगणे ।२।

समजून आले जीवन ध्येय, चाळीशीच्या पुढें ।
खंत वाटली जाणता, आयुष्य उरले केवढे ।३।

विषय सारे अथांग होते, अवती भवती ।
कसा पोहू या ज्ञान सागरीं, विवंचना होती ।४।

निराश होऊं नकोस वेड्या, कर्तृत्वाला काळ न लागे ।
क्षणांत चमकूनी प्रकाश देणें, हीच विजेची अंगे ।५।

वर्षा येवून निघून जाते, न्हाऊं घाली धरणीला ।
हिरवे प्रफुल्लित वातावरणीं, आनंद दिसे सर्वाला ।६।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

शामल शामल संध्याकाळी,
पुन्हा सगळे गुंतवीत धागे,
प्रीत जडे कशी अनुरागी,
जसे घडले तेव्हा मागे, --!!!

एकमेका अनुरक्त होता,
जीव थोडाथोडा होई,
प्रीत जुळता रेशमी ती,
परत एकदा भेटू दोघे,--!!!

पापण्यांची थरथर अगदी,
तारुण्य किती अलवार, सावल्यांच्या साक्षीने तो,
मिलाफही सुकुमार, --!!!

हात गुंफता हातामध्ये,
मजेची ती सफर करू,
प्रेम प्रीती कोमलांगी,
हळूच कशी उरी धरू,--!!!

कानाशी बोल रूणझुणे,
परस्परा गुपित सांगत,
अस्तित्व तेथील तळ्याचे,
वाटे धीरगंभीर - प्रशांत,--!!!

सूर्य बुडतां बुडतां ,
प्रेमधून वारा वाजवी,
साक्षीने वृक्षांच्या त्या,
देवघेव आणाभाकांची,-!

हळुवार स्पर्श होता तुझा,
रोमांच उठले अंगावरी,
मग तू जवळी घेता,
धकधक उगी वाढे उरी,--!!!

मोहाचे क्षण कितीक,
येती सारखे सारखे,
असुनी कोवळ्या वयातही
स्वर्गसुख तेच भासे ,--!!!

ओढ तुझी जीवघेणी,
अंधारल्या त्या प्रकाशी,
खेळ सुरु होई तेव्हा,
चांदण्यांचा वर अवकाशी,--!!!

चंद्रमा किती द्वाड तो,
मेघात लपे सारखा,
चांदणी होई कासावीस,
बघूनच हाले नेमका, --!!!

आभाळीच्या चंद्राला,
पाहून तू म्हणशी,
आणखी एक चंद्र,
आज आहे मजपाशी,--!!!

आज आठवू ती संध्या,
पुन्हा सगळे गुंतवून धागे,
प्रीत जडेल पुन्हा अनुरागी,
जसे घडले नव्हते मागे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

वाटते पाहू नयेच स्वप्न
ना ते भंगण्याची भिती
करु नये प्रेम कुणावर
ना प्रेमभंगाची ही भिती ।
घेऊनी स्वप्ने ऊराशी
तव जीवनी मी आले
स्वप्न ते सत्य करण्या
रात्रंदीन मी एक केले ।
वाटले तुझ्या समवेत
नाही कठीण काही जगात
मिळता साथ तुझी मजला
काय आहे कठीण जगात ।
परी फसगत अशी जाहली
मम स्वप्ने ती विरुन गेली
पौर्णिमेची रात्र सुध्दा मज
अंधार जीवनी देऊन गेली ।

सुरेश काळे
मो.9860307752
सातारा
५ सप्टेंबर २०१८

आले भरून आभाळ
झाकोळले आसमंत
सांज सांजाळ केशरी
वृदांवनी तेवते ज्योत

ओढ़ गुंतल्या जीवास
आत्म रंगले पावरित
झंकारली मंत्रमुग्ध धुन
चाहुल हरिची अंतरात

तनमन सर्वार्थी मुक्त
रमले भक्तीच्या रंगात
लोचनी सत्याची जाण
सर्वांतरी एक भगवंत

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. २९६

१८/११/२०२२

मित्रांनो, "तुझिया एका नजरेने" ही मराठी कविता आपल्यासाठी सादर करीत आहे.
मराठी कविता आवडली तर share करायला विसरू नका.
"माझी डायरी " या आपल्या चॅनलला अवश्य Subscribe करा.
"माझी डायरी" आपल्यासाठी आणखी नव्या कविता-गझल-कथा घेऊन येत आहे.

https://youtu.be/chxQ8JTYXys

जीवन होते गर्दी मधले,
मुंबापुरीचे त्याचे,
खडतर असती मार्ग सारे,
येथील जगण्याचे ।।१।।

दिवस होता त्याचेसाठी,
तारेवरची कसरत,
धावपळ करीत असता,
सावध ठेवी चित्त ।।२।।

जाण होती एकची त्याला,
मृत्यू आहे स्वस्त इथे,
सज्ज राही सदैव मनी,
स्वागत करण्या त्याते ।।३।।

ठेवीत होता धन थोडेसे,
स्वत:चे जवळी,
उपयोगी ते पडेल केंव्हां,
येत्या संकटकाळी ।।४।।

लिहून ठेविले पत्र एक ते,
त्याने खिशामाजी,
“ऋणमुक्त जीवन व्हावे,
अंतीम इच्छा माझी” ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मध्ये एक मैत्रीण बऱ्याच वर्षांनी भेटल्यामुळे तिची सुखदुःखे जाणून घेतली. तिचा नवरा बराच आजारी होता. ती मानसिक दृष्टीने खचली होती. परंतु त्यावेळची तिची मानसिक अवस्था पाहून,-- आज आठवून मी खालील कविता केली आहे,---

मी आहे बघ जवळी,
रात्र घनतम काळी,
किती सोसशी वेदना,
प्रीतीची फुंकर निराळी,--!!!

असह्य होता तुझा,
जीव किती कळकळे,
काळजात थेट उठे,
कळ माझ्या सख्या रे, --!!!

कधी होशील ठीक ,
जीव सारखा तळमळे,
संसार आपुला अर्ध्यावर,
तुझ्यावाचून, कसा होईल रे,--!!!

धडकी भरे उरात माझ्या, कल्पनेतही नको हे सारे,--
भोगांची परिसीमा गाठता,
आत तरी किती तुटते रे,--!!!

जन्मोजन्मी साथ आपली,
केव्हा हे सारे सरणार रे ,
पती-पत्नी एकच असती,
देह फक्त ना दोन रे,--!!!

किती एकजीव आपण,
कुणाला सांगू जावे रे ,
जगाला हे कळत नसते,
ही अद्वैताची गुंफण रे,--!!!

प्रेमपाखरू कसे रडते,
तुला पाहून काळीज हलते,
स्वतःस किती दिलासा देऊ,
कसा ठेवावा धीर रे,--!!!

पती स्त्रीचे जग असते,
कोणाला कळेल हे बरे,
पाहून तुझे तडफडणे,
आतून मी उद्ध्वस्त रे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

अक्कण ओटा चिक्कण ओटा
अस्सा ओटा सुरेख बाई
ग्रॅनाइटचा असावा
अशा ओट्यावरती बाई
मिक्सर लावावा
अस्सा मिक्सर सुरेख बाई
सुमीतच्या मिक्सरमध्ये
इडली रवा फेटावा
अस्से सुरेख पीठ बाई
फ्रिजमध्ये ठेवावे
अस्सं पीठ थोडं थोडं
इडलीपात्री उकडावं.
अश्शा इडल्या सुरेख बाई
चटणीसवे वाढाव्या
अस्सा बेत सुरेख बाई
कष्टांना वाचवतो
अश्शा पोळ्या द्वाड बाई
टाळाव्या शक्यतो.

कळते आहे सारेच मजला
वाच्यतेस मात्र बंदीच आहे

मूक गिळुनी सारेच पहावे
अंगवळणी पडलेलेच आहे

जे जे घडते ते घडूनी द्यावे
डोळेच झाकुनी घेणे आहे

कोण तुम्हास इथे विचारतो
ही इथली नग्न सत्यता आहे

न पाजावे ते दोष उपदेशाचे
सर्वांनाच स्वातंत्र्य हवे आहे

कसली संस्कारी नीतीमूल्ये
आज ते सारेच थोतांड आहे

आता जगावेही स्वतःपुरतेच
सांगा तुमची कुणा गरज आहे

जन्मतः सारेच सर्वज्ञ , समर्थ
कलियुगाचीच ही साक्ष आहे.

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ८३.

१६ - ३ - २०२२.