कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
दयेची दिशा
निसर्ग नियमें दया प्रभूची, सदैव बरसत असते ।
दयेचा तो सागर असता, कमतरता ही पडत नसते ।।अज्ञानी ठरतो आम्हींच सारे, झेलून घेण्या तीच दया ।
लक्ष्य आमचे विचलित होते, बघून भोवती फसवी माया ।।उपडे धरता पात्र अंगणीं, कसे जमवाल वर्षा जल ।
प्रयत्न सारे व्यर्थ जाऊनी, निघून जाईल वेळ ।।भरेल भांडे काठोकाठ , केवळ धरता योग्य दिशेने ।
टिपून घ्या तुम्ही दया प्रभूची, अशीच केवळ शुद्ध मनानें ।।-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० -
नाती- गोती कसली
नाती- गोती कसली,?
करती कशी रक्तबंबाळ,
जीव'च नाही, आत्माही,
होती सारेच घायाळ,--!!!कुठले मित्र,कसले सखे,
कशाशी खातात मित्रत्व,
स्वार्थ भांडणे वाद ,---
एवढीच जगण्याची तत्वं,--!!!कसली नीती कशाची मत्ता,
एक दुसऱ्याचा गिरवी कित्ता, खरेपणाची बूंजच नसता, असत्याचीच इथे सर्व सत्ता,--!!!माझी पोळी, तुझेच तूप,
नव्हे, तुझी पोळी तुझेच तूप,
झाले माझेच ते,तू कितीही खप,
तू खोटा, बाप खोटा,जरा जप,--!!कोणता भाऊ कोण बहीण-?
कोण भार्या,कोण विहीण,
नणंद, जावा, भावजया,
हरेक भासे विषारी नागीण,--!!!कसले घर अन् कसले घरपण,
परस्परांवर तुटून पडती,
विसरुन आपुले पुरते बालपण,
विसरुन सगळी नाती,--!!!आखाडाच तो घर कसले,
करुन टाकती त्याचे रणांगण,
पैसा जोडी, पैसा तोडी,
सत्तालोलूप मानव खोडी,
कामना, लालसा, ईर्ष्या
घालती माणुसकीला बेडी,--!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
उगडा
-
ईश्वरी गुप्तधन
होता एक गरीब बिचारा ।
किडूक मिडूक ते जगण्या चारा ।।
कौलारु जुनी पडवी निवारा ।
जन्म दरिद्री दिसे पसारा ।।
परिस्थितीनें गेला गंजूनी ।
आर्थिक विवंचना पाठी लागूनी ।।
शरीर जर्जर झाले रोगांनी ।
जगण्याची आशा उरे न मनीं ।।
अवचित घटना एके दिनीं ।
धन सापडे जमिनीतूनी ।।
मोहरांचा तो होता रांजण ।
गेले सारे दारिद्य निघूनी ।।
जन्मभर ते त्याने भोगले ।
घरांत लक्ष्मी, परी सोसले ।।
अज्ञानातची हे घडले ।
असून पाण्यांत तरी तहानेले ।।
शोधा ईश्वरी गुप्त धनाचा सांठा ।
लपला आहे अंतर्यामीं मोठा ।।
नसेल तेथे आनंदा तोटा ।
मिळतील सदैव यश वाटा ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
मला हसावे की रडावे हेच कळत नाही ?
ही वात्रटीका आहे , लिहावी वाटली ,पटली म्हणुन लिहीली.
-
बाबांच्या रुपांत, तुम्ही आहांत काका
शंभर वर्षे जगा तूम्हीं, काका आमच्यासाठीं
बाबांच्या रुपांत रहा, तुम्ही सर्वांच्या पाठीं १
भाऊ तुम्हीं त्यांचे असूनी, रुप लाभले बाबांचे
तुम्हास बघतां दिवस आठवती, त्यांच्या सहवासाचे २
उशीर झाला होता, जेंव्हा जीवन उमगले
कुणा दाखवूं वाट यशाची, बांबानी तर डोळे मिटले ३
आंबा गेला मोहरुनी, लाविली होती त्यांनी झाडे
दुर्दैवाने आमच्या, बघण्यास नाही ते फळाकडे ४
मध्येच सोडूनी गेले, नाटक चालू असतां
रंगवूनी बाबांची भूमिका पूर्ण करां ते आतां ५
चालू ठेवा मार्गदर्शने, तुम्हीं आपल्या घराण्याची
जोपासण्या शिकवा तुम्ही, जीवनाविषयीं तत्वें त्यांची ६
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
कुसुमे कल्पनांची
कुसुमे कल्पनांची,
तुझ्या चरणी वाहिली,
शब्दांची मांदियाळी,
तुजसाठी मांडली,---!!!अर्थपूर्ण रचनांचे,
हार तुज घातले,
रसिकांची पावती,
तुज चरणी अर्पियली,---!!!प्रतिभा देवी तुला वंदिते,
दिनरात कशी मी,
वरदहस्त तुझा राहो,
इतुकी चरणी विनंती,---!!!हात माझे "थोटेच" की,
तुझ्या "यथासांग" पूजेसाठी,
"चूकभूल' घडता देवी ,
लेकरू" म्हणुनी पदरात घेई,---!!!काव्याची सर्व बंधने,
दिली मी झुगारूनी,
भावली ती कविता,
प्रांजळ शब्दी मांडली,---!!!प्रामाणिक भाव त्यात,
नाहीत शब्दांचे खेळ,
अंतरांना स्पर्श करणे,
एवढाच हेतू एक,----!!!!कृपास्पर्शे, तुझ्या,
होते मी धन्य,
चरणी लीन अशी,
भावनाही अनन्य,---!!!तुझ्या कारणे,
हृदये जिंकली,
दाद देत कशी,
मने जवळ आली,---!!!तुझिया प्रसन्नतेने,
कविता माझी झाली,
दुसरे काय मागावे ,
पुण्याई फळास आली,---!!!भाषाई माझी थोर,
मस्तक तिच्यापुढे झुकवते,
माध्यमातून तिच्याच,
तुज काव्यकुसुमे वाहते,---!!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
कवीची श्रीमंती
खंत वाटली मनास कळला नसे व्यवहार ।
शिकला सवरला परि न जाणला संसार ।।
पुढेच गेले सगे सोयरे आणिक सारी मित्रमंडळी ।
घरे बांघूनी धन कमविले श्रीमंत झाली सगळी ।।
वेड्यापरी बसून कोपरी रचित होता कविता ।
कुटुंबीय म्हणती त्याला कां फुका हा वेळ दवडीता ।।
सग्यांच्या उंच महाली बैठक जमली सर्व जणांची ।
श्रेष्ठ पदीचा मान देवूनी कौतूके झाली कवितांची ।।
व्यवहारी निर्धन जरी तो विराजमान मनीं दुजांचे ।
ईश्वरी चैत्यन्न स्फुरले जे जे गुंफूनी ठेविले हार तयांचे ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
प्रेमवेडा …
जर मी तुझ्या
प्रेमात पडलो नसतो
तर कोठे असलो असतो ?
जगातील कोणत्यातरी पैशाच्या उकिरड्यावर गाढवासारखा
लोळत असतो...
एखाद्या बैलासारखा जगात कोणाच्यातरी सुखासाठी
राबत असतो...
मदमस्त हत्तीसारखा माझ्याच
खोटया अहंकारात
फिरत असतो...
जगातील निरर्थक सुखे
मिळविण्यासाठी निरर्थक
भटकत असतो...
भविष्याच्या उदरात मी
इतक्या सहज
शिरलो नसतो...
माझ्या जन्माचं रहस्य
मी जाणूच
शकलो नसतो...
जगातील सारी दुःखें
मी समजू
शकलो नसतो...
ज्ञानाच्या गुहेत वेड्यागत
मी कधीच
शिरलो नसतो...
माझ्या ज्ञानाची पणती
जगासाठी लावू
शकलो नसतो...
माझ्या कविते मी
जगात या
प्रेमवेडा असतो...©निलेश बामणे
-
जॅक दि जायंट-किलर
उंच उंच आभाळात
सरळसोट
चढत गेलेला खांब;
ढगांना फाडून
वरती गेलेला,
जादूचा,
अर्ध्या रात्रीत
उभा झालेला.खांबावर जॅक
सरसर चढतो,
ढगांच्याही वर,
काचेच्या पेंटहाऊसपर्यंत.मऊ मऊ गालिचावर
पावलें वाजतच नाहींत,
दाणदाण काय,
अजिबातच नाहींत.गरम गरम अन्न पुढे येतं,
पण जॅकला गिळतच नाहीं.
जॅक तसाच उठतो,
आणि कुरवाळत बसतो
सोन्याचं अंडं देणारी कोंबडी.कोंबडीला कुरवाळून,
सुरक्षित दडवून,
जॅक मखमली पलंगावर पहुडतो,
पण त्याला झोप येत नाहीं.घोरणं दूरच राहिलं,
साऽरखं कुशी बदलणंच चालू रहातं.
कुणी अचानक येऊन
कोंबडीला पळवून नेईल की काय,
हाच धसका
सारखा मनात दडलेला असतो.बरोबरच आहे.
कोंबडी नसली, तर,
या जॅकमधे, आणि
दूरवर खाली
झोपड्यांच्या कळपात
अंगाची जुडी करून दाटीवाटीनं झोपलेल्या
जगू, जखू अन् जनूमधे
फरक तो काय ?काल इथे,
या महालात,
एक राक्षस रहात होता म्हणे.
आज हा पठ्ठ्या रहातो –
हा जॅक.
जॅक ! कोंबडी सांभाळ !
सांभाळ कोंबडी !!
नाहींतर, उद्या
तुझ्या जागेवर कब्जा करेल
असाच कुणीतरी
दुसरा एखादा नवीन जॅक !-- सुभाष स. नाईक. मुंबई.
M- 9869002126.
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti