कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
निसर्गाचे मार्ग वेगळे
मार्ग निसर्गाचे सदा, निश्चीत आणि अढळ ।
चालतो त्याच दिशेने, जसजशी येते वेळ....१
चालत आसता थांबे, भटके वाट सोडूनी ।
करूया काही आगळे ठरवी विचारांनी....२
आगळे वेगळे काय, त्याला जे वाटत असे ।
नियतीची वाट मात्र, त्या दिशेने जात नसे....३
परिस्थितीचे कुंपण, टाकले जाते भोवती ।
कळत वा नकळत, मार्गी त्यास खेचती....४
करून घेतो निसर्ग, वाटते त्याला हवे जे ।
अकारण तुम्हा वाटते, हे तर आहे माझे....५
जीवनाच्या सांजवेळी, बघता मागे वळूनी ।
प्रवास केला वेगळा, हेच येते समजूनी....६
मिळूनी काही आगळे, समाधानी वृत्ती येते ।
आनंदाने निरोप घ्या, नियती तुम्हा सांगते....७
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
जीवन संगीत
शब्दभावनांची झाली उधळण
-
प्रेम करावे कणाकणाने
प्रेम करावे मनामनाने, प्रेम करावे क्षणाक्षणाने
नसावे ओझे दडपणाने, प्रेम करावे कणाकणानेप्रेम नसावे प्रभावळीचे घनघोर वा वर्षावाचे
घुसमटवणारे, गुदमरवणारे बिचकून टाकत दिपवण्याचे
प्रेम फुलावे प्राजक्तकळ्यांनी सतत सुगंधित या क्षणांनी
प्रेम करावे करांगुलीने, निर्व्याज्य अशा निखळतेनेप्रेम ना व्हावे शिकवणुकीने, शिस्तीने - जबरदस्तीने
प्रेम वहावे अंतउर्मीने, कळकळ आतुर आपुलकीने
प्रेम नाही सोपस्कार, उरकून कोरडा उपचार
प्रेम नाहीच उपकार, उपहार, तोलमोलाचा व्यवहारप्रेम नव्हे केवळ बाह्यखुणा, भाबडा प्रांजळ चांगुलपणा
प्रेम आहे समर्पित गुंतणूका, जीवापाडच्या जपणूका
नाहीच विषय तडजोडीचा, तुझ्यामाझ्यातील देवघेवीचा
भाव असे हा जिव्हाळ्याचा, जागृतशा जाणीवांचाप्रेम करावे समरसतेने, भान हरपित तन्मयतेने
मनामनांच्या तादात्म्याने एकरुप ध्यान, एकतानतेने
तरलतेने, तत्परतेने, नि अनिवार्य अशा अनिवारतेने
ओढीने, जोडीने झोकून देऊन उत्कट अशा उत्कंठतेनेप्रेमाचा हर एक क्षण व्हावा आकंठ ओथंबलेला
आसक्त, अनुरक्त, नि ओतप्रोत चिंब भिजलेला
छोट्या छोट्या दवबिंदूंना मग येई अमृताचा अर्थ
इवल्याशा करंगळीला जो देई गोवर्धन सामर्थ्यप्रेमाचे क्षण हे वेचक, जोडा, जागवा जोजवा
लागणार का मग, प्रेमापायी 'वणवण' वा जोगवा(हल्ली प्रेमाचे संदर्भ सुटत चालले आहेत. माणसांना बांधून ठेवणारे हृदयाचे रज्जातंतू तुटत चालले आहेत. प्रेमाऐवजी सोपस्कार, उपचार, शिष्टाचारच जास्त दिसतात किंवा एकमेकांशी चांगुलपणा म्हणजे प्रेम अशी कदाचित भाबडी समजूत आहे. प्रेमापायी 'इन्व्हॉलमेंट', समर्पण, ओढ, आपणहून काही करणं या ऐतिहासिक गोष्टी झाल्या आहेत.)
--यतीन सामंत
ऋणानुबंध या कविता संग्रहातून
(३/१/२०००) -
निवृत्तीची वृति
माझे म्हणूनी जे मी धरले, दूर होई ते मजपासूनी
दूर ही जावूनी खंत न वाटे, घडत असते कसे मनी...१,बहुत वेळ तो घालविला, फुल बाग ती करण्यामध्ये
विविध फूलांची रोपे लावूनी, मनास रमविले आनंदे....२,कौतुकाने बांधी घरकूल, तेच समजूनी ध्येय सारे
कष्ट करूनी मिळवी धन, खर्चिले ते ह्याच उभारे...३संसार करूनी वंश वाढवी, संगोपन ते करूनी त्यांचे
थकूनी जाई देह आता तो, चित्त लागते प्रभू चरणाचे...४,ओढ आतां उरली न काही, ज्याच्यासाठी तगमगलो,
निवृत्तीची वृत्ती मिळूनी, समाधानी तो होऊ शकलो...५डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० -
करायचं आता काय ?
