शालेय शिक्षण पुरे करून,  महाविद्यालयात जाऊ लागलो. नवा उत्साह, नवे मित्रमंडळ आणि उच्च ते वातावरण. मनाचे, विचारांचे आणि बागडण्याचे एक वेगळेच स्वतंत्र. मला त्यावेळचा एक गमतीचा प्रसंग आठवला. ज्याचे धागेदोरे पुढील  जीवनात पंधरा वर्षानंतर विणले गेलेले आढळले. महाविद्यालयातील  तो दिवस आठवतो.

कोठे चाललो आम्ही, जसे वाहती वारे,

दिशा नसे आम्हाला, जसे फिरती भोवरे ।।१।।

धावत सुटला एकसारखा, प्रत्येकाचा वेग निराळा,

कोठे चाललास? विचारतां हासत राहतो बावळा ।।२।।

नाही कुणा ध्येय निश्चित असे एक,

परिस्थितीच्या ओघांत, वाहत चाललो अनेक ।।३।।

जीवन कशासाठीं कळले नाही कुणां

जन्मलो म्हणून जगावे हेच वाटते सर्वांना ।।४।।

तशातच तरले कांहीं उध्दरुन ही गेले

मार्ग त्यांचे अनुसरुनी तसेंच मिळवा सगळे ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९७- १७०१८४

जीवनाच्या सांज समयीं ।

उसंत मिळतां थोडीशी ।।

हिशोब केला स्वकर्माचा ।

वर्षे गेली होती कशी ।।

दिवसामागून वर्षे गेली ।

नकळत अशा वेगानें ।।

सुख दुःखाच्या मिश्रणीं ।

जीवन गेले क्रमाक्रमानें ।।

आज वाटे खंत मनीं ।

आयुष्य वाया दवडिले ।।

ऐहिक सुखाच्या मागे जातां ।

हातीं न कांहीं राहीले ।।

' घेणे ' सारे आपल्यासाठीं ।

करीत जीवन घालविले ।।

' देण्या ' मधल्या आनंदाला ।

मन सदा वंचित राहिले ।।

सुधारुन घे आतां तरी ।

अनुभवाने चूक आपली ।।

उर्वरित वर्षे जाऊं दे ।

त्यागवृत्ति मध्यें सगळी ।।

भोगातले सुख कसे ते ।

क्षणांत येवून क्षणांत जाई ।।

त्यागातील समाधान परि ।

उशीरा लाभून सदैव राही ।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मरूनी पडला एक प्राणी, जंगलामधल्या नदी किनारी ।

कोल्ही कुत्री आणि गिधाडे, ताव मारती त्या देहावरती ।।

एके काळी हेच जनावर , जगले इतर जीवांवरती ।

आज गमवूनी प्राण आपला, तोच दुजाची भाकरी बनती ।

निसर्गाचे चक्र कसे हे , चालत असते सदैव वेगे ।।

एक मारूनी जगवी दुजाला, हीच तयाची विशेष अंगे ।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आंस लागली मजला
बघून याव्या त्या शाळा
देहू, आळंदी, परिसर
जाऊनी तो धुंडाळला

कोठे शिकले तुकोबा
ज्ञानोबांना ज्ञान मिळे
साधन दिसले नाहीं
परि तेज भासे आगळे

विचार झेंप बघतां
आचंबा आम्हां वाटतो
कोठून शिकले सारे
मनी हा प्रश्न पडतो

त्यांची शाळा अतर्मनीं
गंगोत्री ज्ञानाची ती
वाहात होती बाहेरी
पावन करी धरती

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

दिल्लीचा वारा

विषाहून विखार

जणू यमाचा पाश.

काळ्या-कुट्ट स्मागात

दिसला यमाचा चेहरा

कासावीस झाला प्राण.

भावमनीचे उमटूनी पडती ज्याचे सहवासे

काव्यामधला ईश्वर मजला तोच परि भासे

शब्द तयाचे ऐकत असता मन येते भरूनी

शब्दांना त्या बांध घालता काव्य पडे उमटूनी

अनूभव ज्याचा वदला जातो कंठा मधूनी

भोगलेला असे परि तो एके काळी त्यांनी

सत्य सारे तेथे असता दिव्यत्वाची जाण

म्हणूनच पटते मनास तेंव्हां हेच खरे जीवन

वाचित गेलो धर्मामधूनी जे जे सारे काही

शिक्षीत नसूनी स्वानूभवे तेच व्यक्त होई

हेच भासले काव्य मजला साऱ्या जीवनाचे

उतरत होते लेखणीतूनी बोल अनूभवाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वाक्य हे आयुष्य मानल्यास, शब्द हे व्यक्तींसारखे असतात

आजही स्मरते ओंजळ तुझी
बकुळ फुलांनी ओसंडलेली

तूच गे माझ्याच हाती दिलेली
प्रीती ,भावगंधात गंधाळलेली

तेंव्हा नुमजला अर्थ प्रितीचा
आज तीच प्रीत गहिवरलेली

अव्यक्त! साक्षात तू सामोरी
स्पंदनांना ओढ तुझी लागली

तळहातीच्याच या भाग्यरेखां!
अनामिक हीच लीला आगळी

प्रीतीविना कां ? जीवन असते
सांग तूच मला गे या सांजवेळी

आज हरविले जरी ते दिन सारे
तूझीच मूर्ती अंतरिच्या राऊळी

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३

३ - १ - २०२१.