विषय जरी दारु असला तरी कविता सुंदर आहे. न घेणाऱ्यालाही हसवेल

एक ती झोप स्वप्न बघत राही
शिणवून शरीर ताप जीवास सुख देई

स्वप्न जाई विसरुन जाग येता मनां
जागे मन स्वप्नांत भासवी वेगळेपणा

एकाच मनाच्या दिसे ह्या दोन भुमिका
भिन्नता त्यांत भासे जाऊन दोन टोकां

स्वप्न आणि जागेपण देहाच्या दोन स्थिती
नाण्याच्या बाजू दोन एकमेका न मिळती

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmain.com

जळत होती मेणबत्ती ती, मंद मंद प्रकाश देवूनी

अंधकार भयाण असतां, भोवताली उजेड पाडूनी...१,

बुडत्यासाठी काडीचा आधार, अंधारी भासली तशी प्रकाशीं

असूनी ज्योत मिणमिणती, त्या क्षणी वाटला सूर्य आकाशी....२,

वाटत नाहीं मूल्य कुणाला, भरपूर पडल्या प्रकाशाचे

मेणबत्तीची ज्योत आम्हांला, शिकवी साधे तत्त्व जीवनाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

-- शेखर बोबडे

चार कविता सुंदर रचिल्या, काव्य वाचन केले त्याचे

रसिक जनाची स्तुति ऐकूनी, स्वप्न रंगविले कालीदासाचे....१,

कॉलेजातील रंगमंचावरी, तल्लीन होवूनी भूमिका केली

टाळ्याचा तो कडकडाट ऐकूनी, नटसम्राटाची आठवण झाली....२,

जमले होते शंभर श्रोते, भाषण ज्यांचे समोर केले

श्रोत्या मधली स्फुर्ति बघूनी, गांधी नेहरूसम होवूं वाटले...३,

यश जेंव्हां पदरी पडते, भारावूनी जातो आम्ही त्यावेळी

कर्तृत्व शक्तीचे मूल्यमापन, करीत राहतो चूक सगळी...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

लपून सावली आड पृथ्वीच्या पाहतो चंद्र आमावस्येच्या दिवशी जसा चांदणीकडे पाहतो तसा मी लपून रात्रीच्या काळोखा आड प्रकाशातील तुझ्याकडे आहेस तू उत्तर ध्रुव आणि मी दक्षिण ! आपल्या दोघांच्या मध्ये उभी आहे समाजाने आखलेली भिंत विषुववृत्त नावाची

जात हा शब्द, संस्कृत जन..जा..म्हणजे जन्म घेणे या क्रियापदापासून आलेला आहे. त्यापासूनच. जन, जनता, जनक, जननी, पूर्वज, वंशज वगैरे शब्द आलेले आहेत.

उगवलेला दिवस
सावलीसह सरकतो
जगंलात गेली गुरढोर
रस्ता घराचा धुंडतो

ओढ लागुन पिल्याची
चिमणी ही परतते
काटा रूतयो पायी तरी
अलगद असा काढते

गाय हंबरते मनात
दुधाचा ओवा पान्हावते
थांब रे बाला थोडं
लवकरच मी पोहोचते

पावले झपाझप पडती
घराच्या लागल्या ओढीन
दिस गेला दुराव्याचा
हाक दिली लेकरानं

-- शरद शहारे

सरडा चढला झाडावरती,

सर् सर् सर्, करीत ।

लक्ष्य त्यांचे फूलपाखरू,

फुलाभोवती होते खेळत ।।१।।

भक्ष्यकाची चाहूल मिळतां,

भर् भर् भर् गेले उडूनी ।

शोषीत असता गंध फुलांतील,

चंचल होते नजर ठेवूनी ।।२।।

व्याघ्र मावशी मनी ,

म्याँव म्याँव करीत आली ।

उंदीर मामा दिसता तिजला,

झेप घेण्या टपून बसली ।।३।।

शंका येता त्याला किंचित,

झर् झर् झर् तो बिळांत गेला ।

केवळ चित्त सावध असतां,

प्राण आपले वाचऊ शकला ।।४।।

निसर्ग देतो कला आगळी,

बचाव करण्या शत्रू पासूनी ।

सावध असतां जीव जीवाणू,

मारू न शकते त्याला कुणी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com