भावशक्तीची देत देणगी, उपकार तुझे झाले

करण्यास तव जवळीक, कामास तेच आले ।।१

जिंकून घेई राधा तुजला, उत्कठ करुनी प्रेम

उचंबळून त्या भावना, साधियले तेच कर्म ।।२

भक्तीभावाची करिता बात, ती तर असे आगळी

पावन करण्या धाऊन जाती, सर्व संत मंडळी ।।३

भजनांत मिरा रंगली, ध्यास तुझा घेऊन

नाचत गांत राहिली, केले तुझ पावन ।।४

दया क्षमा शांतीचे भाव, करुणेमध्ये भरलेले

त्यांत शोधता तुझा ठाव, आनंदी मन झाले ।।५

सर्वस्व तुजला अर्पिता, पावन होतो भक्तासी

भावनेची ज्योत पेटतां, कदर तुच करिसी ।।६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

पुर्ण झाली
ज्ञानेश्वरी
वाङ् मयी
यज्ञ करी

विश्वात्मक
तुम्ही देवा
प्रसादाचा
द्यावा मेवा

नाथ माझा
हा निवृत्ती
सद्गुरु
करी तृप्ती

दुष्टपण
सुटावेच
मैत्रीस्तव
सत्कर्मेच

तम,पाप
नष्ट होवो
सर्वामुखी
घास जावो

त्रय गुणी
बाधा नको
षड् रिपू
देवा नको

ईश निष्ठ
समुदाय
मांगल्याची
असे माय

ज्ञानदिप
प्रकाशिले
आचरण
शुद्ध झाले

सज्जन हे
कल्पतरू
चिंतामणी
गाव जणू

संतजन
येती घरा
पसा दान
देती नरा

-- सौ. माणिक (रुबी)

काळ्याशार तमांमध्ये,
पाणीही बनते कुट्ट काळे,
रंग खेळती मजेत तिथे,
पंचमीची क्रीडा चाले,--

पिवळसर, सोनेरी, हिरवटसे,
विचरती पाण्यात रांगेने,
बिंदू सारे प्रतिबिंबित कसे,
पाहती डोकावून,उत्कंठेने,--!!!

वाकून खाली सगळे जरासे,---
प्रतिमा आपुलीच न्याहळत,
घेती धडे एकरुपतेचे,--,
पुढे पुढे सरकत,सरकत,
एक दुसऱ्यात असा मिसळे,
एकत्रीकरण जणू कंगोऱ्यांचे,--!!!

विविधरंगी त्यांची दुनिया,
मूळ रंग मात्र एकच असे, विविधतेतून एकता ना,
सर्वकाळी त्यांच्यात दिसे,--!!!

मोहक सुंदर जे अतुलनीय,
बघणारा पाहत राहे, ---
सौंदर्याची दिसता,खाण
निसर्ग अशीच लयलूट करे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

अटळ दान, जीवा मृत्यूचे
त्याला कधीच घाबरू नये

सात्विक, वात्सल्यामृताचे
कधीच विस्मरण होऊ नये

प्रीतभाव! उर्मी स्पंदनांना
त्याचा तिरस्कार करू नये

भोग भाळीच्या दुष्टचक्रांचे
भोगता, ईश्वरा विसरु नये

जन्ममरण! सत्य चराचराचे
असत्य! कधीच समजू नये

पराधिनता, हा जन्म मानवी
देह! अमर्त्य कधी समजू नये

विवेकी! सदा सत्कर्म करावे
आविचार, मनांतरी करू नये

स्मरावे! कृपावंती दयाघनाला
अश्रद्धा! त्यावर कधी ठेवू नये

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २७.

२७ - १ - २०२१.

स्थितप्रज्ञ असा समुद्र आणि
तितकंच अथांग असं आकाश
एकमेकांना भेटतात
क्षितिजाच्या तितक्याच प्राचीन रेषेवर

आणि ती चिरंतन रेषा जपून ठेवते
त्यांच्यातल्या जुन्या संदर्भांचे दाखले..
त्या हितगुजाचे अर्थ जाणवतात फक्त
त्या समुद्राला,आकाशाला आणि त्या क्षितिजाला

काही हितगुजं शब्दातीत असतात हेच खरं...

---आनंद

जमीन खोदतां पाणी लागते, हीच किमया निसर्गाची,

कमी अधिक त्या खोलवरती, साठवण असे जलाशयाची.....१,

प्रत्येक जणाला ज्ञान देवूनी, समानता तो दाखवितो,

अज्ञानाचा थर सांचवूनी, आम्ही आमचे ज्ञान विसरतो.....२,

एक किरण तो पूरे जहाला, अंधकार तो नष्ट करण्या,

ज्ञान किरण तो चमकूनी जातां, फूलून येते ज्ञान वाहण्या.....३

डॉ. भगवान नागापूरकर

9004079850

bknagapurkar@gmail.com

*गझल*

*वृत्त :- व्योमगंगा*

*लगावली* :- गालगागा गालगागा गालगागा गालगागा

अंगठी बोटातली तो,अंगणी फेकून गेला
साक्षगंधाची समाधी,अंगणी बांधून गेला

आवडीची ना मिळाली,कार त्याच्या ती म्हणोनी;
स्वप्न जे मी पाहिले ते ,अंगणी गाडून गेला

" प्रेम माझे फार आहे ", भेटला तेव्हा म्हणाला
मात्र आता सोबतीला,तू नको सांगून गेला

दु:ख माझे वाहणारा,भेटला आता मलाही
स्पर्धकाला त्याचिया तो,चोरुनी पाहून गेला

हौस त्याची भागलेली ,पाहता आले न कोणा
लग्न त्याचे मोडले ही, बातमी देवून गेला

श्राप माझा लागला त्याला म्हणे कोणी तरी ते
भेटला लग्नात माझ्या, तो क्षमा मागून गेला

© जयवंत वानखडे,कोरपना

मला WhatsApp वापरायला लागून वर्ष झाले तरी ...

मी 'लाइक' केला नाही, मी 'ईमोजी' निवडली नाही,

मी एकही साधा मेसेज 'फॉर्वर्ड' केला नाही ||1||

मी उपदेश केला नाही, मी सुवचन धाडले नाही,

मी आजवर विनोदी चुटका रवाना केला नाही ||2||

मी 'दैनिक शुभेच्छा' चालवले नाही, मी भविष्य कथिले नाही,

मी ‘नेट'वरची रंगीत फुले पाठविण्यात रंगलो नाही ||3||

मी सेल्फी काढला नाही, तो डीपीत टाकला नाही,

मी वर्षभरात माझा स्टेटस बदलला नाही ||4||

मी साहित्यिक धुंडाळला नाही, मी बातमी प्रसारली नाही,

मी राजकरण्यांच्या करणीत कधीच डोकावलो नाही ||5||

मी केक वितरला नाही, मी बुकेही बांधला नाही,

मी वाढदिवशी कोणावरही ‘Wish’ प्रयोग केला नाही ||6||

मी 'HBD' केला नाही, मी 'वा.दि.हा.शु.' ही केला नाही,

मी 'वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा' करायला मात्र चुकलो नाही ||7||

मी काहीच केले नाही, मी तरीही निर्दोष नाही,

मी आलेले मेसेज डिलीट करण्याच्या शापातुन मुक्त नाही ||8||

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

श्री. संदीप खरे यांच्या काव्य रचनेशी साधर्म्य राखून लिहिले आहे.

-- रविंद्रनाथ गांगल

जो जो येईल पाया खालती, तुडविला जातो त्याचक्षणी
कुणी मरावे अथवा जगावे, सारे प्रभूवर अवलंबूनी....१,

भक्ष्य शोधण्या किटक चाले, तसाच फिरतो प्राणी देखील
जगण्यासाठी फिरत असता, मृत्यूची येते त्याला चाहूल...२,

चालत असतो काळ सदैव, दाही दिशांनी घिरट्या घालीत
झडप घाली अचानक तो, जो जो येई त्याच्या टापूत...३,

जरी दिसे मारक कुणीतरी, करवूनी घेतो काळच सारे
विश्वाचा खेळ खेळविण्या, जन्म-मृत्यूचे चक्र फिरे....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

भाळीचे सुखदुःख,ओंजळीत ओसंडले
तरीही, आज स्वच्छंदी जगावेसे वाटते

थकली गात्रे, निमाल्याही आशाकांक्षा
तरीही सुखानंदे, मस्त जगावेसे वाटते

सरता दिनराती, अंतरी आंस उद्याची
उगवता, पुन्हा नि:शंक जगावेसे वाटते

ऋतुचक्रांचे, अविरत अस्तित्व चराचरी
विनाआसक्त, कृतार्थी जगावेसे वाटते

हे माझे ते माझे, सोडुनीया स्वार्थ सारे
जगती, मुक्त, निर्मोही जगावेसे वाटते

न कुणी कुणाचे, भास सर्वत्र मृगजळी
हाच सत्यार्थ ! उमजुनी जगावेसे वाटते

शाश्वत ! केवळ पराधीनताच जीवनी
मृत्यू ! जरी सामोरी, जगावेसेच वाटते

अतर्क्य ! जरी हा प्रवास जन्ममृत्यूचा
सर्वांसोबत, मनमौजी जगावेसे वाटते

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १३१

५ - १० - २०२१.