जी माणसे स्वतःला विसरून इतरांच्या साठी काम करतात ती प्रेरणेची स्त्रोत्र असतात. समाज दोषींच्या कुटुंबाकडे व मुलाकडे दोषी नजरेने पाहतो. दुःखाला असंख्य पदर असतात. दुसऱ्यांचे दुःख दूर करणारे नकळत एक पायवाट निर्माण करतात. बेंगळुरूचे जोडपे व्ही मणी आणि सरोजी यांनी दोषींच्या मुलांसाठी घर बांधण्यासाठी अनेक विलासी वस्तूंचा त्याग केला, ज्यांचे भविष्य अन्यथा अनिश्चित दिसेल. हे जोडपे गेल्यानंतरही त्यांची एनजीओ SOCARE काम करत आहे. कैद्यांच्या मुलांचे काय होते? जोडप्याने त्यांना सुरक्षित आश्रयस्थान तयार करण्यासाठी बचत वापरली 1990 च्या दशकाच्या सुरुवातीस, बेंगळुरूमध्ये रिझर्व्ह बँक ऑफ इंडियामध्ये काम करत असताना, व्ही मणी प्रवासात मध्यवर्ती कारागृहातून जात असत. “आजीवन शिक्षा झालेल्यांची मुले सर्व व्यावहारिक हेतूंसाठी अनाथ झाली आहेत आणि त्यांना तुरुंगाबाहेर रडताना पाहणे खूप दुःखदायक आहे.”असे ते म्हणत.
July 10, 2026
पार्वती नंदन। कृपेचा सागर।
आम्हासी आधार । तू ची एक ।।
मंगल मूर्ती चे। हो तसे आराध्य ।
कार्य होते साध्य । शुभ दिनी ।।
विघ्न विनाशक। बुद्धीची देवता।
हरवूनी चिंता। मन शांत।।
पाहतो लोचनी। होऊनी मी दंग।
मनीं भाव रंग। उधळीत ।।
मूर्ती हो साजिरी । फुलांनी सजली।
दुर्वा ही वाहिली । गणाध्यक्षा।।
सगुण साकार। वेद आविष्कार ।
निर्मिले ओंकार। शिव सूत।।
द्यवी मज बुद्धी । तुझे गुणगान ।
सफल जीवन। तुझे पायीं ।।
July 10, 2026
प्रिय फेसबुक
तुला फेस नसलेलं बुक म्हणावं का? कारण तुझा स्वतःचा असा फेस दिसतच नाही. अनेकांचे फेस तू जगाला दाखवतोस, खरे, खोटे. उठल्या उठल्या माणसं देवाआधी आता तुझं दर्शन घेऊ लागले आहेत. तुझ्याशिवाय लोकांना चैन पडत नाही. घरातले जेव्हा फटकारतात, सभोवताली निराशा असते तेव्हा तूच गोंजारतोस. लाईकमुळे आत्मविश्वास येतो.
July 10, 2026
आज एक टेम्पो दिसला,
धुळीत हरवलेला, गोंगाटात विरलेला…
आत मात्र शांत बसले होते,
मूर्तीरूपी विठ्ठल, रखुमाई, संत ज्ञानेश्वर, संत तुकाराम.
धूळ खाली बसली, रस्ता पुन्हा शांत झाला,
पण मनातला गोंगाट वाढतच राहिला.
मी अजूनही तिथेच उभा होतो,
जिथे देव “जात” होता…
आणि माणूस “राहत” होता.
रिकामा, थोडा हरवलेला.
एक विचार हळूच आत शिरला,
आपण देवाला कुठे नेत होतो?
मंदिरात… की पुन्हा एकदा
आपल्या सोयीच्या चौकटीत बंद करायला?
त्या मूर्तींनी काहीच मागितलं नव्हतं,
ना फुलं, ना नारळ, ना मोठी आरती…
फक्त एक साधा, निरागस भाव,
जो आपण कधीच दिलाच नाही.
आपण त्यांना उचललं, सजवलं, बसवलं…
पण कधी त्यांच्यासारखं जगण्याचा
एक क्षण तरी जगलो का?
ज्ञानेश्वरांच्या ओठांवरचं शांत स्मित
आज जणू विचारत होतं.
“तुम्ही आम्हाला वाचता,
पण स्वतःला का नाही?”
तुकारामांचा आवाज
कुठेतरी हरवून परत येत होता.
“नाम घेताय, पण मन हरवलंय,
देव शोधताय, पण माणूस हरवलाय…”
रखुमाईच्या मायेचा स्पर्श
आज जाणवला…
पण त्या स्पर्शातही एक वेदना होती.
“माझ्या लेकरांनो,
तुम्ही इतके दूर कसे झालात स्वतःपासून?”
आणि विठ्ठल…
तो अजूनही उभाच आहे,
काळाच्या पल्याड, भावाच्या प्रतीक्षेत…
पण आज पहिल्यांदाच असं वाटलं,
तो वाट पाहत नाहीये आपली,
तो वाट पाहतोय
आपण “माणूस” होण्याची…
टेम्पो गेला, मूर्ती पोहोचल्या,
उद्या पुन्हा आरती होईल, घंटा वाजतील…
पण जर मनात दिवा पेटलाच नाही,
तर त्या प्रकाशाचं काय?
आणि शेवटी एक सत्य
हळूच डोळ्यात पाणी आणून गेलं...
देव कधीच हलत नाही…
हलतो तो फक्त आपला विश्वास,
आणि हरवतं ते फक्त,
आपलं “माणूसपण”…
कदाचित म्हणूनच आज
मूर्ती प्रवास करत होत्या…
आणि देव मात्र
आपल्या आत कुठेतरी
एकटा, शांत, आपली
वाट बघत होता…
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 9, 2026
निष्ठावंत घोडे गद्दारीच्या शर्यतीत धावत नसतात,
इमानाच्या वाटेवर चालताना ते कधीच थकत नसतात.
वादळे येतात, वारे फिरतात,
स्वार्थासाठी कितीतरी चेहरे बदलतात.
पण ज्यांच्या रक्तात निष्ठा वाहते,
ते वेदना सहन करतात, पण विश्वास तोडत नसतात.
जिंकण्याची हौस त्यांनाही असते,
पण विश्वास विकून मुकुट मिळवत नसतात.
कारण पराभव चालतो त्यांना,
पण विश्वासघात कधीच रुचत नसतो.
सावलीसारखे साथ देणारेच खरे आपले,
उजेडात तर सगळेच सोबती असतात.
अंधारातही जे हात सोडत नाहीत,
तेच आयुष्याचे खरे साथीदार असतात.
म्हणून लक्षात ठेव...
निष्ठा ही तलवारीपेक्षा धारदार असते,
आणि इमानाने जगणाऱ्यांची ओळख
वेळ आली की आपोआपच होत असते.
निष्ठावंत घोडे गद्दारीच्या शर्यतीत धावत नसतात...
कारण त्यांना शर्यत जिंकायची नसते,
तर विश्वास जपायचा असतो.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 9, 2026
लाथ मारीन तिथे पाणी काढीन ही म्हण हनुमंत केंद्रे यांनी प्रत्याक्षात आणली आहे.भगिरथाने प्रयत्नाने स्वर्गातली गंगा पृथ्वीवर आणली हे आपण पुराणात ऐकले होते. पण दुष्काळी गावाला सुजलाम सुफलाम करण्याची किमया जलदूत म्हणून ओळखले जाणारे हनुमान केंद्रे यांनी केली आहे.दुष्काळ हा काही काही गावासाठी पाचवीला पुजलेला असतो, पण स्वप्नं बघण्याचा आशावादी दृष्टिकोन ठेवला तर काय होऊ शकते याचा वस्तुपाठ हनुमान केंद्रे यांनी सिद्ध करून दाखवला आहे. पाणी टंचाई मुळे गावकरी गांव सोडून जात असतांना गावातच राहून पाणी आणून लोकांना परत यायला भाग पाडणारे हनुमंत केंद्रे हे प्रेरणेचे स्तोत्र आहेत. होरपाळणाऱ्या दुष्काळाची ही गोष्ट आहे. पाणी आणण्याची आणि त्याच्या संघर्षाची कहाणी इतर दुष्काळग्रस्त गावांनीही अनुकरण करावी अशी आहे. यशोगाथा नुसत्या माहीत असून चालत नाही तर एखाद्या प्रेरणादायी व्यक्तिमत्व असेल तर लोकं त्या व्यक्तीची पायवाट चालायला लागतात. कुणीतरी घनदाट जंगलातून रस्ता शोधण्यासाठी धाडस करून चालणं आवश्यक असतं. पायवाट असल्याशिवाय काही माणसें पायच उचलत नाहीत. हनुमंत केंद्र यांनी लोकांना एकत्र करून श्रमदान आला प्रवृत्त करून पाणी गावामध्ये आणलं. एखाद्या गावाचं स्वरूप बदलवून टाकणं आणि कायापालट करणे यासाठी भीष्मप्रतिज्ञाच आवश्यक असते.पाणी नाही म्हणून रडायचं नाही तर लढायचं हा संदेश देणारे हनुमंत केंद्रे. लोकांना एकत्र आणून श्रमदान करायला लावून गावात पाणी आणण्याचा निर्धार करणं आणि आधी पाणी आणि मग लग्न यावर ठाम राहुन गावाला पाण्या बाबतीत स्वयंपूर्ण करून जवळपासच्या१४ -१५गावाला ही पाणीपुरवठा करणारा प्रेरणादायी तरुण हनुमंत केंद्रे ज्याच्यावर पाणी हा चित्रपट तयार झाला आहे.
July 9, 2026
बासरीत रमणारी
राधा तुझीच..
तूझ्या समोर हरणारी
राधा तुझीच..
श्वासात वसणारी
राधा तुझीच..
समीप नसणारी
तरी राधा तुझीच...
तुझीच ओळख
तुझ्याशी निरंतर
नात्यात बांधणारी
रूप तिचे .. सोज्वळ
राधा तुझीच..
कृष्णाच्या लीला
जाणणारी.. नितांत
सुंदर प्रेमळ राधा तुझीच..
कृष्णा राधा तुझीच..
तुझ्या नावाचे उच्चारण जरी
तरी प्रारंभी राधा तुझीच...
July 9, 2026
रोज सूर्याच्या किरणाबरोबर असंख्य विचार मनात येतात. काही विचार मनात घर करतात. काही स्वच्छंदी पक्षाप्रमाणे उडून जातात. माणसाला काही न काही कुणाकडे तरी बघून सुचतं. निरीक्षण आणि विचार हातात हात धरून प्रवास करतात. जेवढं निरीक्षण सखोल, तेवढी विचारांची उंची उंच असते. विचार व आठवणी बंदिस्त केल्याशिवाय भरभरून परतावा देत नाहीत.
July 9, 2026
जेव्हा सगळेच हात सोडून जातात,
तेव्हा न बोलता सोबत उभा राहणारा हवा.
डोळ्यांतल्या न सांगितलेल्या अश्रूंना,
शब्दांविना समजून घेणारा हवा.
मनातल्या प्रत्येक जखमेवर,
मायेचा हलकासा स्पर्श करणारा हवा.
सुखाचे सोबती खूप भेटतात,
पण दुःखात सावली बनून राहणारा हवा.
जगाने पाठ फिरवली तरी,
"मी आहे" एवढंच सांगाणारा हवा.
जीवनाच्या कुरुक्षेत्रात जेव्हा
स्वतःशीच लढाई सुरू असते,
तेव्हा गीतेचा एक श्लोक बनून
मनात धैर्य जागवणारा हवा.
कधी मित्र बनून हसवणारा,
कधी गुरु बनून घडवणारा,
कधी आईच्या मायेचा स्पर्श,
तर कधी वडिलांच्या आधारासारखा वाटणारा हवा.
प्रेम म्हणजे फक्त मिळवणं नसतं,
हे अलगद समजवणारा हवा
स्वतःपेक्षा दुसऱ्याच्या आनंदात,
खरं सुख शोधायला शिकवणारा हवा.
म्हणून प्रत्येकाच्या आयुष्यात,
एक कृष्ण नक्की भेटायला हवा...
जो नशिबात असो वा नसो,
पण हृदयाच्या प्रत्येक ठोक्यात
विश्वास बनून कायम राहायला हवा.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 8, 2026
विटेवरी उभा माझा पांडुरंग ।
नाम घेता होई अंतरंग दंग ॥धृ॥
तुळशीच्या माळे गंध भक्तीचा ।
प्रेमाचा झरा वाहे अंतरीचा ॥१॥
दया-क्षमा घेऊनी चालावे पायी ।
विठ्ठल भेटे मग जीवाच्या ठायी ॥२॥
लोभ-मोह सारे टाकुनी द्यावे ।
हरीनाम घेता जीवन फुलावे ॥३॥
दास म्हणे, नामा अमृताचा साज ।
विठ्ठल चरणी ठेविला माझा भार ॥४॥
संतांच्या संगती रंगे हे जीवन ।
मुखी नाम घेता पावे समाधान ॥५॥
चंद्रभागा तीरी भावांचा मेळा ।
विठुराया भेटे प्रेमाचा सोहळा ॥६॥
एकादशी आली आनंद दारी ।
गजर होई मुखी "राम कृष्ण हरी" ॥७॥
आई-वडिलांची सेवा हीच पूजा ।
तेथेच दिसे माझा विठ्ठल राजा ॥८॥
भक्तीची वाट ही प्रेमाची खुण ।
विठ्ठल नामे हरपती सारे गुण ॥९॥
॥ राम कृष्ण हरी ॥
॥ पुंडलिक वरदा हरी विठ्ठल ॥
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 8, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti