गंगा आली मार्गामध्ये तहान आपली भागवून घे

संधी मिळता जीवनामध्ये उपयोग त्याचा करून घे

ठक ठक करुनी दार ठोठवी संधी अचानक केव्ह्ना तरी

गाफील बघुनि चित्त तुझे निघून जाईल ती माघारी

चालत राही सुवर्ण संधी हाका देवूनी वाटेवरी

बोलविती जे प्रेमाने तिज सन्मान तयांचा सदैव करी

धुंदी मध्ये राहून आम्ही चाहूल तिची विसरून जातो

जीवनातले अपयश बघुनी नशिबाला परी दोष देतो

यशस्वी ठरती तेच जीवनी उपयोग करुनी संधीचा

साथ देऊनी प्रयत्न्याची मार्ग निवडती योग्य दिशेचा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गोदावरी तिरी,
नाशिक माझे गाव
तोच आहे जिल्हा,
द्राक्षनगरी असे भाव

महाराष्ट्रातील नाशिक कुंभमेळा,
असे मजला ठाव
कणखर, दगडांच्या देशाची कन्या,
माणिक माझे नाव

सौ. माणिक (रुबी)

लोचनी सांजवात आठवांची
झाली व्याकुळ कावरी बावरी...

तव निर्मली रूपात मी हरवलो
सांगना कसा परतु मी माघारी...

तुच लाविलास जीवास जीव
ओथंबुनी, ओघळतेस अंतरी...

आत्म्यास जाणवतो स्पर्श तुझा
हे सत्य मौनी कवटाळीतो उरि...

हुरहुर ती, हरएक क्षण सोबती
जगविते लोभस संध्याकिनारी...

होता नि:शब्द , वादळ अंतरीचे
मग हॄदयी, घुमते हरिची बासुरी...

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २५४

१०/१०/२०२२

मरूनी पडला एक प्राणी, जंगलामधल्या नदी किनारी ।

कोल्ही कुत्री आणि गिधाडे, ताव मारती त्या देहावरी ।।१।।

एके काळी हेच जनावर , जगले इतर जीवांवरी ।

आज गमवूनी प्राण आपला, तोच दुजाची बने भाकरी ।।२।।

निसर्गाचे चक्र कसे हे , चालत असते सदैव वेगे ।।

एक मारूनी जगवी दुजाला, हीच त्याची विशेष अंगे ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

जिथे नसावा गलबला, गलका, कोलाहल काही
काळालाही शाप नसावा, लगबग वा घिसाडघाई
मनस्ताप वा कसली चिंता, गोंगाटही नाही
शांततेला मग धीर यावा, नीरवता जिवंत व्हावी ॥

असावी शांततेला एक वात्सल्याची झाक
काळालाही नसावा वेळेचा काही धाक
ऐकू यावी अंतरीची केवळ हळूवार हाक
समाधि लागावी या जगाची न उरे जाग ।।

जिथे विहरावा वारा मुक्त आपुलकीचा आज
जिथे सागरा उधाण यावे चैतन्याचा हो स्पर्श
जिथे व्हावे मोकळे आकाश, विसरुनी सारे पाश
गर्भरेशमी हिरव्यापानी, लेवून लवावी लाज ॥

जिथे नसावी घरांना द्वारे मोकळे व्हावे कोंडले श्वास
संकोचाचे संदर्भ सुटावे आकारुनी यावे अपूर्ण ध्यास
स्वर्गाचा तो तोल ढळूनी, तादात्म्याचे ताल जुळावे
द्वैताचे मग भान हरपूनी, धरिणीमध्ये आभाळ मिळावे ॥

जिथे नसावी जुनी जळमटे, उमेदीला वा भगदाडे
ममत्वाच्या भासाने खुलावी, मनामनाची हळू कवाडे
शांत सनातन शांतीच्या मग कुशीत होऊन अधीन
आसमंतात विरघळत जावे, व्हावे निसर्गाशी तल्लीन ॥

(जगभरच्या वाढत्या कोलाहलात, गर्दीत दुर्मिळ झालेल्या शांततेचा कधी अनिवार ध्यास लागतो. काही नको फक्त आपण व आपली शांतता एवढंच हवं असं वाटू लागतं)

-यतीन सामंत

स्नान करूनी निर्मळ मनीं, दर्पणापुढे येऊन बसला ।
जटा साऱ्या एकत्र बांधूनी, भस्म लाविले सर्वांगाला ।।

ओंकाराचा शब्द कोरला, चंदन लावूनी भाळावरती ।
रूद्राक्षाच्या माळा बांधल्या, गळा हात नि शिरावरती ।।

वेळेचे भान विसरूनी, तन्मय झाला रूप रंगविण्या ।
प्रभू नाम घेत मुखानें, नयन आतूर छबी टिपण्यां ।।

पवित्र आणि मंगलमय, वाटत होते स्वरूप बघूनी ।
सजविला होता देह त्यानें, प्रभूचेच एक रूप समजूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

असे जगावे, तसे जगावे,
मला वाटते मुक्त जगावे,
कधीही कुठले बंधन नसावे, ताणतणाव चिंता समस्या,
अगदी त्यांना कोळून प्यावे,--!!!

