कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
कां तुझे गं, मज वेड असे
असे कसे गं असे कसे.
कां तुझे गं मज वेड असे
वेळी, अवेळी केव्हांही
नेत्री सामोरी गं तूच असे।।नित्य प्रभाती त्या नभाळी
तांबूसलेल्या सांजसकाळी
आठविताच सहजी तुजला
खुदकन मनी मीच कां हसे।।हिरव्या वेली, कोमल कळी
अलवार, जणू तूंच उमलते
पाकळी पाकळी अधर तुझे
मकरंदा गंध तुझा कां असे।।निर्मल, शामल तुझी गं तनू
माळूनी घेता श्वेत चंद्रचंद्रिका
उजळुनी टाकिते नभांगणाला
सर्वत्र स्पर्श तुझाच कां भासे।।-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908
रचना क्र. ८.
८ - १ - २०२२.
January 24, 2022
-
झगडणारे जीवन
गर्भामधूनी बाहेर पडतां, स्वतंत्र जीवन मिळे ।
जीवन रस हा शोषित होती, आजवरी त्याची मुळे ।।निघून गेला पदर मायेचा, डोईवरूनी त्याचा ।
झेप घेयी तो आज एकला, पोकळीत नभाच्या ।।दु:ख क्लेशाचे वार झेलले, कुणीतरी त्याचेसाठीं ।
आज दुवा नसता सारे पडती पाठी ।।तेच रक्त परि फिरत होते, शरीरी त्याच्या सारे ।
वंशाने जे मिळे त्याला, जीवन झगडा देणारे ।।डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० September 23, 2019
-
शरण तुला भगवंता
वारा होता झंझावात पावसाचा माराही जोरातजग गेले होते तेव्हा बुडून गडद अंधारातकारागृहात एक तेजस्वी दिव्य बाळ जन्मलेबघूनी आईबापांचे काळीज गलबलून गेलेतो काळ येण्या आधीच सांभाळली ती वेळपण बाळाला लागता कामा नये त्याची झळपाऊस वारा विजांचा एकच होता मारातरीही टोपलीतील बाळासह धावत सैरावैरायमुनेलाही आला होता महा भयंकर महापूरत्यातून तो निर्भय चालत राहिला दूर दूर वरबाळाच्या पायाचा तिला झाला जेव्हा स्पर्शपात्रातील पापं वाहून गेली याचा झाला हर्षआत्ताही ये ना रे तू याच दिव्य रुपातकुठल्याही घरात वा पडक्या झोपडीतत्याच्या दर्शनाने सगळे त्याला शरण जातीलआमची पापं नि चुका धुवून होईल सर्व शांतलहर लहरपे आज है तुफानवो नैयावाले हो सावधानहे गोविंदा हे मुकुंदा संकट मे है हमारे प्राणरक्षा करो रक्षा करो हे दयानिधानधन्यवाद-- सौ. कुमुद ढवळेकर. February 22, 2022
-
कल्लोळ
जगी भेटली माणसे
अनभिज्ञ ती सारी...
जोडली नाती
निराशाच पदरी...
नव्हता जिव्हाळा
भावशून्य सारी...
नाही कुणी कुणाचे
छळे सत्य जिव्हारी...
जखमांचे झिरपणे
नि:शब्द वाहते अंतरी...
असले कसले जगणे
प्रीत उदास हृदयांतरी...
