आत्म्याचे मिलन परमात्म्याशी
हेच जीवनाचे ध्येय असे
आत्मा ईश्वरी अंश असूनी
त्यालाच मिळण्या उत्सुक असे

देह पिंजऱ्यांत अडकता
बाहेर येण्या झेप घेई तो
अवचित साधूनी वेळ ती
कुडी तोडूनी निघून जातो

कार्य आत्म्याचे अपूरे होता
पुनरपी पडते बंधन
चक्र आत्म्याचे चालत राही
मुक्त होण्याचा येई तो क्षण

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८४०

घरातला तो जुना फॅन
आवाज करत होता…
किरकिरत, कधी थोडा हट्टी,
कधी जरा दमलेला.

पण त्या आवाजात त्रास नव्हता,
तो घराचं नाडी-स्पंदनचं होता,
छताखालून फिरणारा
एक जिवंत श्वास.

त्याच्या पंख्यांवर
धुळीपेक्षा जास्त साचल्या होत्या आठवणी,
उन्हाळ्याच्या तळपत्या दुपारी,
आईच्या पदराची सावली बनून तो अलगद फिरायचा.

घामेजलेल्या कपाळावर जेव्हा त्याची झुळूक उतरली की,जणू कुणीतरी म्हणायचं
“घाबरू नकोस, मी आहे.”

रात्रीच्या अंधारात
तोच आपल्या स्वप्नांचा रखवालदार,
त्याच्या आवाजाच्या तालावर
आपण झोपेच्या गावात शिरायचो.

घरात भांडणं झाली,
शब्द तापले,
मनांचे कोपरे गरम झाले,
तरी तो शांतपणे फिरत राहिला,
जणू सांगत होता,
“वादही या घराचाच भाग आहे.”

आणि जेव्हा हसण्याचे लोट उसळले,
टाळ्यांचा नाद घुमू लागला,
तेव्हाही त्यानेच
आनंदाची हवा सगळीकडे पसरवली.

नंतर नवे फॅन आले
चकचकीत, निःशब्द, अभिमानी.
त्यांच्या गारव्यात सुविधा होती,
पण आपलेपणा नव्हता.

हा जुना फॅन मात्र
घरातला माणूसच झाला होता.
न बोलता समजणारा,
न मागता देणारा.

आज तो थांबून गेला आहे,
छतावर त्याची जागा रिकामी आहे.
पण घर अजूनही कधी कधी
त्याचा आवाज ऐकतं,
आठवणींच्या आतून.

कारण काही गोष्टी
फक्त वस्तू नसतात,
त्या घराचा इतिहास असतात,
नात्यांची फिरती साक्ष असतात.

तो जुना फॅन,
आता फिरत नाही.
पण मनाच्या छताखाली,
तो अजूनही हळूच गोल फिरतो…
आणि प्रत्येक फेरीत
आपुलकीची झुळूक देऊन जातो.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

घन काजळ रात्री तू आलीस

-- श्री.उदय विनायक भिडे

जीवनात अमुच्या हर घडीला

रोज नवे प्रश्र उभे राहिले

शोधण्यात त्या प्रश्र्नांचे उत्तर

आयुष्य व्यर्थ की हो चालले ।

कैक प्रश्र्नांना नसते ऊत्तर

का प्रश्र्नच त्यांचे असते ऊत्तर

प्रश्र्नांना ज्या नव्हते ऊत्तर

अनुत्तरित ते सदैव राहिले ।

नारी पोटी असे जन्म नराचा

तोची काळ होई का त्या नारीचा

लुटता ईज्जत कुणा बालीकांची

काळीज का नाही कुणाचे फाटले ।

माता भगीनी म्हणून पुजन करीती

भाषणातून अती कौतुक करीती

घालताना त्यांच्या अब्रूवर घाला

का दु:ख ना त्यांना कधी जाहले ।

सुरेश काळे

मो. ९८६०३०७७५२

सातारा

५ अॉगस्ट २०१८

हवाच मजला तोच चंद्रमा
तेच नभी चांदणें

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती आनंदातील जगणें ।।धृ।।
आजीसंगे गच्चीवरती
फुलराण्यांच्या कथा ऐकती
बसुनी सारे एक वर्तुळी, टाळ्या पिटूनी गाती गाणें ।।१।।

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती, आनंदातील जगणें
फुलले होते यौवन सारे
अंगी झोंबे शितल वारे
पुनव चांदणे धुंदी आणी, बघूनी तारांगणे ।।२।।

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती, आनंदातील जगणें

सगे सोयरे मित्रमंडळी
परसदारी तुळशीजवळी
गप्पा टप्पा विनोंद बौधिके, रात्र घालवी करुनी भजने ।।३।।

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती, आनंदातील जगणें

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

उदबत्तीचा सुगंध दरवळे चोहोकडे

कोठे लपलीस तूं प्रश्न मजला पडे १

मंद मंद जळते शांत तुझे जीवन

धुंद मना करिते दूर कोपरीं राहून २

जळून जातेस तूं राख होऊनी सारी

तुझे आत्मसमरपण सर्वत्र सुगंध पसरी ३

तुझेपण वाटते क्षुल्लक दाम अति कमी

आनंदी होती अनेक जेव्हां येई तूं कामीं ४

लाडकी तूं भक्तांना तुजवीण पूजा नाहीं

प्रफूल्ल करुन चेतना प्रभू भाव मना येई ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

हलके हलके निशा जावूनी, उषेचे ते आगमन होई

निद्रेमधल्या गर्भामध्यें, रवि किरणांची चाहूल येई...१,

त्या किरणांचे कर पसरती, नयना वरल्या पाकळ्यावरी

ऊब मिळता मग किरणांची, नयन पुष्पें फुलती सत्वरी...२,

जागविती ते घालवूनी धुंदी, चैत्यन्यमय जीवन करी

हा जादूचा तो स्पर्श असूनी, न भासे ही किमया दुजापरी...३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४९७९८५०

गर्जा मद्यराष्ट्र माझा….(विडंबन)

धडपड असते प्रत्येकाची जगण्यासाठी,

तेच जगती जगी या शक्ति ज्यांचे पाठी...१,

बुद्धी, अनुभव, विचार, बळ शक्तीची रूपे

यश मिळविण्या जीवनातील हीच मोजमापे...२,

नीती-अनिती, पाप-पुण्य, सामाजिक बंधने

सरळमार्गी जगण्यासाठीं हवीत ही कारणे...३,

जन्म मृत्यूच्या रेषेवरती, उभा संकटकाळी

पशुसमान वागत दिसतो, मानव त्यावेळी...४,

प्रथम गरज भागवी सारे, स्वजीवनाची

आदर्श जगणे तत्वे राहती, मग नंतरची....५,

मृत्यूच्या दाढे मधूनी, एक सुटून जातां

मृत्यूपाश टाकी दुजासाठी, स्व जगण्या करिता....६,

जगण्यासाठी मृत्यू आणि मृत्यूमुळेच जगणे

निसर्गाचे चाले अविरत हेच खेळणे....७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जाय जाय केलत्
जात पण नाय
कुतल्याच पिल्लू
दुधकाला खाय

लेशमाचं त्याच
मऊ मऊ अंग
तुटतच नाय
त्याचा माहा संग

कानाला धलून
खेलं गाल्या गाल्या
उगल्यात त्याला
मिशा काल्या काल्या

हातभल जीभ कसं
कालतय् बाहेल
बाबाला पाह्यलं त्
चय धूम पलंल

हाय हाय केलं त्
गुयं गुयं कलल्
युव युव केलं त्
गोंदा घोलंल

छोव छोव केलं त्
भोव भोव कलल्
मनीला पाह्यलं त्
तिच्या मागं पलल्

नजल् जली पलल्
माणुसबी दचकत्
गल्लीत मंग माहा
वट जातो वाल्हत्

© विठ्ठल जाधव
@शिरूरकासार, जि.बीड
मो.9421442995