जीव टाकत स्वच्छंदाने,
मुक्त विहरत मस्त रहावे, फुलपाखरू होऊन सगळे,
जीवनाचे मर्म लुटावे,--!!!

कधी कस्तुरी व्हावे वाटे,
सुगंध फैलावण्या सारे,
वाऱ्याने त्याचेच गान गावे,
घेऊन जग तृप्त व्हावे,--!!!

कधी वाटते डोंगरदरीत,
हरणउड्या मारत हिंडावे,
स्वैर आपुले आभाळचआपण, आपल्या हाते खाली आणावे,--!!!

कधी वाटे गरुड व्हावे,
ऐटदार पंख फैलावत,
साऱ्या पृथेवर राज्य करावे,
कधी वाटे कोकरू व्हावे,
इकडून तिकडे उड्या मारत, पटकन कुणाच्या कुशीत शिरावे,--!

कधी वाटे मधमाशी व्हावे, फुलांफुलातील मध चाखत, साठवण करत करत रहावे,
कधी वाटते राजहंस व्हावे पाणियात डुंबत डुंबत,
दिमाखाने झकास जगावे,--!!!

नकोत सगळे प्रश्न हे,
नकोशी ज्यांची उत्तरे,
माणूसपण सोडून देऊन,
थोडे जगून पहा बरे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

घराच्या शांत भिंतींवर
आठवणींची धूळ अलगद बसलेली,
एका आईच्या डोळ्यांत
दोन लेकींचं संपूर्ण आयुष्य साठलेलं.

एक घर…
तीन स्त्रिया…
आणि काळाने टाकलेली
न बोललेल्या शब्दांची लांब सावली.

वेळेच्या एका कठीण वळणावर
स्वाती घर सोडून निघून गेली,
रागाच्या आणि गैरसमजांच्या वादळात
नात्यांची दोरी तुटून गेली.

सारिका मात्र थांबली
आईच्या श्वासांशी नातं जोडून,
स्वतःची स्वप्नं हळूच मिटवून
कर्तव्याच्या शांत अंधारात जगत राहिली.

वर्षे सरली…
घर शांत होत गेलं…
आणि मग अचानक
आजाराच्या कठोर सत्याने
नशिबाने पुन्हा दार ठोठावलं.

स्वाती परतली..
डोळ्यांत अपराधाची ओल,
मनात हरवलेल्या वर्षांची वेदना,
आणि आईच्या प्रेमाची आस.

दोन्ही बहिणी समोर आल्या तेव्हा
शब्द वादळ झाले,
रागाचे ज्वालामुखी फुटले,
दडवलेले अश्रू वाहू लागले.

पण आईच्या क्षीण हसण्यात
एक खोल शांतता होती,
जणू तिला ठाऊक होतं
की वेळ आता फार उरलेली नाही.

मृत्यूच्या सावलीत उभं राहून
त्या तिघींनी जगणं नव्याने पाहिलं,
हसण्यात, अश्रूंमध्ये,
आठवणींच्या उबदार स्पर्शात.

आणि मग उलगडलं
वडिलांच्या अनुपस्थितीचं सत्य,
एक अशी जखम
जी वर्षानुवर्षं शांतपणे जिवंत होती.

पण त्या क्षणी
आईच्या शब्दांत प्रकाश होता.

“जीवन फार मोठं नसतं,
पण प्रेम खूप मोठं असतं.
राग संपतो,
पण नाती जपावी लागतात.”

त्या दिवशी
दोन बहिणी पुन्हा एकमेकींच्या जवळ आल्या,
आणि एक आई
आठवणींच्या आकाशात
ताऱ्यासारखी चमकत राहिली.

ती फक्त तीन स्त्रियांची कथा नाही,
ती आहे वेदना, क्षमा आणि प्रेमाची.

म्हणूनच या कथेला
एक साधं पण खोल नाव आहे…

“तिघी.”

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212