हा कल्लोळ असह्य
भावनांचे रुदन भीतरी...रचना क्र ७०
१०/७/२०२३
- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908 July 28, 2023
-
कन्येस निराश बघून
कशास घेतला जन्म मुली तूं, आमचे पोटीं
समजत नाहीं काय गे लिहीले, तुझ्या ललाटींझेप तुझी दिसून आली, जन्मापासूनी
चतूरपणें तूं मान उंचावली, स्व-गुणांनीतोकडे पडतो सदैव आम्ही, देण्या तुज संधी
खंत वाटते मनांस ह्याची, कधी कधीउपजत गुण हे जोपासावे, कळते सारे कांहीं
झेप तुझी आणि झेप आमची, विसंगत राहीअसे उमलणारे फूल उद्याचे, तूं एक कळी
धन संपत्ती परकिया करतां, आम्हा जवळीहोऊं शकते उणीव त्यांत, कधीं असता आपले
हेच मग दुजाचे समजतां, मन चरकलेप्रयत्न होतील सुखी ठेवण्या, राहून अर्धपोटीं
आशिर्वाद तरी निश्चित असतील, सदैव तव पाठींडॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com April 20, 2017
-
जीवनाचा खरा आनंद
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा ।।धृ।।
बालपणाची रम्यता मजा केली खेळ खेळता
निरोप देता बालपणाला नाद गेला खेळण्याचा
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा ।।१।।तारुण्याचे सुख आगळे मादकतेने शरिर भारले
बहर ओसरु लागला दूर सारतां घट प्रेमाचा
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा ।।२।।प्रौढत्वाची शानच न्यारी श्रेष्ठतेची ठरे भरारी
येतां दुबळेपणा शरिराला उबग येई संसाराचा
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा ।।३।।जीवनातील प्रत्येक पायरी मजलागी आनंदी करी
परी त्या क्षणिक सुखाला संबंध होता देहाचा
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा ।।४।।आहे सारे प्रभूचे भाव अर्पा मनाचे
समर्पण करा देहाचे त्याग करा सर्वस्वाचा
तेव्हांच मिळेल खरा आनंद जीवनाचा ।।५।।डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com March 28, 2019
-
आजी
June 7, 2011
-
शिशिर
आहे मी ऋतू लयाचा
शहारता शिशिर सांगतो
हिरव्या ओल्या श्वासांना
मातीशी जोडून पांगतो...सुस्तावल्या रात्रीस
अस्ताव्यस्त पांघरतो
आभासी धुक्याचे अस्तर
दिवसावर अंथरतो...स्त्रोत चैतन्याचे सारे
कवेत घेत..आकसतो
भुंड्या झाडदिठ्यांना
बोचऱ्या गारव्यात डसतोउत्पत्ती ला आहे इथे
शाप लयाचा तो कोसतो
रुक्ष देहीच्या गर्भात
बीज वसंताचे पोसतो...!!!-सौ विदुला जोगळेकर
January 5, 2024
-
कुंद कळ्यात प्रीत बहरुन आहे
कुंद कळ्यात प्रीत बहरुन आहेधुंद फुलांत गंध मोहरुन आहेमोहक स्पर्शात भाव मुग्ध आहेकेतकीच्या बनात मोर नाचरा आहेआरक्त लोचनात आठवण भरुन आहेगंधित स्पर्शात तन बेधुंद हलकेच आहेअलगद अंतरात गुज अलवार आहेस्वर अबोल सारे लय गुफूंन आहेस्वातीचे शब्द रसिकांच्या मनात आहेस्वातीचे सर मोती रसिकांच्या हृदयात बंदिस्त आहे-- स्वाती ठोंबरे. November 8, 2021
-
पैसा
जीवनात नाहीच ,माझ्या जागा त्याला कोठेही
धावावे लागतेच मला उगाच त्याच्यासाठी...नसत्या माझ्या गरजा, जर साऱ्याच निगडीत त्याच्याशी
तरी जगलो असतो, जीवनच मी राजेशाही...विनाकारणच नसता, झाला माझा संघर्ष कोणाशी
बळी द्यावाच नसता, लागला मज प्रेमाचाही...माझ जगणंच झालाय , आज ते तर निगडीत त्याच्याशी
त्याच्याच शिवाय जगण , घंटा ठरतेय धोक्याची...त्याच्या मागे धावत, अखेर ही होणार जीवनाची
मागचे साधतीलच, मग की जवळीक त्याच्याशी...कवी - निलेश बामणे
December 17, 2013
Copyright © 2025 | Marathisrushti