करूं म्हटले करूं न शकलो रोकू म्हटले रोकू न शकलो
जे जे स्फूरले येईल ते ते ठरले असते होईल ते ते

बघूनी बाह्य जगला ठरवी मिळवीन तेच सुख भावी
त्याचेसाठी स्थिती आगळी उमज न येई ती सगळी

धडपड करीतो गडबड करीतो त्याच चाकोरीतूनी जाऊ लागतो
सुप्त गुण हे अंगी लपले उभारून ते येतील सगळे

मात करूनी विचारावरती सुप्त गुण हे विजयी होती
गुणधर्म ही ईश्वरी योजना घडते तेच म्हणूनी क्षणाक्षणा

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

हिरवी माया हिरवी छाया हिरवी हिरवी काया

प्रेम आणि जळण्याचे एक जळजळीत नाते उर्दू गझलांमध्ये वारंवार दिसून येते. प्रेम म्हणजे उजळणे आणि उजळण्यामध्ये जळणे आलेच. अशा प्रेमात जळून उजळलेल्या व्यक्तींपैकी एक म्हणजे मीर तकी मीर. मीर तकी मीर हा अतिशय दर्दीला शायर म्हणून विख्यात आहे. प्रेमविव्हल जिवांचे वर्णन करण्यात त्याचा हात कुणी धरू शकत नाही. प्रेमात जळालेल्या एका जिवाची कथा मीर या नग्म्यातून मांडतो.

चिमण्या आल्या दोन कोठूनी, घरटे बांधून गेल्या त्या

खेळूनी नाचूनी उड्या मारूनी, चिव चिव करित गात होत्या

झाडावरती उंच बसूनी, रात्र घालवीती हलके हलके

दाणा टिपणे पाणी पिणे, स्वछंदाचे घेवूनी झोके

संसार चक्र ते भोवती पडता, गेल्या दोघी त्यातच गुंतूनी

नव पिल्लाच्या सेवेसाठी, घरटे केले काड्या आणूनी

पिल्लांना त्या पंख फूटता, उडूनी गेल्या घरटे सोडूनी

अल्प काळाचे बंधन तोडीत, जगण्या पुनरपी स्वच्छंदानी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

निरोप दिलाच आहेस
आसवांची गर्दी उगाच कशाला..
एकटेपणाचा प्रवास कायमच वाट्याला
एक एक माळेतील मोती ओघळतो
सवय असावी लागते ....
गुंतलेले मन हळवे कातर ..
त्यातही उबदार मायेची शाल
पांघरूण घ्यावी अशी सोय नाही..
कोणाला नको असते वाळवंटात पाणी
अश्रूधारांनी वाहतात का झरे..
मिटवून टाकतात का मनातील अंतरे...
खोल रूतून राहतेच मनात सल
निरोपाच्या भावुक क्षणानंतर...

अस्तित्वच शून्य तुझे माझे
देहां मधून वाहत जाते फक्त..
बदल तर कणाकणातून घडतो आहे
पानं, फूल,वारा,पाऊस, निसर्ग..
आणि व्यापलेला ज्ञात अज्ञात प्रत्येक
जण निरोप घेताना बदलत असतो..

निरोप घेताना फक्त एकच करावं
जाणाऱ्यांना दूरूनच पहावं..
सुकलेल्या फुलांना मधूनच हुंगत जावं..
मिटलेल्या पापण्यात हृदयाच्या तळ्यात
साचवत राहू नये ते निरोपाचे हुंदके..
ते हुंदक्यांचे सूर असूर बनून राहतील
तुमच्या जीवनात...

निरोप रामाने सितेला..कृष्णाने राधेला..
द्रोणाचार्यांने अश्वत्थाम्यास दिला...
अमरत्व प्राप्त झाले असूनही निरोपाच्या
प्रतिक्षेत अश्वत्थामा भटकतो..
चिरकाल तारुण्यात राहणारा
ययाती ही जळतो...
कृष्ण सखा राधेच्या श्वासात
आनंद बनून वाहतो..
निरोपाची सांगता करताना
पुन्हा नव्याने वाट धरतो.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

प्रत्येकाचेच जग वेगळे
सुखदुःखही वेगवेगळे

संवेदनांची जाणीव एक
तिथे नसते काही वेगळे

सृष्टीही सारी एकसारखी
काही नसते कुठे वेगळे

ऋतुंचे आविष्कार सारखे
सुखावणारे क्षण आगळे

नित्य पांघरित चैतन्याला
भोगावे जगण्याचे सोहळे

जन्म मरण हे एकची सत्य
याहुनी जीवन नाही वेगळे

जीवाजीवा सुखवित जावे
कृतार्थ जीवन हेच आगळे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३०५

२५/११ २०२२

कोमेजणार म्हणून फूल उमलायचे राहते काय

विसरायला शिका, मनाला जरा सावरायला शिका,
जगाच्या या गर्दीत स्वतःलाच जपायला शिका.

आज जे खांद्याला खांदा लावून साथ देत आहेत,
उद्या वळणावर तेही मागे राहून जातील.

स्वार्थाच्या या मेळ्यात नातीही बदलून जातात,
वेळ सरली की चेहरेही अनोळखी होऊन जातात.

म्हणून रुसवे, फुगवे, वेदना मनात नको साठवू,
जखमांवर हसत हसत आशेचा दिवा पेटवू.

कारण हे जग एका दिवसात सारेच विसरणार आहे,
तुमच्या अस्तित्वालाही सहजच मागे टाकणार आहे.

म्हणून स्वतःसाठी जगा, मनाशी मैत्री करा,
प्रत्येक क्षण आनंदाने जगण्याची सवय करा.

विसरायला शिका... कारण हे जग,
एक दिवस तुमच्या बाबतीतही अगदी हेच करणार आहे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

ध्यान कसे लावावे, मार्ग असे मनोहर

सुलभ ते समजावे, त्याचे मिळण्या द्वार.....१

स्वच्छ एक आसन, शांत जागी असावे

मांडी त्यावर घालून, स्थिर ते बसावे...२

लक्ष्य केंद्रीत करा, तुमच्या श्वासावरी

कसा फिरे वारा, आत आणि बाहेरी...३

साक्षी तुम्ही बना, श्वासाच्या हालचालीत

शांत करिल मना, बघून प्राण ज्योत...४

काहीही न करावे, यालाच म्हणती ध्यान

करण्यास तुम्ही जावे, जाईल सारे बिघडून.......५,

ध्यानात झोपे शरीर, शांत करूनी मन

आंत शोधते ईश्वर, करूनी आत्मचिंतन....६

वेळ थोडा जाता, ध्यान सहज लागते

अंतरीचा प्रकाश दिसता, मन आनंदात डूबते.....७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जीवनाच्या सांज समयीं । उसंत मिळतां थोडीशी ।।
हिशोब केला स्वकर्माचा । वर्षे गेली कशी ।।१।।

दिवसामागून वर्षे गेली । नकळत अशा वेगानें ।।
सुख दुःखाच्या मिश्रणीं । जीवन गेले क्रमाक्रमानें ।।२।।

आज वाटे खंत मनीं । आयुष्य वाया दवडिले ।।
ऐहिक सुखाच्या मागे जातां । हातीं न कांहीं राहिले ।।३।।

' घेणे ' सारे आपल्यासाठीं । करीत जीवन घालविले ।।
' देण्या ' मधल्या आनंदाला । मन सदा वंचित राहिले ।।४।।

सुधारुन घे आतां तरी । अनुभवाने चूक आपली ।।
उर्वरित वर्षे जाऊं दे । त्यागवृत्ती मध्यें सगळी ।।५।।

भोगातले सुख कसे ते । क्षणांत येई क्षणांत जाई ।।
त्यागातील समाधान परि । उशीरा लाभून सदैव राही ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com