दया प्रेम हे भाव मनी, जागृत कर तू भगवंता
तुला जाणण्या कामी येईल, हृदयामधली आद्रता

शुश्क मन हे कुणा न जाणे, धगधगणारे राही सदा
शोधत असता ओलावा हा, निराश होई अनेकदा

पाझर फुटण्या प्रेमाचा तो, भाव लागती एक वटूनी
उचंबळणारे ह्रदय तेथे, चटकन येईल मग दाटूनी

दया प्रेम या भावांमध्ये, दडला आहे ईश्वर तो
मनांत येता हेच भाव ते, दर्शन त्याचे घडवूनी जातो

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

तू ऑनलाईन आलीस की
सुचते मला कविता

तू ऑफलाईन झालीस की
रुसते माझी कविता

तुझ्या एका रिप्लायसाठी
झुरते माझी कविता

तुझ्या एका स्माईलने
फुलते माझी कविता

-- विजय रतन गायकवाड

कोकणातली खूप मंदिरे...
सागरकाठावरी!
भक्ती गाठते मुक्तीकिनारा,
बसून लाटांवरी!

कृतज्ञतेचे मीठ सांडते,
रात्रंदिन येथे,
जाळ्यामध्ये येती धावत,
माशांचेच जथे!

आकाशाचा रंग पांघरून
स्वच्छ निळे पाणी
ओठावरती लाटांच्या तर,
फेसांची गाणी!

होड्या झुलती दबा धरुनिया,
पकडाया मासे,
शकुनी मामा होऊनी कोळी,
जाळ्यांचे फासे!

समुद्र भेटे जिथे नभाला
क्षितीजरेषा निळी!
सांजसूर्य भेटाया येता,
क्षितीज त्याला गिळी!

दगडांचा आडोसा पाहून,
कुजबुज करते प्रेम,
चोरून बघणारांची दृष्टी,
अचूक साधी नेम!

विश्रांती ना चुकून घेती,
लाटा दमल्या तरी,
ओंकाराला स्मरते येथे,
वाऱ्यातून वैखरी!

अहंपणाचा अंश उरेना,
ऐकून सागरगाज!
आत्मपरीक्षण करता येते,
माजालाही लाज!

- प्रमोद जोशी

102 निर्मल अपार्टमेंट्स, श्रीकृष्णनगर,मु.पो. जामसंडे,
ता. देवगड, जि. सिंधुदुर्ग-416612. 9423513604

शालेय शिक्षण पुरे करून,  महाविद्यालयात जाऊ लागलो. नवा उत्साह, नवे मित्रमंडळ आणि उच्च ते वातावरण. मनाचे, विचारांचे आणि बागडण्याचे एक वेगळेच स्वतंत्र. मला त्यावेळचा एक गमतीचा प्रसंग आठवला. ज्याचे धागेदोरे पुढील  जीवनात पंधरा वर्षानंतर विणले गेलेले आढळले. महाविद्यालयातील  तो दिवस आठवतो.

मला WhatsApp वापरायला लागून वर्ष झाले तरी ...

मी 'लाइक' केला नाही, मी 'ईमोजी' निवडली नाही,

मी एकही साधा मेसेज 'फॉर्वर्ड' केला नाही ||1||

मी उपदेश केला नाही, मी सुवचन धाडले नाही,

मी आजवर विनोदी चुटका रवाना केला नाही ||2||

मी 'दैनिक शुभेच्छा' चालवले नाही, मी भविष्य कथिले नाही,

मी ‘नेट'वरची रंगीत फुले पाठविण्यात रंगलो नाही ||3||

मी सेल्फी काढला नाही, तो डीपीत टाकला नाही,

मी वर्षभरात माझा स्टेटस बदलला नाही ||4||

मी साहित्यिक धुंडाळला नाही, मी बातमी प्रसारली नाही,

मी राजकरण्यांच्या करणीत कधीच डोकावलो नाही ||5||

मी केक वितरला नाही, मी बुकेही बांधला नाही,

मी वाढदिवशी कोणावरही ‘Wish’ प्रयोग केला नाही ||6||

मी 'HBD' केला नाही, मी 'वा.दि.हा.शु.' ही केला नाही,

मी 'वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा' करायला मात्र चुकलो नाही ||7||

मी काहीच केले नाही, मी तरीही निर्दोष नाही,

मी आलेले मेसेज डिलीट करण्याच्या शापातुन मुक्त नाही ||8||

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

श्री. संदीप खरे यांच्या काव्य रचनेशी साधर्म्य राखून लिहिले आहे.

-- रविंद्रनाथ गांगल

आज रात्री पुन्हा एकदा
स्वप्नात माझ्या येशील का?
पुन्हा एकदा तशीच मला
आर्त साद घालशील का?

जीवनाचा एक डाव
माझ्या संगे मांडशील ना!
अमोलिक आसवांना
माझ्यासंगे देशील का?

तुझ्या माझ्या बंधनांना
भावनांत गुंफशील का?
सांग माझ्या वेदनांना
तू दिशा देशील का?

काळजाची स्पंदने
माझ्या तू होशील का?
चांदण्यात वेचलेली
फुले तू नेशील का?

माझ्यासाठी आसवांना
वाट मोकळी देशील का?
ओघळणाऱ्या मोत्यांची त्या
ओंजळ मला देशील का?

थबकणारं पाऊल तुझं
माझ्याचसाठी असेल ना?
वळून पुन्हा पुन्हा मागे
व्याकुळ-व्याकुळ बघशील ना!

प्रिये तरल लाटांवरुन
काव्य माझे होशील का?
उद्या फिरुन पुन्हा एकदा
स्वप्नात माझ्या येशील का?

-- यतीन सामंत

वेडे आम्ही सारे,

तुझेच घेवूनी तुला देतो, त्यातच मोठेपण मिटवतो...१,

जाण आहे याची

सर्व जगाला चकमा देतो, स्वत:लाही फसविता असतो....२,

फूले बागेमधली

तोडून ते तुजला वाहतो, हार त्यांचे करूनी घालतो....३,

गंगेतील थोडे पाणी,

अर्घ्य आम्ही तुला देतो, भक्तीभावाने अर्पण करितो....४,

सारे असूनी तुझे,

मीपणा हा सतत राहतो, परी हा भाव दुजासाठी असतो...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दिन ढळला सखया, कधी येणार तू ,-?
नयनांची ही निरांजने,
आता लागली रे विझू,--||१||

वाट तुझी पहावी किती,
भासते तुझीच कमी,
मलमलीची गादीही,
टोचू लागली अंतर्यामी,--||२||

भोवताली सारी सुखे,
एक विरह त्यांना मारे,
आजुबाजूस सगळे,
इहलोकीचे पसारे,--||३||

असा कुठे गेलास तू ,
परतण्याची वाट नाही,
आभाळ तारे वारे,
दशदिशा झाल्या स्तब्धही,--||४||

चातकाची अवस्था माझी,
चंद्रम्यास आम्ही तरसतो,
मी असे काय वेगळी,
तुझा विरह मला छळतो,--||५||

तू तर सर्वस्व माझे,
दूर माझ्यापासून रे,
तुझ्यावाचून पुरी दुनिया,
वाटते मज शून्य रे,--||६||

आयुष्य माझे असूनही,
तुझे ते किती झाले,
जरा दुरावा येता थोडा,
माझी न मी राहिले,--||७||

पार ज्याच्या सूर्य जातो,
अशा त्या रम्य क्षितिजी,
हळूहळू अंधार येई,
रात्र उगवे उजेडामाजि,--! ||८||

विरहाच्या अंधारात,
बुडालेली सर्वस्वी मी,
सूर्यराजा सोडून गेला,
किती कासावीस धरणी,--||९||

एक तुझ्या स्पर्शे रविकरा,
ती बघ रे ,- धन्य होई,
तन-मन चमकून उठे,
धरती प्रकाशमानी होई,--||१०||

चांदण्याही आता बघा,
आभाळी उगवू लागल्या,
चंद्रसाजणाची वाट पाहत,
कशा लाज लाजून गेल्या,--||११||

चांदण्याचा जथा ठेवून मागे,
चंद्रमा निघे पुढे पुढे,
सर्व पुरुष कसे सारखे,
नेहमीच मज पडते कोडे,--||१२||

दिनमणी उगवला तरी,
तू मात्र दूरस्थ,
मी दिशाहीन झाले,
राहू कशी संन्यस्त,--! ||१३||

© हिमगौरी कर्वे.