कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
पचास साल की आयु
पचास साल हुए जिंदगीके, गोल्डन ज्युबली मनायी गयी ।
हंगामा और जल्लोष मे, पूरा दिन पूरी रात गयी ।।
सारे बच्चे और रिश्तेदार, जमा हुए इकठ्ठा ।
फिर पडोसवाले क्यूं रहेंगे पिच्छे, जब खानेको था मिठा ।।
सबने तारिफ की पचास साल, जिंदगी के ऊपर ।
हम तो बहूत खुष हुए सुनकर, उसे पहीली बार ।।
जीन जीन चिजोंको किसीने आजतक ना जाना ।
जीन गुणोंको हमनेही ना पहचाना ।।
वो हमारेमे संकरीत है, उसकी दिगयी हमे कल्पना ।
आदर्शवाद, सच्चाई और प्यार के पूजारी ।
देखी किसीने हमारे मे थे बाते सारी ।।
आचंबेके साथ सोंच रहे थे गंभीरतासे ।
के इन गुणोंका पता उन्हे लगा कैसे ।।
जीन गुणोंका अर्थ हमने, आज तक ना जाना ।
कैसे मिला उनका उन्हे ठिकाना ।।
जो कुवेमेही नही था, वो बालटी मे कैसे आया ।
और इन बातोंका हमे आश्चर्य हुआ ।।
शायद यह हो सकती है पार्टी की मिठाईयां ।
नैतीक दबाव उनपर जीस वझेसे आया ।।
खिलानेवाले की कुच तो इज्जत करो ।
उसके आसलीयत पर मत उतरो ।।
कमसे कम इतनी उमरबाद, होने दोजी खूष उसे ।
सोचा हुंगा किसीने, मन मे ऐसे ।।
कलतक दे रहे थे जो गालीयां ।
दिखी आज हमारेमे उनको खुबीयां ।।
चार झुठ एक सच्चे के बराबर, जब रेटकर कहा जाता है ।
और किसीकी तारीफ, हकीकत बनती ।।
जब आखों मे पानी लाकर कहा जाता है ।
यह तो पता हुआ उनकी तारीफ से ।।
के आसलीयत मे जिंदगी होनी चाहीए कैसी ।
इन ताऱिफ और गुलदस्तोकी चौकटने प्रसन्न किया हमारा चित्त ।।
और ख्यालोंकी दुनीयांने बिती सारी रात ।
करवटे बदलते बदलते सोचना मजबूर किया ।।
के जो कुछ जिंदगी मे सच्चा हुआ, तुने क्या पाया ।
जिंदही का मकसद क्या, जरा सोच इन बातों पे ।।
यही विचार झाकने लगा मन मे, उमरके इस मोड पे ।
रईस बापकी इकलोती आवारा आवलाद ।।
देखी हमने पैसोको करते बरबाद ।
लक्ष्मी के मोलको वो गधा जानेगा कैसे ।।
वह तो समझताहै पैंसो को पानी जैसे ।
समयका मोल हमने किया उस आवारा भाती ।।
और खो बैठे वो महान संपत्ती ।
गया वख्त फिर हात आता नही ।।
बचपन मे शिक्षकने घोल घोलकर बाते कही ।
अर्थ उन पक्तीओंका तो हम जान गये थे ।।
पर मतलब से उसके बहूत दूरी पर थे ।
पचास साल जानेके बाद, पंक्तीओंका दोहरा रहे है करते याद ।।
पर अब तो ये बेफूझूलकी हुई ना बाते ।
दुनीयांके चक्करको कैसे वापीस फिराते ।।
पेंडीग रखो इन बातोंको, फूरसतसे करेंगे हम उनको ।
कर दिया इन्ही बेफीकीर आदतोंनो सर्वनाश ।।
और समय खो जाने पर आता था हमे होश ।
खेल कुद और तंदुरस्ती को जान ।।
विद्यार्थी दशा मे नही हुयी इसकी पहचान ।
समझते थे खाईंगे पियेंगे बनेगे नवाब ।।
खेलेंगे पढेंगे बनेंगे खराब ।
चार बच्चोंका अड्डा जमाए, झाडके तले बैठते थे ।।
और दुसरे दोस्त, जो खेल रहे, उनपर कॉमेट्स करते थे ।
बगैर खेले मैदान मे, खेलोंपर करते थे मार्गदर्शन ।।
किसीसे कुछ सुना, या अकबारपढा, यही था हमारा ग्यान ।
बातें बनाना यही कला, हमने सिखी पढाईके जमानेसे ।।
और उमरके हिसाबसे जो मिला ग्यान, निकालते उगालकर दिमागसे ।
उन बातो मे ना कुछ अनुभव था, ना अभ्यास किया पंक्ती ।।
बकते थे भडाभड जो मुहसे निकल आती ।
खेल कुद मे रहे पिछए और लिख पढाईमे निचे ।।
इसी कारण जिंदगी मे रहे कच्चे ।
ग्यानी अनुभवोंकी थी हमारेमे कमतरता ।।
सिर्फ उमरके अनुभवोंको कोन पुछता ।
अब आपही सोंचो जरा ।।
जीसके जिंदगी मे था खाना पिना मौज उडाना ।
समयको फूकटका माल समझकर बरबाद करना ।।
कैसे इन लोगों ने हमे आदर्शवादी माना ।
यह तो हुआ जबानी जमाखर्चा, क्या झूठ और क्या सच्चा ।।
** पर एक सज्जनने जो कही बात ।
उसमे दिखी मुझको जिंदगी की हकीकत ।।
उसने सुनाया हमारे तारीफ का राज ।
वही बना जिंदगीके तस्सलीका आवाज ।।
ये दुनीया देखनेमे है खूबशूरत ।
पर काटोंसे भरी हुयी अनगीनत ।।
हर कदमपर जिंदगी के लीए चाहीए झगडा ।
एक एक दिन गीने इन्सान आगे बडा ।।
सोचना पडता था के गया दिन कैसा ।
आनेवाले दिन का नही था भरोसा ।।
यह संसार है बेरहेम, बेदर्द औऱ जालीम ।
इसी जिंदगीमे हम जिये थे ५० साल कमसे कम ।।
-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com
-
सोड मागणी
मागत होता प्रभूला हात जोडूनी कांही
भक्तिभाव बघूनी त्याचे मिळत ते जाई
एका मागून एक मिळे मागणी होता त्याची
निराश करणे न लगे इच्छा होता भक्ताची
जे जे बघे भोवती घेतले होते मागुनी
कशांत दडले सुख उमज येईना मनीं
देरे बुद्धि देवा मजला योग्य मागण्यासाठी
समाधानी मी होईन तुझ्या कृपे पोटी
ज्ञान झाले गंमतीचे सांगे सोड मागणे
न मागतां मिळाले जे आनंदी केले जगणे.
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
भावनेस हसती विचार
भावनेच्या जावूनी आहारीं, नुकसान करतात सारे,
तर्कशुद्धता विसरून जाते, अंगात भरूनी वेडे वारे ..१,
भावनेची लाटच उठता, मती होते एकदम गुंग,
बरोबर वा चूक काय, जाण रहात नसते मग..२
आपले सारे खरे असावे, हाच होत असे अट्टाहास,
आपण केल्या कर्मावरच, बसतो आपला विश्वास..३
इंद्रीय आणि भावना यांची, जमुनी जात असतां जोडी
तर्कशुद्ध विचारांत त्याला, राहत नसते केव्हां गोडी...४
काही क्षणाचा काळ जाता, भावना जाई मग निघून
विचार मात्र मिश्कीलतेनें, हसती पश्चाताप बघून...५
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
एक आरजू- प्रभुकी खोज
मनमे एक आरजू थी के प्रभु मिल जायेगा
दिलकी धडकन कहती के उसे अपनेमेंही पायेगाआंख सबतरफ ढूंडती है हर एक कण में
फिरभी दृष्टी असमर्थ हैं उसे पहचाननेमेंध्वनी की लहरे हर तरफ गुंज उठती
कानोंके सहारे आवाज उसकी ना सुनी जातीमहक उठती हवा खुशबूदार गंधोंसे
पहचाने उसे कहां बगीचेके फूलोंसेबीती कितनी जींदगीयां उसकी खोज करनेमें
कमजोर पडती है इंद्रिया उसे जान जानेमेंआ तू इन्सानका रुप लेकर के तुझको मै देख पाऊं
या मुझको दिव्य शक्ति देकर के तुझमें मैं समा जाऊंडॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
मोक्ष
आनंदाचा अतिरेक म्हणजे का मोक्ष
दुखाचा शेवट म्हणजे का मोक्षसमाधानाच्या कक्षेबाहेर असतो का मोक्ष
का प्रेम आणि प्रेम म्हणजे मोक्षका फक्त एक कल्पना आहे मोक्ष
मला वाटत कि फक्त वेडेपणा म्हणजे मोक्षएखाद्याला मोक्ष मिळाला आहे म्हणजे काय ?
मला मोक्ष मिळाला आहे असे कुणी कसे म्हणू शकतो ?मोक्ष मिळाल्यावर मी, माझे ,मला,---कसे कुणी म्हणेल !
पण कसे कळेल कि मला मोक्ष मिळाला ?खरेच कल्पनेच्या बाहेर असतो मोक्ष !
-- संतोष पाटील
-
काजळी धरल्या वाती
तेवत होती ज्योत दिव्याची,
प्रकाश देऊनी सर्व जनां,
आनंदी करण्या आनंद वाटे,
तगमग दिसे तिच्या मना ।।१।।शांत जळते केंव्हां तरी,
भडकून उठते कधी कधी,
फडफड करीत मंदावते,
इच्छा दाखवी घेण्या समाधी ।।२।।जगदंबेच्या प्रतिमेवरती,
प्रकाश टाकुनी हास्य टिपते,
हास्य बघूनी त्या देवीचे,
चरण स्पर्शण्या झेपावते ।।३।।अजाणपणाच्या खेळामधली,
स्वप्न तरंगे दिसती,
दिव्यामधले तेल संपता,
काजळी धरती वाती ।।४।।डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
मनाच्या तळ्यात कितीक सल भिजले
मनाच्या तळ्यात कितीक सल भिजलेदाटले उमाळे भाव निःशब्द गहिरेसाचले अश्रू खोल गहिऱ्या जाणिवांचेडोळ्यांत अश्रुंचे ओंथबले पाट कित्येक ओलेकाहूर मन कितीक कढ अंतरी मिटवलेवणवा पेटतो वनी पानांचे हिरवेपण जळतेमेलेल्या भावनेत नवं संजीवनी न येतेपसरुनी वणव्यात दाह करपून होरपळेन फुलतो वसंत बहरात कधी कुठेन पाने फुले मोहरुन न पुन्हा उमलेफुलांचे न दुःख कुणास कधी कळेगंध फुलांचा उडता फुलं एकाकी रडेआनंदाच्या झुल्यावर कळ्यांचे मोहक झुलेसुखात बरसे सर सारी दुःखाचे भाव वेडे न कळेशब्दांचे भाव भावनांचे मन मनाचे बोल न कळेवाऱ्यावर विरले बंध सोनेरी मनाचे तळ कोरडेफसव्या क्षणांचा मोह होता हळवा जीव व्याकुळेजीवनाचे बहरणे आनंदी सभोवती कुणाला काटे मिळे-- स्वाती ठोंबरे.
-
विचार
आपलंच मन , आपलेच "विचार" ,
पण त्याचेही असतात अनेक प्रकार .... आजूबाजूच्या गोष्टींसारखे ...
वेगवेगळे प्रकार समजून घेत ; त्यातली गंमत अनुभवण्यात मजा असते !!काही विचार “पिंपळपाना” सारखे ..
मनाच्या पुस्तकात वर्षानुवर्षे जपून ठेवत ; त्याची जाळी करण्यात मजा असते !!काही विचार “फुलपाखरा” सारखे ..
वेळीच कोषातून बाहेर काढत ; मुक्तपणे व्यक्त करण्यात मजा असते !!काही विचार “नो एंट्री” सारखे ..
चुकीचं आहे याची कल्पना असूनही ; “कधीतरी” हळूच जाण्यात मजा असते !!काही विचार “वाळवी” सारखे ..
मनाला पोखरून काढायच्या आत ; ताबडतोब नष्ट करण्यात मजा असते !!काही विचार “छोट्याश्या रोपट्या” सारखे ..
छान खतपाणी घालून संगोपन करत ; हळूहळू फुलवण्यात मजा असते !!काही विचार “फुग्या” सारखे ..
उगाच फुगवता फुगवता फाटकन फुटून ; भानावर येण्यात मजा असते !!काही विचार “उतू जाणाऱ्या दुधा” सारखे ..
कितीही लक्ष ठेवलं तरी शेवटच्या क्षणी ; धावत जाऊन गॅस बंद करण्यात मजा असते !!काही विचार “पहाटेच्या कोंबड्या” सारखे ..
झाकून ठेवले कितीही तरी ; शेवटी आरवण्यातच मजा असते !!काही विचार “पहिल्या पावसा” सारखे ..
सोबत छत्री असूनही ; चिंब भिजण्यात मजा असते !!काही विचार “समुद्राच्या लाटे” सारखे ..
आपली ईच्छा असो वा नसो ; उसळत्या प्रवाहासोबत ढकलले जाण्यात मजा असते !!काही विचार “चकव्या” सारखे ..
कितीही दूर गेलो तरी ; पुन्हा पुन्हा तिथेच गुरफटण्यात मजा असते !!काही विचार “हिमानगा” सारखे ..
इतरांना फक्त टोक दाखवत ; आपल्या अंतरंगात बरंच काही दडवण्यात मजा असते !!काही विचार “फूलटॉस बॉल” सारखे ..
आल्या आल्या लगेचच ; चेंडू सीमापार करण्यात मजा असते !!काही विचार “डोंबाऱ्यांच्या खेळा” सारखे ..
तारेवरची कसरत करत कसंबसं ; सावकाशपणे निभावून नेण्यात मजा असते !!काही विचार “वातकुक्कुट यंत्रा” सारखे ..
ज्या दिशेला वारा वाहील ; त्या दिशेला भरकटण्यात मजा असते !!काही विचार “झाडांच्या मुळा” सारखे ..
आली संकटं कितीही तरी न डगमगता ; ठाम ठेवण्यात मजा असते !!काही विचार “ऋतूं” सारखे ..
वेगवेगळ्या परिस्थितीनुसार रंग बदलत ; निसर्गचक्र सुरळीत ठेवण्यात मजा असते !!काही विचार “सिग्नल” सारखे ..
थोडं थांबून योग्य मार्ग निवडत ; पुढचा प्रवास करण्यात मजा असते !!काही विचार “कापरा” सारखे ..
कितीही आपल्याच जवळ ठेवावेसे वाटले ; तरी उडून दरवळण्यात मजा असते !!काही विचार या “वरच्या प्रकरांच्या यादी” सारखे ..
एकापुढे एक कितीही सुचत असले ; तरी योग्य वेळी थांबण्यात मजा असते !!आपलंच मन , आपलेच "विचार" ,
पण त्याचेही असतात अनेक प्रकार .... आजूबाजूच्या गोष्टींसारखे ...
वेगवेगळे प्रकार समजून घेत ; त्यातली गंमत अनुभवण्यात मजा असते !!©️ क्षितिज दाते , ठाणे
आवडल्यास शेअर करायला माझी काहीच हरकत नाही .. -
बाई
एक बाई पाहिजे...घराला मायेच घरपण देण्यासाठी,चार भिंतींना बांधून ठेवण्यासाठीएक आई पाहिजे...संस्कारांची शिदोरी देण्यासाठी,मायेनं कुशीत घेण्यासाठीएक ताई पाहिजे...हक्काने पाठीशी घालण्यासाठी,मनातलं गुपित सांगण्यासाठीएक उमलती जाई पाहिजे...आपलं बालपण पाहण्यासाठी,प्रेमाचा झरा वाहण्यासाठीएक जाईची आई पाहिजे...आपलं सुखदुःख वाटण्यासाठी,साठीला साथ देण्यासाठीएक मायेची अंगाई पाहिजे....निवांत घरट्यात विसावण्यासाठी,घरट्यातला गोडवा गाण्यासाठीएक खंबीर जिजाई पाहिजेशिस्तीचे बाळकडू पाजण्यासाठी,वेळीच तोल सावरण्यासाठीपण एक तरी बाईआयुष्यात पाहिजेचं पाहिजेसगळ्या भूमिका निभावण्यासाठी!!!-- वर्षा कदम. -
पाणी – कपात
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti