भावनेच्या जावूनी आहारीं, नुकसान करतात सारे,
तर्कशुद्धता विसरून जाते, अंगात भरूनी वेडे वारे ..१,

भावनेची लाटच उठता, मती होते एकदम गुंग,
बरोबर वा चूक काय, जाण रहात नसते मग..२

आपले सारे खरे असावे, हाच होत असे अट्टाहास,
आपण केल्या कर्मावरच, बसतो आपला विश्वास..३

इंद्रीय आणि भावना यांची, जमुनी जात असतां जोडी
तर्कशुद्ध विचारांत त्याला, राहत नसते केव्हां गोडी...४

काही क्षणाचा काळ जाता, भावना जाई मग निघून
विचार मात्र मिश्कीलतेनें, हसती पश्चाताप बघून...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

प्रदीप निफाडकरांची गझल

हक्क तुझा,हक्क माझा,
हक्क याचा अन त्याचाही.....
पण मला एक सांगा.....
हक्क कधी हक्काचा आहे का हो...?
एकदा आसच चालत आसतांनी....
रस्त्यानं.....!
अविरत पहात व्हतो....
वेगवेगळे रूपं....
ना निरगुण न ही निराकार....
ते तं होते,
आंकुचित....,
अन संकुचितही.....!
व्याख्याच बदलली व्हती
हक्कानं आपली....
सिस्टीममध्ये व्हायरस घुसुनं
फाईल करप्ट व्हावी
तसा करप्ट झालता हक्क....!
अन मंग काय,
हक्कानं आपलीच संस्थानं तय्यार केली.......
आपल्याच
हक्काची......!!!
स्वतःचीच......
स्वतःसाठी
हक्कानं चालवलेली.....!
हक्कालं वावडं व्हतं....
गरीबाच्या घामाच,
भटक्याच्या पालाचं,
श्रमिकाच्या झोपडीचं
अन विद्रोहाच्या चोपडीचं...!!!
हक्क पोचलाच नाही कधी
रंजल्याजवळ बी आन गांजल्याजवळ बी.....
ना पालात,ना रानात,
नाही झोपडीत.....!
तो तं.....
आरामात राबतोय......
संस्थानिकांच्या महालातं.....
हक्कानं....!!!

©गोडाती बबनराव काळे, हाताळा,हिंगोली
9405807079

विचारांच्या उठती लहरी, वलये त्यांची होत असती ।

सुविचारांची वलये सारी, नभाकडे जात दिसती ।।

पवित्र निर्मळ विचारांच्या, तरल अशा लहरी असती ।

अशुद्ध साऱ्या विचारांची, जड लहरी तळात राहती ।।

फार पूरातन काळी देखील, उकल दिसते या गोष्टीची ।

पवित्रतेच्या सर्व स्थळांनी, शोधली जागा शिखरावरची ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चिंव चिंव करीत चिमणा चिमणी खोलीमध्ये माझ्या आली

अवती भवती नजर टाकून माळ्यावरती ती बसली

वाचन करण्यात रंगून गेलो लक्ष्य नव्हते तिकडे

आश्चर्य वाटले बघून मजला काड्या गवताचे तुकडे

घरटे बांधण्या रंगून गेली आणती कडी कचरा

मनांत बांधे एकच खुणगांठ तयार करणे निवारा

भंग पावता शांत वातावरण वैताग आला मला

कचरा आणि घरटे काढून खिडकीतुनी फेकला

काम संपवूनी सांज समयी घरी परत मी आलो

त्याच चिमण्या तसेच घरटे पाहून चकित झालो

पहाट होता चिमण्या उडाल्या काढून टाकले घरटे

असेंच चालले कित्येक दिवस परी जिद न सोडी ते

चार दिवसाची सुटी घालउन गांवाहून परतलो

घरटे बघता संताप येऊन मुठी वळवूनी धावलो

घरट्या मधूनी चिमणी उडाली बसली पंख्यावरती

चिव चिव करुनी विनवू लागली दया दाखवा ती

परी मी तर होतो रागामध्ये चढलो माळ्यावरी

मन चरकले बघून अंडी छोट्या घरट्यामध्ये

असहाय्य दृष्टीने चिमणी पाही मज करुणायुक्त नयनी

यश मीळाले तिनेच शेवटी भूत दया जागवूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सारखा संघर्ष करत करत,
अंतर्मन तुटून जाई,
सुखाचे भरभरून समुद्र
मग भले मिळोत कितीही,---

किती त्याला अर्थ नाही,--?
अशा जीवनात अर्थच नाही,--?

पाण्यावाचून कोरडे, पडत,
पीक सारखे गळत राही,
मग पडत राहिला पाऊस,
किती त्याला अर्थ नाही,--?
अशा जगण्याला अर्थ नाही,--?

किती मोठा असे परिवार,
करत असेल जर दुःखी,
हे असले कसले संबंध,--?
करती मने दूषित वारंवार ,--
त्यांच्यात काही अर्थच नाही,
अशा जीवना, अर्थ नाही,-!!!

रोज छोटे-छोटे आनंदक्षण,
हातून निसटून जाती ,---
त्यांच्यासाठी तरसत तरसत,
मग प्रतीक्षा सुखाची नित्य,---
करत बसण्यात अर्थ नाही,
अशा जगण्यालाच अर्थ नाही,--!!!

कोणी कडू बोलून बोलून,
मन पुरते घायाळ होई,
मग नंतर गोड बोलून ,
आहे का उपयोग काही,--?
कोणता अर्थ त्यात राही,-?
खरंच त्यात अर्थ नाही,--!!!

सुखसाधने असून खूप,
नेमके सतरा रोग शरीरी,
मग त्या सुविधा अगणित,
किंमत ना त्यांना काही,
असूनही काही उपयोग नाही,
अशा जगण्याला अर्थ नाही,
अशा जगण्याला अर्थच नाही,--!

‌हिमगौरी कर्वे.©

पिढी गेली रूढी बदलली, बदलून गेले सारे
क्षणा क्षणाला बदलून जाते, मन चकित करणारे....१,

सुवर्णाचे दाग दागीने, हिरे माणके त्यात
पिढ्यान पिढ्याचे मोल राहती, श्रीमंतीचा थाट....२,

चमचम आली तेज वाढले, नक्षीदार होवूनी
फसवे ठरले आजकालचे, क्षणक जीवन असुनी....३,

हासणारी ती फुले बघीतली, आणिक इंद्र धनुष्य
नक्कल करता निसर्ग कलेची, दिसे त्यात ईश....४,

ओबड धोबड बटबटती ते, रंग पसरवी सारे,
कुणा न कळे आधुनिक कला, ही फसती ज्याला बिचारे....५,

नाद मधूर हा प्रवाह वाहे, हृदयस्पर्शी जो असे
जीवंत वाटते काव्य सदैव ते, ज्ञान भरले ज्यात दिसे....६,

अर्थ काय आणि भाव कोणता, उलघडण्याचे कष्ट पडे
नव काव्याची चाल कशी ही, वाटते सर्वांना कोडे....७,

जे जे होते सुंदर मौलिक, दृष्टी आड चालले
सवंगपणा आणि नाविन्यात, आत्मा तोच विसरले...८

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे माणसांनी साथ द्यावी अशी अपेक्षा कशाला?

दुःखात ज्याच्या दारी धाव घेतात,
सुखात त्यालाच मागे सोडून जातात,
जे ईश्वराशीही नातं निभावू शकत नाहीत,
त्यांच्याकडून कायमच्या सोबतीची अपेक्षा तरी कशाला?

इथे नात्यांनाही ऋतू असतात,
कधी फुलांसारखी बहरतात,
तर कधी पानांसारखी गळून जातात,
आणि काही चेहरे...
गरज संपताच अनोळखी होऊन जातात.

ज्यांना आपलं समजून जपलं,
तेच कधी दूर निघून गेले,
काही जखमा शब्दांनी दिल्या,
तर काही निःशब्द अंतरांनी दिल्या.

पण म्हणून तुटून जाऊ नका,
स्वतःला कुणासाठी हरवू नका,
कारण जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे स्वतःची किंमत कमी लेखू नका.

एक दिवस आरशात स्वतःकडे पाहाल,
डोळ्यांत अनुभवांची चमक असेल,
आणि ओठांवर एक शांत हसू...
कारण सगळे सोडून गेले तरी,
तुम्ही स्वतःची साथ कधी सोडली नसेल.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

तेजोनिधीचे आगमन होते, सोनसळी सगळे भूतल, रंग पाण्यावरती बिखरतें,
फक्त मोजावे ते निव्वळ,--!!!

आभाळात, दशदिशांत,
ते कोठून सगळेच येतात,
सूर्योदयाची संधी साधत,
चहुदिशी कसे पसरतात,--!!!

कुठला रंग नसतो बघावे,--?
तांबडा, निळा, हिरवा, पिवळा, नैसर्गिक रंगांचे मेळ जमले,
अखंड संगत ना, सूर्यदेवा ,--?!!!

जशी किरणांची जादू फैलावे, बदल साऱ्या चराचरांत,
उजेडाची भक्कम पकड येते, धरणीला घेत आवाक्यात,--!!!

जांभळे, निळे, तांबडे, पिवळे,
रंग मावेनात आकाशात
नभ पहा ओसंडून वाहते, पृथ्वीवरती कसे झोकात,--!!!

तपकिरी, राखाडी, काळे, निळे फलक सगळे विस्तारत जात, रंगांचे फिरवत मग कुंचले, दिनकराच्या दिव्य दरबारात,--!!!

डोळ्यांचे फेडत पारणे,
मित्रराज येई गगनात,
रंगीबेरंगी चित्र देखणे,
धरेच्या विशाल प्रांगणात,--!!!

प्रतिबिंब निळ्या पाण्यात पडे, सोनेरी किरणांचा धुडगूस,
उन्हे कोवळी, खेळती बाळे, काळ्याआईच्या अंगोपांगात,--!!!

सोनेरी पिवळट ऊन साजिरे, निळ्या पाण्यात जाई आरपार, तेथवर जाऊन दर्शन घेते,
सूर्यबिंबाचे पुन्हा एकवार,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

तुजकडे पाहुनी मज,
गूढ काही वाटते,
ऊन सावली खेळ,
मनात, काहीसे दाटते,--!!!

तुझी चौकोनी नक्षी,
नजर फिरवी चोहीकडे,
आपल्यापल्याड काय चालते, लपवून ती दर्शवते,---!!!

काही दरवाजे उघडे,
का ठेवले कोणासाठी,
कोण तेथे वावरे,
कोण तिथे, संगती सोबती,--!!!

किरण प्रकाशाचे येती,
सावल्यांशी खेळत खेळत,
अस्तित्व कोणाचे असे,
कुणामुळे पसरत पसरत,--!!!

सुख दुखांचे शब्द ऐकशी,
जरी भले तू गवाक्षां,
निमूट सारे का ऐकून घेशी,
रडे ओरडे आणि संघर्षा,---!!!

किती भावनिक गुंता,
असेल तुझ्या देखत जाहला ताटातूट किती नात्यांची,
हा परिसर करून गेला,---!!!

कोण कळवळला, कोण नाचला, कोण आनंदे गहिवरून उठला,
उद्ध्वस्त होऊनी कोसळला,
काय कधी आणि कसे वागला, किती हिशोबांचा साक्षीदार तू
अचल तिथे तू खडा राहिला,---!!!

भासतोस निर्जीव जरी,
किती गुंतले तुझ्यात धागे,
तूही कोणात असा गुंतशी,
हिशोब सारे ठेवून मागे,--!!!

हिमगौरी कर्वे©