कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

माझी ही गीतरचना पुणे आकाशवाणी केंद्रावरून प्रसारित झालेली आहे तसेच माझ्या काव्यसंग्रहामध्ये प्रसिद्ध झाली आहे

दुष्टकाळ रे म्हणती याला,
सांग पावसा कुठेशी दडला ?!| ध्रु ||

तुला गौरविले जीवनदाता,
स्वतःच ठरला खोटा आता,
कां रे डोळा असा उघडला ?
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || १ ||

करीत होता मेघगर्जना,
गङगङोनी भिववी जनांना,
मुहूर्त टळला, तरीही अडला,
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || २ ||

धाडधाड तू कोसळणारा,
छप्पर ढगांचे फाङणारा,
मेघराजा तो इतिहास घडला,
सांग पावसा, कुठेशी दडला ? || ३ ||

केली पेरणी, फळा न आली,
उरली - सुरली आशा पळाली,
बोल तुला रे, कुणी कोंडला ?
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || ४ ||

अवर्षणाची अवकाळी ऐरण,
गाई - गुरांना नाही वैरण,
भयभीत होऊनी, जीवच उड़ला,
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || ५ ||

मेघा धरणे कुणी भरावी ?
वरुणा, करुणा, किती करावी ?
भयसागरी या मानव बुडला,
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || ६ ||

फसवे ढग हे अवती - भवती,
हुलकाउनी ते तोंड फिरवती,
पेच तुला कां, कसला पडला ?
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || ७ ||

अवर्षणाने घडे उपोषण,
उपोषणाने घडे कुपोषण,
कुणास ठावे, दिस कसा पुढला ?
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || ८ ||

जलातुनी रे जीव जन्मतो,
जलाकारणे जीव पोसतो,
हाय ! जलाविण तो तङफङला,
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || ९ ||

आमिष तुजला नसे धनाचे,
वचन हवे कां, संतुलनाचे,
संकल्प आज मी झणी सोडला,
सांग पावसा कुठेशी दडला ? || १० ||

© रचना : उपेंद्र चिंचोरे

अनुकरण करणे हा स्वभाव

काय मग म्हणू मी त्याला हो...।।धृ।।

स्वतंत्र बुद्धि तुम्हां असूनी

निर्णय शक्ति असते मनीं

दुजाचे जीवन यश बघूनी, अनुकरण त्याचे करता हो....१,

अनुकरण करणे हाच स्वभाव, काय मग म्हणू मी त्याला हो ...

त्याची स्थिती वेगळी होती

म्हणून यश पडले हातीं

वातावरण निराळे असती

तुम्हास सारे हे कळते हो.....२,

अनुकरण करणे हाच स्वभाव, काय मग म्हणू मी त्याला हो ...

यशस्वी ठरला कुणी एक

जेव्हां केले प्रयत्न अनेक

विसरू नका नशीब ठिक

जे यशांत सहभागी होते हो....३,

अनुकरण करणे हाच स्वभाव, काय मग म्हणू मी त्याला हो...

सोडून घ्या अनुकरण ते

निर्णय घ्या जे बुद्धी सांगते

तुमचा आत्मा प्रभू असूनी

त्याजवरती विश्वास करा हो.....४

अनुकरण करणे हाच स्वभाव, काय मग म्हणू मी त्याला हो ...

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

एक दिवस आमचा
तीनशे चौसष्ट त्यांचे

रस्तोरस्ती अत्याचार
सामुदायिक बलात्कार
वृद्धा, प्रौढा, लहान मुली
कुणीही चाले त्यांना
दुसर्‍या दिवशी भरे
पेपराचा रकाना

हुंडाबळी, जळीत प्रकरणे
वाचून दगड झालीत मने
दोन ओरखाडे भितींचे
माझे ही घर मातीचे

टीव्ही शो बघताना
तोकड्या कपड्यात नाचे टिना
डोळे फाडून चवीने पाहतो
एकमेकींना टाळ्या देतो

आठ मार्च येतच राहणार
स्त्री शक्तीचे नारे ऐकणार
जोरदार टाळ्या देणार
आज ते हात आमचे
उद्या लेकी सुनांचे
परवा नाती पणतींचे
तरीही माझे घर मातीचे
माझे घर मातीचे

-- सौ. सुधा मोकाशी

रिमझिमत्या पावसात
माझ्या गर्द केसात मोगरा माळताना
तू दाखवलीस स्वप्नं...
रुणझुणत्या चुड्याची
भरजरी शालूच्या स्पर्शाची
पराक्रमी राजपुत्रानं
नजर करावं गुलबकावलीचं फूल
हळव्या राजकन्येला
तशी अवघ्या स्वप्नांची पूर्ती झाली
तुझी शपथ, तेव्हा वाटलं
पायतळी मंझिल आली !
आणि मग -
हातीच्या गुलाबाची
पाकळी पाकळी पडावी गळून..
तसे क्षण गेले निसटून
नि कसली अगम्य ओढ
मनात राहिली दाटून?
चालत्या पावलांना मी विचारते,
"तुम्हाला काय हवंय बाबांनो?'
कालचा मोगरीचा गंध
तस्सा ताजा --टवटवीत...
की पूर्ती झालेली सारी स्वप्ने.....
की त्याही पलिकडचं काही... अरुप.... अनाम..
जे काय तेही नक्की कळत नाही.....
साऱ्याच सुखाचा असा अर्थ शोधत राहिलास
तर हाय हृदया !
तुझ्या अतृप्तीला सीमा नाही।
तुझ्या अतृप्तीला. सीमा नाही !!

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

काय केले दुःख विसरण्याला

युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला ।।धृ।।

निराशेच्या काळांत

दुःख होते मनांत

हार झाली जीवनांत

शांत राहण्याचा मार्ग, त्यावर शोधला ।।१।।

युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

चूक राई एवढे

दुःखाचा पर्वत पडे

मनीं पश्चाताप घडे

भोग भोगण्या, झालो तयार ।।२।।

युक्ति जमली नामीं आनंद आणण्याला

एकाग्र चित्तांत

जातां ध्यानांत

डूबता आनंदात

विसरुन गेलो जगाला ।।३।।

युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

सारी ऊर्जा जाई

ध्यानांत एकरुप होई

त्यांत ईश्वर पाही

ऊर्जा शिल्लक न राही, दुःख भावनेला ।।४।।

युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जीवनप्रवाहात खूप काही मागे सुटतं. पूढे पूढे चालतांना जरी वाट दिसत असली तरी नियती चा मोठ्ठा धोंडा आला की प्रवाह भरकटतो. आणी जे हवंय ते मागे ,खूप मागे सुटून जातं. पण सतत प्रवाहीत असणे हा निसर्ग नियम पाळायलाच हवा.

रूप असे देखणे
काळजां भिडले भारी,
डोळे असती लकाकते,
पाणीदार जसे मोती,
काया कशी तुकतुकीत,
नजर फिरता हाले,
सुंदर तांबूस वर्ण,
त्यावर पांढरे ठिपके,
शिंगांची नक्षी डोई,
दिसते वर शोभुनी,
हिंडते बागडते रानी,
कुणी बालिका की हरणी, --??
चपल चंचल वृत्ती,
अचूक आविर्भाव मुखी,
क्षणोक्षणी मान वेळावी,
भय दाटले नयनी,--!!!
पाय मजेदार हलती,
नाजुकसे ते हडकुळे,
पण त्यात ताकद किती,
खुट्ट वाजता वाऱ्यावरती,--!!!
चरत चरत कुरणी,
हिरव्या गवतावर निवांत,
सारखी ही हले डुले ही,
गोजिरवाणी बघा हरिणी,--!!!
भोवती बाळे करिती घोळका त्यांच्याकडेच ना ध्यान,
हलवून इवली शेपूट,
शिकवे जगण्याचे ज्ञान, --!!!
जागरूक राहून सारखी,
भोवती नजर भिरभिरत राहे,
सभोवती हरणें सगळी,
पाहून मग जीव शांतावे,---!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

तव बकुळफुलांच्या सुगंधात
अजुनही मी विरघळतो आहे..

कां? या प्रश्नाला उत्तर नाही
भाग्यच भाळीचे भोगतो आहे..

तव लडिवाळ स्मरण गंधाळ
चराचरातुनी दरवळतो आहे..

काय, काय, कसे विसरावे
याच संभ्रमी मी जगतो आहे..

घुसमट विरही असह्य जीवा
मनआभाळही गहिवरले आहे..

तव बकुळफुलांच्या सुगंधात
अजुनही मी विरघळतो आहे..

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २८१

२/११/२०२२

झाड आहे झुकलेले,
कमरेत थोडे वाकलेले ,
असून इतके बहरलेले,
लीन होऊन सदैव नमले,
किती पाहिले पावसाळे,
केवढे उन्हाळे सोसले,
शिशीरी गारठून गेले,
हेमंती पुन्हा सावरलेले,
केवढी वादळे, वारे आले,
पावसात झाड भिजले,
तरीही निश्चल खडे राहिले,
कुणी आले घांव घातले,
नाग सापांचे विळखे पडले,
मुंग्यांनी बुंध्याला वारूळ केले,
झाड निमूट स्थिर राहिले,
कोणी तोडली त्याची पाने,
कोणी ओरबाडली फळे,
कधी झाड मुळात हलले,
कधी कडक उन्हात चटकले,
थंडीत झाड कसे शहारले,
तरीही अचल कसे राहिले,
पक्ष्यांनी त्यावर घेतले आसरे,
बांधून आपापले घरटे,
पिल्लांना जिवापाड सांभाळले, आजोबाचे कर्तव्य निभावले, पांथस्थ कुणी खाली थांबले, घटकाभर सावलीत विसावलेले, झाड छाया -- दाते म्हणून,
कोणी, हळूच कुरवाळले,
निरंतर चालू झाडाची कर्तव्ये, *कोणी निंदले अथवा वंदले,
झाड आहे ते झुकलेले,----!!!
झाड आहे ते झुकलेले---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

जगण्यात मौज आहे,
सुखदुःखाची फौज आहे,
रिवाजांचे शासन आहे,
रीतींचे आसन आहे,
आश्वासनांचे नभ आहे,
निराशांचा पाऊस आहे,
क्वचित आशेचा किरण आहे,
कल्पनांचे साम्राज्य आहे,
वज्राहून कठोर वास्तव आहे, लोण्याहून मऊ हृदय आहे सैतानाहून कठोर भावना आहे,
संताहून हळवे कुठे मन आहे,
देवाहून थोर कधी माणुसकी आहे, पत्थराहून टणक अनीती आहे,
अत्याचाराचा विळखा आहे,
कधी प्रेमाचा झरा आहे, जिव्हाळ्याचा शब्द बोलका,
मुके प्रेम कधी थोर आहे,--!!
आभाळाहून मोठे मन आहे, विहिरीत कोंडलेले कधी सान आहे,
सुदैव कधी जादूगार आहे,
कधी दुःख मोठे प्रहार आहे,--
जीव कधी कसानुसा आहे,
कधी कधी त्याला भरवसा आहे, दुनियेत कधी ईश्वराचा वास आहे मध्येच कधी, राक्षसी भास आहे,--!
*जगण्यात मौज आहे,
सुखदु:खांची फौज आहे*---!!!

हिमगौरी कर्वे.©