निघालास बाप्पा.. ठीक आहे..
चल.. आवराआवर कर
जाता जाता जमलंच तर
मला थोडं लहान कर

मागे वळून बघायचंय
मला थोडं जगायचंय
निसटलेल्या आनंदाला
पुन्हा एकदा अनुभवायचंय

फुलपाखरं पतंग भवरा गोट्या
हेच तर सगळं विश्व होतं
छोट्या गोष्टीत मोठ्ठा आनंद
असं काहीसं चित्र होतं

आता मोठ्या गोष्टी देखील
छोटा पण आनंद देत नाहीत
लाख जुळवून घ्यावं तरी
मनं पूर्ण जुळत नाहीत

आताशा स्पर्धेत धावतांना
धावणंच फक्त जाणवतं
हाती काहीच लागत नाही
सारं.. फक्त उणावतं

करिअर प्रमोशन गाडी बंगला
यातून बाहेर पडायचंय
मॅनर्स एटिकेट्स फेकून देऊन
पुन्हा मनमोकळं जगायचंय

उरलेल्या आयुष्यात सरलेलं
आयुष्य पुन्हा जगायचंय
जमलं तर प्लीज बाप्पा
एवढं तुला करायचंय

माहित आहे तुझ्याकडे
रिवाईंडचं बटन नाही
पण तुला मनातलं बोलल्याशिवाय
मला देखील राहवत नाही !

... मोरया

Forwarded post from Whatsapp

माझ्यासाठी वणवण करुनही
आई मी तुझ्यावर आज रागावलो
चुकलं माझं आई
मला क्षमा केव्हा करणार आहे? ||१||

मला आठवते,
तुझ्या हाकेने मा़झी रोज सकाळ होई
शाळेत जाताना
न विसरता तू डब्बा देई ||२||

संध्याकाळ होताच क्षणी
रोज माझी वाट पाही
लवकर घरी आलो नाही
तर तुझी चिंता वाढतच जाई ||३||

सगळ्या माझ्या हौस पुरवल्या
चुकत असेल तर मारही दिला
तुझ्यामुळे,आज कुठे ना कुठे
माझ्या आयुष्याचे सार्थक झाले आहे ||४||

सगळं काही माझ्यासाठी करुनही
मी कसे काय रागावलो?
माझ्या हातचे हे पाप
कसे मी फेडणार आहे? ||५||

- कौस्तुभ प्रभु

असले जरी शिक्षण बेताचे

वागलो नाही कधी विचित्र,

चाळीतील मध्यमवर्गी आम्हीं

राहत होतो एकत्र !

चाळीने आम्हांला शिकविले

भेदभाव विसरायला,

प्रसंग कोणावर बिकट आला

शिकविले प्रथम मदत करायला !

चाळीत कॉमन नळाला

पहाटे पाचला पाणी,

सातवाजता पाणी गेल्यावर

मिळणार नाही थेंब पाणी !

ब्रशने दात घासता घासता

भरभर प्रातर्विधी उरकायचे,

दुधासाठी सेंटरवर धावायचे

मध्येच घुसून दुध आणायचे !

पाण्यासाठी सगळ्यांची लगबग

सकाळी भांडणं कायमची,

पाणी जायच्या आत

सगळी आन्हिके उरकायची !

चाळीतील कॉमन नळाने

शिस्त लावली लौकर उठायची

पाण्याची काटकसर करण्याची

पाणी जपून वापरायची !

थंडीचे दिवस म्हणून

उठलो नाही लौकर,

शाळेला उशीर होईल

म्हणून अंघोळी केली भरभर !

देवापुढे जोडून हात

घाईघाईत नाष्टा केला,

पँटीत शर्ट कोंबून

शाळेचा रास्त घराला !

आदल्या दिवशी विसरलो

दप्तरात पुस्तके भरायला,

पहिला तास गणिताचा

भलताच भारी पडला !

येउदे प्रसंग कोणावर काही

एकजुटीने लढणारच,

आमची चाळ आहे म्हंटल्यावर

त्यात वाचाळ काही असणारच !

चाळीतल्या गमतीजमती वेगळ्या

फॅल्याट सिस्टीम मध्ये कुठे दिसायला !

भांडलो जरी किती तरी

शेजारी येती सोडवायला !

-- जगदीश पटवर्धन

प्रदीप निफाडकरांची गझल

व्यास क्रिएशनच्या प्रतिभा दिवाळी २०२० च्या अंकामध्ये प्रकाशित झालेली नितीन प्रवीण शिंदे यांची हि कविता

थांग पाणावून गेला सागराचा
तीर जेथे, दूर तेथे जावयाचे.
चांदण्यांचे पंख लाभो, वा न लाभो
काजव्यांना सोबतीला घ्यावयाचे.

तूच नाही एकला मार्गस्थ येथे
जात आहे जन्म ओलांडीत जो तो.
पैल जायाचे कुठे ? ठाऊक नाही
गात आहे आसवे सांडीत जो तो.

राख आहे ही पहा येथे कुणाची ?
हे असे आयुष्य आहे नामधारी.
शून्य मागे, शून्य पुढती लागलेले
फेडणे आहे इथे थकली उधारी.

युद्ध आहे हे स्वतःशी, सज्ज हो तू
घे उचल गांडीव हाती, पार्थ हो तू.
का कसे ? हे प्रश्नं सारे फेर धरतील
प्रश्नं नाही...कृष्ण की तो, अर्थ हो तू.

तीच बोटे, त्याच हातांच्या मुठी या
ओंजळींना शाप आहे मागण्याचे.
नीज झालेली पुरेशी, ऊठ वेड्या
पातले संदेश दारी जागण्याचे.

- नितीन प्रवीण शिंदे

छान चाललंय सगळं आपलं,
फक्त थोडंसं वातावरण तापलं,
गंमतीने आयुष्याच्या नावेमधलं,
हळूच स्मृतींच गाठोड मापलं…

इतभर सुख गोड मानलेलं,
पुरतं हसण्याचं मनी ठाणलेलं,
सांगा! आडव्या-तिडव्या आयुष्याचं,
गुपीत तरी कोणी जाणलेलं?

झुकझुक गाडी अन् वाऱ्यासारखं ,
आयुष्य भूरर्कन निघून गेलं,
रेसलींगच्या या वाटेवरती,
नेहमी भेटलं सारख्यास वारखं…

तूं तू – मी मी करता करता,
नात्यांचा धागा झीजुन गेला,
आपलेपणाचा काळा शालू,
माणुसकीने पांघरलेला……

– श्र्वेता संकपाळ

अठ्ठावीस युगांचं लिझ
आता संपलेलं आहे
विठ्ठला, तुझ्या पायाखालची
वीट आता त्यांची आहे
ना तुझी - ना पुंडलिकाची
त्या धनदांडग्या बिल्डर्सची
बेगुमान राजकारण्यांची
ज्यांनी केव्हांच खरेदी केलेय
येथील प्रत्येक वीट अन् वीट.

हां! देऊ करतील
तुला, ते एकादी सीट
कारण तसा तू प्रसिद्ध
मात्र मोहरांच्या गोणी
ठेव सिद्ध.

नेऊन ओत त्यांच्या
कोठारामध्ये, गुपचूप
मग आणतील ते
तुला निवडून -
निवडून येताच एक मात्र कर
त्या टाळकर्‍यांच्या दिंड्या
करुन टाक बंद एकदम
किती किती प्रदूषण
त्यापेक्षा बोलाव जॅक्सन
कर सौंदर्यस्पर्धेची आखणी
म्हणजे मंत्रीपदी नक्की

-- सुधा मोकाशी

शोधत होतो रुप प्रभूचे, एक चित्त लावूनी ।
अवंती भवंती नजर फिरवी, श्वास रोखूनी ।।

शांत झाले चंचल चित्त, शांत झाला श्वास ।
ह्रदयनाडी मंद होऊनी, चाले सावकाश ।।

पचन शक्ती हलकी झाली, जठराग्नीची ।
शिथील झाली गात्रे सारी, देह चैतन्याची ।।

देहक्रियांतील प्राणबिंदू , असे ईश्वर ।
समरस होतां त्याच शक्तिशीं, होई स्थिर ।।

शोधामध्यें चिंतन करतां, ध्यान परी लागते ।
समाधी स्थितीत येतां प्राण, अनंतात मिसळते ।।

नाही दिसले रुप ईश्वरीं, आगळे एकटे ।
विश्वमंडळ तोच असतां, शोधू तयास कोठे ? ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

झाले गेले सारे विसरूनी जावे
व्हायचे ते ते सारे होतची असते

क्षणाचा कां कधी असे भरोसा
जगणे पूर्वप्राक्तनी कर्मची असते

जन्म! देणे घेणे भोग प्रारब्धाचे
पूर्वसंचित भाळीचे जगणे असते

युगायुगांतुनी लाभे जन्म मानवी
त्यावर केवळ सत्ता ईश्वरी असते

कठपुतलीपरी हे जीवन मानवी
दोरी अनामिकाच्या हाती असते

किल्मीषे मनातील दूर सारिता
अंतरी मन:शांती सुखवित असते

मानवास अपूर्व वसा मानवतेचा
विवेकी जीवनाची सांगता असते

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २९२

१५/११/२०२२

आखून देतो निसर्ग सदा,
मार्ग जीवनाचे ।
त्या वाटेवरी चालत रहा,
आवाहन त्याचे ।।१।।

चालत राहती जे जे कुणी,
त्यावरी विसंबूनी ।
यशस्वी होती तेच जीवनी,
समाधान लाभूनी ।।२।।

कर्ता समजूनी काही काही,
अहंकारी होती ।
सुख- दु:खाच्या चक्रामध्ये,
तेच सापडती ।।३।।

भटकत जाती भिन्न मार्ग,
काही कळापरि ।
परिस्थितीचे चटके बसता,
येती वाटेवरी ।।४।।

हिशोबातील तफावत ही,
दु:खाचे कारण ।
नजीक जाता आखल्या मार्गी,
सुखी होई जीवन ।।५।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com