आठविते ते सारे आता
स्मृतींचीही कमाल आहे
गात्रे जरी झाली मलुल
मन, मात्र उत्साही आहे

अनुभवलेले जीवन सारे
जपुन पाऊले टाकित आहे
काय मिळाले अन हरविले
आता विसरून गेलो आहे

घडायाचे ते ते घडूनी गेले
अजूनी काय घडणार आहे
अंतरात वादळ गतस्मृतींचे
आज मात्र घोंगावते आहे

ललाटीच्या त्या रेषा साऱ्या
संचिताचे भगवंती दान आहे
आता व्हावे केवळ अंतर्मुख
विरक्तित खरा आनंद आहे

-- वि. ग. सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.१४२.

२६ - ५ - २०२२.

दिनरात कष्ट करी
शेतामधे राबतो मी
धनधान्य पिकवितो
तुम्हा सर्वा पोसतो मी
।।१।।
लोक म्हणती पोशिंदा
उभ्या जगाला तारतो
कष्ट दैवत बळीचे
भार नित्य उचलतो
।।२।।
खांद्यावरी लाकडाची
मोळी माझी सखी झाली
विकुनिया चार पैसे
मिळताच सुखं आली
।।३।।
घर्म धारा गळतात
गालफडं बसतात
डाव सारे फसतात
कर्ज फार असतात
।।४।।
नाही खंत मला त्याची
फेडणार सर्व राशी
नक्की सुदीन येणार
मनोमनी सदा खुशी
।।५।।

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

आजकाल होळीला मी तिच्या आठवणींच्या
रंगा व्यतिरीक्त दुसर्याआ रंगात रंगत नाही

तिने तिच्या प्रेमाने माझ्या चेहर्यातवर चढविलेला
रंग आजही कशाने फुसला जात नाही

त्या रंगावर आता कोणीही कितीही प्रेमाणे रंग
लावला तरी तो आता चढतच नाही.

का कोणास जाणे आता मला निसर्गातील कोणत्याच
रंगाबद्दल आकर्षण वाटत नाही.

आता होळी रे होळी ! ओरडत कोणावर प्रेमाने पाणी
ओतावे असे मनापासून वाटतच नाही.

रंगात रंगून विद्रूप झालेल्या पण तरीही उत्साही
दिसणार्या चेहर्यांाकडे हल्ली पाहवतच नाही.

होळीला मी हल्ली कोणाच्याही आग्रहाखातर घरातून
पाऊल बाहेर ठेवतच नाही.

हल्ली माझ्या घरात घुसून मला रंगविण्याची
हिंमत कोणी करीतच नाही

ती एकटीच होती मला रंग लावणारी जिला मी
कधीच नाही म्ह्णालो नाही.

माझ्या जीवनातील होळी तिच होती
तिच्या शिवाय आता जीवनात रंगच उरले नाही.

-- निलेश बामणे

या अशा सांजवेळी,
बाहुपाशी, घे जवळी,
रात्र उतरून आली खाली,
तुजविण जिवाची काहिली,
हुरहुरते मन अशा समयी,
तुझ्यासाठी,आंत तुटते काही
जीव कांतर कांतर होई,
आत्मा तरसे मिलनासाठी,
लौकिक सुखे भोवताली,
जीव कसा जळे त्यातही,
तरसवे मज विरहाग्नी,
तुझ्या शपथांची येतां स्मृती,
उले काळीज माझे किती,
तुला कल्पनाही नाही,
प्रेमाचीच लागे कसोटी,
ताटातुटीचीव्यथा ही,
कोरडेपण तुझे मजसी,
सारखे आत खात राही,
रुक्षतेचे तुझ्या काटे सलती,
टोच बोंच कशी कायम राही,
वरून वरून चित्रे देखणी,
नशीब फरांटे मारत राही,
घायाळ तनी बंबाळ मनी,
एकच छळे मज मूर्ती,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

वेळ येता उकल होते, साऱ्या प्रश्नांची ।

जाणून घ्या तुम्ही, रीत निसर्गाची...१,

जेंव्हां यश ना मिळते, एखाद्या प्रश्नी ।।

वेळ नसे योग्य आली, हेच घ्यावे जाणूनी...२,

प्रयत्न सारे चालूं ठेवतां, यश ना मिळे ।

कांहीं काळासाठी थांबवा, प्रयत्न सगळे...३,

काळ लोटतां प्रयत्न होती, पुनरपि सारे ।

उकल होऊन गुंत्यांची, आख्खे निघती दोरे...४,

कुणी म्हणती ग्रह अनूकुल, ह्या घटनेला ।

हीच तर वेळेची किमया, कशी कळे कुणाला....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रयत्न मनाचा सदैव असे, भरारी घेण्याचा
उंच आकाशी तारांगणांना, भेट देण्याचा....१,

मनी आस ती राहत असते, उचलून त्यास न्यावे
शिखरावरती जाता क्षणी, स्थितीरूप घ्यावे...२,

प्रयत्नात साथ न मिळता, खाली कोसळते
विचार दबावापुढती त्याचे, काही न चालते...३,

विचार संस्काराचे वलय, मनाभोवती फिरे
निर्मळ पवित्र मन ते, अवलंबूनी विचारे...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तारकांचे पुंज माळून, वाटते तुझ्या कवेत यावे,
दुःखांच्या आभाळीही,
मुक्त बघ जरा हिंडावे,--!!!

घायाळ जीव तो आंत आंत,
तो कोणा कसा कळावा,-? आत्म्यानेच आत्म्याला,
दिलासा कसा कुशीत द्यावा,--!!

ओढ नसावी शरीरातून,
असावी प्रीत मनामनांची,
धागे एकमेकांत गुंफत,
वीण गुंतावी काळजांची,--!!!

तुझे दुःख माझ्या उरात सले,
माझे व्हावे ना रे तुझे,
अश्रू माझे गाली सांडताना,
राजा,अंतर मात्र तुझे उले,--!!!

बंबाळलेली दोन्ही हृदये,
हाक परस्परांना देती,
प्रेमावाचून संकेतांची,
ताकदवान भाषा कोणती,--!!!

दुनिया केवढी निष्ठूर असे, निरपराधास शासन मिळे,
जो करतो काम प्रामाणिक,
त्याची कदर ठेवत नसे,--!!!

हुंदके दाबून ठेवलेले,
तुझ्या मिठीतच सांडावे, सामर्थ्यशाली बाहू तुझे,
वाटते मला भोवती असावे,-

जग तूच केवळ माझे,
तुझ्या सुखी जर आंच येते,
टेकडीसमान खंबीर मी, कोसळल्यागत पाहत राहते,--!!!

मिलन व्हावे दोन जिवांचे, एकरूपता अशी यावी,
तुझ्या मिठीत मरण सुखे एकमेव आंस माझ्या हृदयी,--!!!

शृंगाराची पूजा निव्वळ,
वासनेचा लवलेश नसे,
मुक्त त्या प्रणयक्रिडांत,
प्रेम ओतप्रोत असे,--!!!

तुझे भरले डोळे पुसुनी,
त्यावर ओठ टेकत आपुले,
दुःखच सारे घेईन पिऊनी,
खुशाल जगास मग झिडकारले,--!!

© हिमगौरी कर्वे

पूर्वी चार भिंतींमध्ये
जखडलेली स्त्री होती.
रांधा वाढा उष्टे काढा
आयुष्य ती जगत होती.

कावळा तिला शिवत होता
चार दिवसाची हक्काची
सुट्टी तिला मिळत होती.

स्त्री आज स्वतंत्र आहे
घरा बाहेर पडली आहे.
ऑफिसात जात आहे
धंधा हि पाहत आहे.

मुलांना शिकवत आहे
स्वैपाक हि करीत आहे.
थकलेल्या शरीराने
अहोरात्र खटत आहे.

कावळा आज शिवत नाही
हक्काची चार दिवसाची
सुट्टी हि मिळत नाही.

-- विवेक पटाईत

खिन्न मनानें बसला होता, उन्हांत एका खडकावरी ।
डबके घाण पाण्याचे, वातावरण दुषित करी ।।

किड्या-मुंग्यांचे वारूळ तेथें, आणिक पडला काडी कचरा ।
नजिक येईना वाटसरूं कुणी, बघूनी सारा गालिच्छ पसारा ।।

सोडून देऊनी निवारा , नदीकांठच्या शिखरीं गेला ।
निर्मळ करूनी जागा, आश्रम त्याने एक बांधला ।।

बाग फुलवूनी सुंदर तेथें फळा फुलांना येई बहर ।
राघू मैना मयुर पक्षी, गाऊनी नाचती तालावर ।।

निसर्गरम्य सौंदर्य ठेवा, बाळगला जो त्या परिसरी ।
धुंद राही तो सदैव तेथें विसरूनी इतर जनांपरी ।।

जमू लागले वाटसरू, घेती विसावा कांहींक्षण ।
विनानिमंत्रित येत होते, बघूनी प्रसन्न वातावरण ।।

लाभे प्रभू सहवास त्यांना, निर्मळ देही पवित्र मनी ।
तोच येईल तुम्हा भेटण्या, देह मंदिर केवळ बघूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com