कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

जेव्हा दुजाचे नुकसान होते, उत्सुक दिसे कुणी

स्वभावाची ही विकृती जाणता, खंत वाटली मनी

बागेमध्ये फिरत असता, फूल तोडतो अकारण

सुगंध त्याचा क्षणीक घेवूनी, देतो ते फेकून

हाती देता सुंदर खेळणी, तोड मोड करिते

लहान बालक खेळण्यापेक्षा, तोडण्यात दंग होते

लय पावणे प्रतिक शिवाचे, ईश्वरी असतो गुण

‘नष्ट करणे’ निसर्ग स्वभाव, हे घ्या तुम्ही जाणून.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

दोघेही येती एकाच वेळीं श्रीकृष्णाच्या भेटीला,
अर्जून उभा चरणाजवळी दुर्योधन बसे उशाला ।।१।।

प्रथम दर्शनी नेत्र उघडता नजर गेली अर्जूनावरी,
प्रभूकडे तो आला होता आशीर्वाद त्याचे घेण्यापरी ।।२।।

दुर्योधन दिसे बघता पाठी अहंकाराने होता भरला,
मदत करण्या युद्धासाठी विनंती करी तो हरिला ।।३।।

युद्धामध्ये भाग न घेई सांगेन गोष्टी उपदेशाच्या,
परि सारे त्याचे सैन्य जाई लढण्या दुसऱ्या बाजूच्या ।।४।।

विश्वास होता सैन्यावरी दुर्योधन मागतो अनेक,
आशीर्वाद हवा होता अर्जून निवडतो एक ।।५।।

निवड करूनी श्रीकृष्णाची विश्वास येई स्वत:वरी,
अस्तित्व शक्ती जेथे प्रभूची जयश्री जाईल कशी दुरी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा ।।धृ।।

बालपणाची रम्यता मजा केली खेळ खेळता

निरोप देता बालपणाला नाद गेला खेळण्याचा ।।१।।

केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

तारुण्याचे सुख आगळे मादकतेने शरिर भारले

बहर ओसरु लागला दूर सारतां घट प्रेमाचा ।।२।।

केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

प्रौढत्वाची शानच न्यारी श्रेष्ठतेची ठरे भरारी

येतां दुबळेपणा शरिराला उबग येई संसाराचा ।।३।।

केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

जीवनातील प्रत्येक पायरी मजलागी आनंदी करी

परी त्या क्षणिक सुखाला संबंध होता देहाचा ।।४।।

केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

आहे सारे प्रभूचे भाव अर्पा मनाचे

समर्पण करा देहाचे त्याग करा सर्वस्वाचा ।।५।।

तेव्हांच मिळेल खरा आनंद जीवनाचा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अनघा प्रकाशन दिवाळी अंक २०१८ मध्ये लिहिलेली ही कविता

आली दिवाळी आली दिवाळी
दिव्या दिव्यांच्या लावून ओळी
रंगा रंगाने खुलवु रांगोळी
आली दिवाळी आली दिवाळी... ।। १ ।।

लाडू करंजी ती कडबोळी
शेव चिवडा अन् शंकरपाळी
काटेरी चकलीची मजा निराळी
आली दिवाळी आली दिवाळी... ।। २ ।।

अभ्यंगस्नान पहाटेच्या वेळी
उटण्याचा आलेप गंध दरवळी
सुरसुऱ्या फुलबाजी झाल्या उतावळी
आली दिवाळी आली दिवाळी... ।।३।।

चांदण चुरा सजला आभाळी
दिव्यांची आरास आसमंत उजळी
आकाश कंदिल समृद्धी उधळी
आली दिवाळी आली दिवाळी...।।४।।

आली सोनपावलांनी लक्ष्मी सांजवेळी
सौख्य, समृद्धी हौस ही आगळी
पाडव्याचा सण पतीला ओवाळी
आली दिवाळी आली दिवाळी...।।५।।

भाऊ आला माझा मंगलवेळी
लाविते टीळा चंदन भाळी
स्वप्नांना त्याच्या मिळो यशाची झळाळी
प्रेमाचे नाते जपते ही दिवाळी
आली दिवाळी आली दिवाळी... ॥६॥

(अनघा प्रकाशन दिवाळी अंक २०१८ मधून)

दूरदेशीच्या मुसाफिरा तू दूर जरी जाशी विसरु नको या मातृभूमिला विसरु नको तव काशीइथेच आहे पंढरपूर तव इथेच आहे स्थान इथेच विसरी तव पत्रास्तव तुझीच माता भान ।।

येता इकडे परतुनि जेव्हा श्रमुनि थकल्या गात्री कुशीत घेऊनी तुलाच राजा अंगाई गातीदमल्या तुझीया चरणी लावी गाऊनी मंजुळ गीत हस्तस्पर्श हा ह्रदय खरोखर असली वेडी प्रीत ।।

आज अशी तु उडुनी पाखरा पंख तुझे पसरले काळ चालला त्यास पकडण्या झेपावित चालेपरंतु तुझिया नेत्रा येईल जळ जेव्हा डवरून टाक अश्रू हे झोळी माझ्या जा तर उडून फिरुन

-- जयंत वैद्य

WhatsApp वरुन आलेली कविता

महिनेमागून महिने,
शेवटी वर्ष सरुन जाते
वृध्दाश्रमाच्या पायरीवर ,
वाट तुझी पाहाते

भिजून जातो पदर ,
अन मन रिते राहाते
कधी मधी मात्र ,
तुझी मनीऑर्डर येते

पैसे नकोत यावेळी ,
तूच येऊन जा
बाळा मला तुझ्या ,
घरी घेऊन जा

तुझा बा होता तोवर ,
काळ बरा गेला
तुझी आठवण काढत ,
उघड्या डोळ्यांनी गेला

शेवटपर्यंत सांगत होता,
लेक माझा भला
तू मोठा साहेब,
त्याचं मोठं कौतुक त्याला

माझ्याही ह्रदयात फोटो,
तुझा तू पाहून जा
बाळा मला तुझ्या ,
घरी घेऊन जा.

दुष्काळाच्या साली ,
जन्म तुझा झाला
तुझ्या दुधासाठी ,
आम्ही चहा सोडून दिला

वर्षाकाठी एक कपडा,
पुरवून-पुरवून घातला
सालं घातली बापाने,
पण तुला शाळेमधी घातला..

हवं तर तू हे ,
सगळं विसरुन जा
पण बाळा मला ,
तुझ्या घरी घेऊन जा.

धुणी-भांडी करीन मी,
केरकचरा भरीन मी
पुरणपोळ्या, अळुवड्या ,
तुझ्यासाठी रांधीन मी

नातवंडांचं दुखलं-खुपलं ,
सगळं बघेन मी
घाबरु नकोस, त्याची आजी ,
असं नाही सांगणार नाही मी

तुझ्या घरची कामवाली ,
म्हणून घेऊन जा
पण बाळा मला
तुझ्या घरी घेऊन जा.

थकले रे डोळे बाळा,
प्राण कंठी आले
तुझ्याविना जगणे
आता मुश्किल झाले

विसरु कशी तुला मी,
तुझ्यामुुळे आई झाले
बाळ माझं 'कुलभूषण'
पोरकी मी का झाले?

आता माझ्या थडग्यापाशी
'आई' म्हणून जा
जमलंच तुला तर
हा वृध्दाश्रम पाडून जा.

-- WhatsApp वरुन आलेली कविता

-- सुशांत

मोगऱ्याचे रूप देख
फुलूफुलून मोहवी
लगे त्यास न ओळख
गंधात ओढचं मायावी

अशा सुंदर कोमल
त्याच्या पाकळ्या नाजूक
किती जपलं जपलं
गुज सांगे जरा वाक

शुभ्र वस्त्रात कि शोभे
दिठी भरून हे सुख
झाडे अनेक सोबती
तरी रुबाब त्याचा लाख

माझ्या अंगणी गं नांदे
त्याचे कितीक बहर
त्याच्या छायेत विसावे
माझ्या मनीचा गं मोर

अशा कळ्या मोगऱ्याच्या
द्याव्या घ्याव्या गं ओंजळा
सुगंधाने अलौकिकाच्या
होई जगणं सोहळा!!

-- वर्षा कदम.

एक चांदणी रोज बघे मी, क्षितीजावरती

चमचम चमके, मिश्कील हासे, लक्ष्य खेचून घेई

वाट बघे मी रोज रात्रीची, बघण्या तिजला

दिवसभराचा विरह तिचा, नाही सहन झाला

जवळी येउनी माझ्यासंगे, खेळ तू अंगणी

होकार दिला चटकन तिने, किंचित हास्य करुनी

नंतर मजला रोजच्या जागी, पुन्हा न ती दिसली

सहवासातील वियोगाचा, चटका लाऊन गेली

नजर पडता नातीवरी, चकित झालो एकाक्षणी

अंतरयामी जणीव झाली, हीच ती माझी चांदणी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तेवत होती ज्योत दिव्याची,
प्रकाश देऊनी सर्व जनां,
आनंदी करण्या आनंद वाटे,
तगमग दिसे तिच्या मना ।।१।।

शांत जळते केंव्हां तरी,
भडकून उठते कधी कधी,
फडफड करीत मंदावते,
इच्छा दाखवी घेण्या समाधी ।।२।।

जगदंबेच्या प्रतिमेवरती,
प्रकाश टाकुनी हास्य टिपते,
हास्य बघूनी त्या देवीचे,
चरण स्पर्शण्या झेपावते ।।३।।

अजाणपणाच्या खेळामधली,
स्वप्न तरंगे दिसती,
दिव्यामधले तेल संपता,
काजळी धरती वाती ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com