-विजय कुवळेकर
रेडा ऱ्हायला गाभन आनिक म्हशीनं खाल्ली हाय
आक्रित आक्रित घडतंय समदं करायचं आता काय ?
सांगा करायचं आता काय ? ||सखे म्हनाले," तुम्हास्नी न्हाई ठाऊक आमची पावर"
"येवढं हाय तर " म्हनलं " हिंमतीनं गुंडान्ला घाला आवर"
"कुनाला सांगतोस,बेट्या" म्हनाले ; धरून सुऱ्याचा नेम
"करीन" म्हनाले," तुमच्यासारख्या घुंगुरट्यांचा गेम "
दमच भरला त्यांनी; म्हनाले," परत बोलायचं नाय" || १ ||डासानं मारला मानूस तेव्हा बॉस म्हनाले,"बास ,
"समद्यान्ला लावतो कामाला ह्यावर इलाज काढतो खास "
भूतदयेचा पुळकावाल्या बाबाला झाला त्रास
"खबरदार जर कराल " म्हनाला," पर्यावरनाचा ऱ्हास "
काय बी पेटूदे .. आगीवर ह्यांची पोळी भाजायची हाय || २ ||तंबाखू चोळत ग्यानबा बसला ...चुन्यात मिसळला कात
कोन मारतोय डोळा कुनाला... कुनाची रंगते रात
कुनाचा पायपोस कुनाच्या पायात...कुनाला कुनाची साथ
खरी कळावी कशी कुनाला पडद्यामागची बात
समदेच करत्यात कसं येड्याला दे माय धरनी ठाय || ३ ||-विजय कुवळेकर
-
मनात दडले बरेच काही…
माझी पहिली कविता … अजुन खुप कविता आहेत पण ही कविता मनाच्या खुप जवळ आहे.
-
मनराधा
मनराधेने जवळी बसावे
कर हे धरुनी जीवा पुसावे...असते असले भाग्य कुणाचे
मम भाळी ते उमलुनी यावे...स्पर्श मयुरी प्रीत रुजवीतो
रुजता प्रीती जीवन फुलावे...बकुळीचा गंध गंधाळता
हुंगता हुंगता भुलुनी जावे...जीवनी, सत्यप्रीत निरंतर
दिगंतरी त्या प्रीतीत जगावे..अद्भुत अंतरंगी सावळबाधा
मनराधेने त्या रंगात नहावे..रचना क्र. ७२
१४/७/२०२३
-वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908 -
कवीची खंत
भटकतो आहे कवि विचारांच्या सागरांत
वाहात चालला आहे व्यवहारी जगांत
आधार नाही त्याला पैशाच्या शक्तीचा
कुचकामी ठरत आहे प्रयत्न त्याचा जगण्याचा
अर्धपोटी राहात असतो भाकरीच्या अभावी
लिहीत चालला आहे काव्यरचना प्रभावी
उदासपणे बघतो आहे " हाऊस फूलची " पाटी
लिहीली होती नाट्यगीते त्यानेच सर्वासाठी
टाळ्यांचा तो कडकडाट बाहेर ऐकू येई
उपाशी होते त्याचे पोट खिन्नतेने निघून जाई
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com
-
योग्य वेळी
दिन दुबळे रोगी जर्जर, कितीक पसरले या संसारी
काटे काढूनी जीवनावरचे, सुगंध घ्या कुणीतरी....१
शून्यामधले कितीकजण, शून्यची सारे अवतीभवती
परिस्थितीच्या वणव्यामध्ये, धगधगणारे जीवन कंठती....२
आज हवे त्यांना कुणीतरी, फुंकार घालील दु:खावरती
सहानुभूतीचा शब्द, निर्माण करील सहनशक्ति....३
क्षीण होता दृष्टी, दिसेल कां धडपड
श्रवणदोष येण्यापूर्वी, ऐकून घे दु:खी ओरड...४
चपळ सारे अवयव असता, धावपळीचे जीवन बघ तू
संगे जावून जाण त्यांचा, जगण्यामधला हेतू...५
जेव्हां असशील विंवचनेत, लक्ष केंद्रीत स्वदेहा भवती
कोण जगतो कसा काय , जाणून घेण्या सवड कुणा ती...६
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
हळहळ
सांग नां ! आतातरी
नाते तुझे नी माझे....
क्षण मी विसरु कसे
प्रेमात हरविले माझे....आज मी इथे, तू इथे
तुज शोधिते मन माझे....
भास तुझाच अंबरात
त्यात गुंतले श्वास माझे....क्षिणली, सारीच गात्रे
व्याकुळले हृदय माझे....
आज अधीर लोचनी तूं
हळहळते अंतरंग माझे....–वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908
रचना क्र. २१८
२८/८/२०२२
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti