त्याने तेव्हाही कंबरेवरचे हात काढले नव्हते,
तो आजही कंबरेवरचा हात उगारत नाहीये..
अन् हात जोडणाऱ्यांची गर्दी मात्र दिवसेंदिवस वाढत आहे..

तो तेव्हाही विटेवरून उतरला नव्हता,
तो आजही विटेवरून उतरत नाहीये..
अन् पायी चालून वारी गाजवणाऱ्या भाबड्या मनाचा आकांत मात्र दिवसेंदिवस वाढत आहे..

त्याने तेव्हाही गार्‍हाणी ऐकली नव्हती
तो आजही गार्‍हाणी ऐकत नाहीये..
अन् माळकरी टोपीवाल्यांची आषाढी एकादशी मात्र कुठल्याही परिस्थितीत चुकत नाहीये..

तो तेव्हाही म्हणाला होता
तो आजही हेच सांगतोय..
माणसा-माणसांमध्ये मला शोधा
मी तिथेच तुमची वाट पाहतोय..............

गोफ विणू बाई गोफ विणू अर्ध्या रात्री गोफ विणू
गोफ नको बाई गोफ नको त्यापेक्षा टिव्ही पाहू
गरे घ्या गरे पोटाला बरे नाही खाई त्याची म्हातारी जगे
जगली तर जगली आहे तशी चांगली
वृद्धाश्रमात राहते बापडी.

पाऊस चिंब चिंबलेला

राधेचं श्रीकृष्णावरील निखळ प्रेम
आजच्या तरुण प्रेमिकांत दिसत नाही !
असा प्रश्न सामान्य जनांच्या मनात
आला तर काही चुकले नाही !

प्रेमी युगल एकमेकांवर अंधळ प्रेम करतात,
तर काही जण प्रेमात पडून अंधळे होतात !
कोणाचं प्रेम खरं कोणाचं खोटं,
ते आपापल्यापरीने पुढे रेटतात !

एकतर्फी प्रेमात अपयश आल्यावर
अॅसिड हल्ले, बलात्कार होतात,
बाह्य आकर्षणाला भुलून केलेलं प्रेम
काश्याची साक्ष देतात !

आंधळ्या प्रेमात केलेल्या चुका
गडद काळोखात वाकुल्या दाखवतात,
मुलांपेक्षा मुलींच्या कलंकांच्या
शृंखला भविष्यात सुरु होतात !

अब्रूची लक्तरे वेशीवर टांगल्यावर कळते
निर्णय चुकीचा होता,
प्रेम नव्हतेच
वासनांचा चक्क बाजार होता !

जगदीश पटवर्धन, दादर

पोस्टाची खिडकी
टपालासाठी

रेल्वे ची खिडकी
तिकिटासाठी

सिनेमाची खिडकी
हाऊसफुल्ल साठी

नाटकाची खिडकी
श्री. सौ. साठी

खिडक्याच खिडक्या
त्यांना काय तोटा

कुठे जाल तिथे पडेल
त्यांच्याशी गाठ

सापडेल का कुठे?
कल्पवृक्षाची खिडकी?

सापडलीच तर
एकच वाटते खंत

पाळी येईल तेव्हा
ती होऊ नये बंद!

-- विनायक अत्रे.

देव निळाईत न्हाई
देव राऊळात न्हाई
शोध बापा माणसाच्या
अंतरीच्या ठायी ठायी

फुलं नि फळं ही सारी
त्याच्या रं अंगणाची
पुन्ना काय वाहतो तू
वीणा भाव ती फुकाची

नगं त्यास रं डोलारे
सोन्यारुप्याचे मनोरे
कशाची रं हाव त्याला
त्याला दावू नगं गाजरे

देणं घेणं हा व्येव्हार
देवा काय रं कामाचा
एक शबूद ओलेता
डोळा थेंब आनंदाचा

म्हणशीला त्यो दिसं देव
न्हायतर साधा रं दगुड
देव मनाच्या कुपीत
सुद्ध अत्तर परिमळ!!

-- वर्षा कदम.

(भोपाळ येथे विषारी वायुमुळे एका रात्रीत सहस्त्रावधी लोक मृत्यूमुखी पडले. ४.१२.८४ ची रात्र)

एक भयानक रात्र अशी, सहस्त्रावधींचा घेई बळी
नियतीच्या खेळामधली, कुणा न समजे ही खेळी...१,

मध्यरात्र होवून गेली, वातावरण शांत होते
गादीवरती पडून सारे, स्वप्ने आपली रंगवीत होते,

तोच अचानक विषारी वायू, पसरला त्या वातावरणी
हालचालींना वाव न देता, श्वास रोखीले स्वप्न थांबवूनी,

कित्येक जनांचे बळी घेतले, सुलभ रितीने काळाने
शांत निद्रेची महा निद्रा, करूनी टाकीली क्षणात त्याने,

भरडून गेले सारे परि, पापी वा पुण्यवान ते
कळला नाही हिशोब त्याचा, मोजमाप ते काय असते

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

तुमच्या हृदयीचा राजा,
गुलाब असे ना जरी,
माझ्यासारखा राजबिंडा,
मिळेल का तुम्हालाही,--?

जन्म घेतला राजवंशा,
नसते कुणी राजा म्हणुनी,
कर्तृत्वाने मोठे व्हाया,--
पाकळी पाकळी अगदी फुलुनी--!!

विचारा थेट आपल्या हृदयां,
फूल माझे छोटे अगदी,
बघा मोठ्या कार्यकर्तृत्वा,--
मी मागे नाही जराही,--!!!

रंगीबेरंगी जराही नसता,
दुनिया आकर्षित होई,
डोलारा खूप नसता मोठा,
भरल्या आंत राशी सुगंधी,--!!!

वाऱ्याबरोबर घमघमाटा,
येईल नक्की कानी स्तुती,
काम, मद, मोह वाढे तुमचा,
इवल्या फुलांचीच देणगी,--!!!

हिरव्या पानांचा आधार मिळतां सारी सुंदरच रंग -संगती,
आमच्या फुलांचा गजरा,
बघून लेकीसुना भाळती,--!!!

सोडा क्षणभर त्यांना,---
ओढले जाती पुरुषही किती,
सगळे विश्वच मागे आमुच्या,
कोणां आम्ही आवडत नाही,--?!!

पानांच्या चिमुकल्या दुलया,
त्यात जागोजागी कळी ,
फुलतां, उमलता बहरता,
अल्लद अगदी लपलेली,--!!!

शुभ्र धवल नाजूक कळ्या,
हळूच आपले डोके काढती, स्वर्गीच्या शापित अप्सरा,
का म्हणू कोमलांगी पऱ्या,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

सरता दिवस, राहते उभी सामोरी सांज
जशी प्रसन्न प्राची, तशीच सांजही सुंदर

अंतरात भावनांची लोभस ती सोनसळी
जीवा सुखावणारी सांजाळ क्षितिजावर

सुखाचाच संसार, नाही कुणाशीही वैर
तृप्तले, सारे जीवन केले प्रेम सर्वावर

आता आठविती क्षण सारेच हरवलेले
होता आत्ममुख मन होई कातर कातर

आता न अंतरी सुखदुःखाचे मोजमापदंड
सारेच आपुले, हाच भाव जागो निरंतर

जगताजगता राखावित बहुतांची अंतरंगे
स्मरावी गीता, आणि रूप ते शामसुंदर
***********

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र.३११

२८/११/२०२२