गुलाबी निशा आज
मंद धुंद गारवा...
ताऱ्यांना चढला साज
सांज गाते मारवा..

रातराणीचा सुगंध
असा दरवळला दूर..
रूप चंद्रमेचे शुभ्र
लाजून झाले चूर..

प्रीत गंधीत वारा
बटांना छेडीत जातो..
धवल मेघांचां पदर
तोरणे बांधून राहतो..

कलेकलेने न्हाले
मनविभोर चांदणे..
रूणुझुणू झंकारली
ह्रदयी प्रीत पैंजणे

मर्यादेच्या कुंपणात राहूनच करायचंय सगळं
संस्कार माझे हतबल होतीलच कसे..?
अविश्वासाचं मोहोळ ही उठवू नकोस...
माझ्या भोवती....
बहकतांना तुझ्या भूल थापांना
त्यांनीच तर गर्तेच्या विळख्यातून
सोडवलंय....मला प्रत्येक वेळी...
बहरले जरी आता , रातराणीचा
बेधुंद पणा लेवून...
स्वैर वागण्याची शिक्षा ही
देवू नकोस....
माझं स्ञीत्व जपणं सोपं नाही...
पण अगतिकता ही एवढी नाही....
उन्मळून पडण्या पेक्षा...
घट्ट जमीन धरून...
जगणं शिकलेय मी अनुभवानं...

© लीना राजीव.

सौ. लीना राजीव देशपांडे

आयुष्याच्या अल्बममध्ये
आठवणींचे फोटो असतात,
आणखी एक कॉपी काढायला
निगेटिव्हज् मात्र शिल्लक नसतात.

गजर तर रोजचीच आहे
आळसाने झोपले पाहिजे,
गोडसर चहाचा घोट घेत
Tom & Jerry पाहिलं पाहिजे.

आंघोळ फक्त दहा मिनिटे?
एखाद्या दिवशी तास घ्या,
आरशासमोर स्वतःला
सुंदर म्हणता आलं पाहिजे.

भसाडा का असेना
आपल्याच सुरात रमलं पाहिजे,
वेडेवाकडे अंग हलवत
नाचण सुध्दा जमलं पाहिजे.

गीतेचा रस्ता योग्यच आहे
पण एखादा दिवस पाडगावकराना द्या,
रामायण मालिका नैतिक थोर
"बेवॉच" सुध्दा एन्जॉय करता आली पाहिजे.

कधी तरी एकटे
उगाचच फिरले पाहिजे,
तलावाच्या काठावर
उताणे पडले पाहिजे.

संध्याकाळी मंदिराबरोबरच
बागेत सुध्दा फिरलं पाहिजे,
"फुलपाखराच्या" सौंदर्याला
कधीतरी भुललं पाहिजे.

द्यायला कोणी नसलं
म्हणून काय झालं?
एक गजरा विकत घ्या
ओंजळ भरुन फुलांचा नुसता श्वास घ्या.

रात्री झोपताना मात्र
दोन मिनिटे देवाला द्या,
एवढया सुंदर जगण्यासाठी
नुसतं थँक्स तरी म्हणा..!!

पाहता पाहता मोठे झालो
सगळेच गणित बदलत गेले
छोट्या छोट्या आनंदाचे
क्षण केव्हाच उडून गेले ।।ध्रु ।।

आजीने घातलेल्या आंघोळीने
मन सुद्धा स्वछ होई
देवपूजा पाहताना तिची
देव सुद्धा मुग्ध होई

मायेन भरवलेल्या तिच्या घासांनी
दिवसभराची भूक भागे
तिच्या सुंदर गोष्टी-गाण्यांनी
शांत सुखाची झोप लागे

पाहता पाहता मोठे झालो
सगळेच गणित बदलत गेले
छोट्या छोट्या आनंदाचे
क्षण केव्हाच उडून गेले || १ ||

७ वाजताच्या बातम्या पाहणे
हा आजोबांचा नियम असे
'बातम्या नको,कार्टून लावा'
असा आमचा गलका असे

बाजारातून घरी आल्यावर आजोबा
सारे त्यांच्याभोवती जमत असू
त्यांनी आणलेला खावू
सारे वाटून खात असू

आता फक्त आठवणी राहिल्या
ते दिवस भरभर सरत गेले
छोट्या छोट्या आनंदाचे
क्षण केव्हाच उडून गेले || २ ||

खेळापेक्षा अभ्यास हि गोष्ट
महत्वाची वाटायची नाही
'खेळून झाल्यावर अभ्यास'
हि गोष्ट घरातल्यांना पटायची नाही

गल्लीमध्ये क्रिकेट खेळणे
म्हणजे मोठी धमाल असे
दोन दगडांच्या stumpa मध्ये
world cup ची मजl असे

सागरगोटे,पतंग,भोवरे
सोबती सारेच सोडून गेले
छोट्या छोट्या आनंदाचे
क्षण केव्हाच उडून गेले || ३ ||

शनिवारच्या सकाळी शाळेचे
आवरताना धांदल होई
आणि म्हणता म्हणता दंग्यांमध्ये
रविवार हळूच निघून जाई

वर्गातील भांडणे सोडवताना
शिक्षकांच्या नाकी दम येई
आम्हाला 'वळण' लावायच्या नादात
शेवटी घरात्ल्यानाच 'बाक' येई !

आता फक्त वीकेंड आले
त्यातले निरागसपण संपून गेले
छोट्या छोट्या आनंदाचे
क्षण केव्हाच उडून गेले || ४ ||

स्पर्धेच्या जगातले सर्वात पहिले
दहावीचे वर्ष आले
पाहता पाहता सर्व सवंगडी
अभ्यासाच्या मागे लागले

क्लासेस, college, tution च्या गडबडीत
'परीक्षा' हेच उद्देश बनले
आणि बालपणीचे सुंदर दिवस
आयुष्याच्या डायरीत मागे पडले

पाहता पाहता मोठे झालो
सगळेच गणित बदलत गेले
छोट्या छोट्या आनंदाचे
क्षण केवच उडून गेले || ५ ||

आजच्या मोठ्या पगारामध्ये
साठवलेल्या भिशी ची मजा नाही
मधल्या सुट्टीच्या डब्याची चव
office च्या lunch -break ला नाही

आजच्या फोर व्हीलर long drive la
सायकल च्या डब्बल सीटची सर नाही
रात्रभर मारलेल्या गप्पांची गम्मत
आजच्या whatsapp chatting ला नाही

गुंफता गुंफता नात्यांचे बंध
किस्से सारे आठवत गेले
आज थोडे थांबून मागे पाहताना
अश्रू माजे ओघळून गेले || ६

आयुष्य काय असते पहा...

चालता बोलता आपल्यातून कोण कधी निघून जाईल याचा काही नेम नाही.जायचे तर सर्वानाच आहे.कोणी आधी जाणार कोणी नंतर .मग या एवढ्याश्या आयुष्यात आपण सर्वांशी प्रेमाने राहू शकत नसू तर या जगण्यात काय अर्थआहे.माझे म्हणणे फक्त एवढेच आहे की आपल्या माणसांना कधीच दुखऊ नका ,कोण केंव्हा आपली साथ सोडून जाईल किवा आपण कोणत्या क्षणी या जगाचा निरोप घेऊ याची शाश्वती नाही म्हणून आनंदाने रहा व सर्वाना भरभरून प्रेम द्या , सर्वांच्या मदतीसाठी कायम उभे रहा.

-- WhatsApp Forward

आनंद दडला वस्तूमध्यें, सुप्त अशा त्या स्थितीत असे

सहवासाने आकर्षण ते, होऊन बाहेरी येत दिसे....१,

प्रेम वाटते हर वस्तूचे, केवळ त्यातील आनंदाने

बाहेर येता नाते जमते, आपुलकीचे पडून बंधने...२,

तोच लूटावा आनंद सदैव, अंवती भंवती वस्तूतला

दूर न जाता दिसले तुम्हां, आनंदच भोवती जमला...३,

जेव्हा कुणीतरी म्हणती, ईश्वर आहे अणू रेणूत

वस्तूमधील आनंद बघतां हेच तत्त्व ते येई ध्यानात...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

आम्ही ना म्हातारे,
आम्ही आहोत 'ज्येष्ठ'
उचलू आम्ही जबाबदारी,
आम्ही नाही 'वेस्ट'

फक्त थोडी लागे आता,
मधून आम्हां 'रेस्ट'
कारण दुखतात आता,
हात पाय कधीतरी 'चेस्ट'

खाण्याचेही शौकिन आम्ही,
घेतो सगळ्यांची 'टेस्ट'
त्यामुळेच घ्याव्या लागतात
पँथॉलॉजीच्या 'टेस्ट'

जीवनातील गोष्टींचीही
माहिती आम्हां 'लेटेस्ट'
तरीही माहीत नाही,
उरले आयुष्य किती 'रेस्ट'

वाट पाहतो त्याची कारण,
केव्हांतरी सांगेल तो,
तुम्ही आहात 'नेक्स्ट'

तोपर्यंत काळजी कशाला.?
उरलेले आयुष्य घालवू,
आम्ही आता 'बेस्ट'

कारण आम्ही आहोत,
जातीवंत 'जेष्ठ'...

नदीकाठच्या कपारीमध्ये,
बेडूक बसला दबा धरूनी,
उडणाऱ्या माशीवरते,
लक्ष सारे केंद्रीत करूनी ।।१।।

नजीक येऊनी त्या माशीचे,
भक्ष त्याने करूनी टाकले,
परि दुर्दैव त्याचे बघा कसे,
सर्पानेही त्यास पकडले ।।२।।

बेडूक गिळूनी सर्प चालला,
हलके हलके वनामधूनी,
झेप मारूनी आकाशी नेले,
घारीने त्याला चोंचित धरूनी ।।३।।

'भक्ष्य बनने' दुजा करीता,
मृत्यूची ही चालते श्रृखंला,
जनक असता तोच सर्वांचा,
गमंत येई त्या खेळाला ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

लिहिले आजवर खूप, काही राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

रोज सकाळी घाईत चेहरा पाहून जाई

थकून येतो बाळ जेव्हा झोपून जाई

असाच झालो मोठा डोळे सांगून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

कष्ठ उपसले आईची त्या कदर होती

लाड पुरवले बापाने ती उधार होती

हात फिरवला जेव्हा डोई कळून आले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

असा घडवला हात हाता घेऊन त्याने

राखले ना काही टाकले देऊन त्याने

आठव येता डोळा पाणी साचून आले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

बघतो जेव्हा गर्दीत बाबा कुठेच नसतो

कधी अचानक डोळा पाणी होऊन दिसतो

पाठीवरची थाप घेण्याचे राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

मी कमी तो कवितेत माझ्या बोलत आहे

सपाट जागी नसला वळणा चालत आहे

कवितेस माझ्या उंच भरारी देऊन गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

एकटक तो बघतो काही बोलत नाही

चुकले तरीही आधीसारखे सांगत नाही

छापू आपण पुस्तक तसेच राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

लिहिले आजवर खूप काही राहून गेले

बापावरती लिहायचे, थोडे राहून गेले ...

-काव्यप्रसाद

प्रसाद गोठणकर

अरे, एव्हाना ती यायला हवी होती !
अजून कशी उगवली नाही ती गवताची पाती !

ती आल्यावर प्रार्थनेचे सुर उमटतात.
आसमंत उजळून निघतो, लता वेली डोलू लागतात.

सुरू होते पूजा अर्चना
आणि सरस्वतीची आराधना.

मध्येच पोटात कावळ्यांचा कलकलाट.
खाऊ झालाच समजा सफाचाट.

कधी कधी ऐकू येतो गलका.
माझ्या कानांना मस्त बसतो दणका.

थोड्या वेळाने परतायची वेळ होते.
आमचं मन खट्टू होते.

मी पुन्हा एकदा नव्याने उजळणी करते.
आणखी एक आवर्तन पूर्ण होते.

उद्याच्या पुनर्भेटीचा संकल्प ठरतो
आणि सुर्य पश्चिमेला मावळतो.

पण आता सगळं सुनसान आहे.
सर्वत्र स्मशानकळा आली आहे.

सगळीकडे जमली आहेत कोळीष्टके.
सगळे आयत, चौरस झाले आहेत ओकेबोके.

इकडे आणि तिकडे जमले आहेत धुळीचे थर.
माणसाचा कुठे उरला आहे इकडे वावर.

त्यामुळेच मनात काहूर उठलंय
की ती आता कधीच येणार नाहीत की काय ?

कधीची उभी आहे मी निष्पर्ण वृक्षासारखी.
मी एकटी, मी एकाकी.

प्रत्येक गावा गावातील शाळा.
प्रत्येक शहरा शहरातील शाळा.

-- शरद दिवेकर
कल्याण
70457 30570

चमकत होते अगणित तारे,

आकाशी लुकलुकणारे ।

लक्ष्य वेधूनी घेतां घेतां,

फसवित होते आम्हांस सारे ।।१।।

कधी जाती चटकन मिटूनी,

केंव्हां केंव्हां दिसती चमकूनी ।

खेळ तयांचा बघतां बघतां,

चित्त सारे गेले हरपूनी ।।२।।

एक एक जमती नभांगी,

धरणीवरल्या मांडवी अंगीं ।

संख्या त्यांची वाढतां वाढतां,

दिसून येती अनेक रांगांनी ।।३।।

हसतो कुणीतरी मिश्कील तारा,

डोळे मिटतो दुजा बिचारा ।

स्थिर राहूनी लपतां लपतां,

खेळांचा वाढवी पसारा ।।४।।

निशाराणीची मुले ही सारी,

खेळत राहती रात्री बिचारी ।

उषाराणीची चाहूल येतां,

निघूनी जाती आपल्या घरी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com