कसे मानूं उपकार
निसर्गा तूझे मी
उघडोनी जीवन द्वार
आलास तूं कामी

तुझ्या मोरानें दाखविले नृत्य
राघूच्या वाणीनें शिकविले सत्य
कोकीळेचे गान सप्तसुरांच्या लहरी
चित्रकलेचे ज्ञान इंद्रधनुष्या परि

मुंग्याची वारुळे दाखवी वास्तूकला
कोळ्याची जाळे शिकवी हस्तकला
घारीची भरारी स्वछंद केले मनां
मैनेच्या उदरीं जाणला प्रेमळपणा

विजेची चपळता चंचल बनवी
धबधब्याची प्रचंडता श्रेष्ठत्व जाणवी
निसर्गातील विवीधता देई माणसा ज्ञान
करी त्यास मदत, आनंदी होण्या जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

योजना तुमची चुकून जाते, जीवनाच्या टप्प्याची ।

अखेरचा क्षण जवळीं येतां, आठवण होते त्याची ।।

जोम असतां शरीरीं तुमच्या, करीता देहासाठीं ।

वृद्धत्वाचा काळ तुम्हीं ठेवता, ईश चिंतना पोटीं ।।

गलित होऊनी गेली गात्रे, अशांत करी मनां ।

एकाग्रचित्त होईल कसे तें, मग प्रभू चरणां ।।

दवडू नका यौवन सारे, ऐहिक सुखामागें ।

त्या काळातील प्रचंड ऊर्जेस, लावा सत्कर्मे ।।

सदृढ असते शरीर जेव्हां, एकाग्र करा चित्त ।

मिळणाऱ्या ऊर्जेला, खर्च करा योग्य चिंतनांत ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७८५०

माझ्या कविता,माझ्या कथा
माझ्या नसतात,त्या तिच्या असतात

त्या जगाला,तिच्या असण्याची
माझ्या आजूबाजूला, आणि माझ्या अस्तित्वातील जगण्यात
तिच्या भूमिकेची जाणीव करून देत असतात...

©कवी - निलेश बामणे

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली //धृ//

हिरवी साडी अंगावरी खडी रंगीत किनारी

ठिपके चमकती पांढरे त्या साडीवरती पसरे

आकर्षक साडी नेसली //१//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

शरीर तुझे बांकदार रुप तुझे मनोहर

चपळाईने तूं वाढते दूर जाण्या झेपावते

वाकड्या चालीत शोभली //२//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

मिष्किलपणें तूं हासते विनम्रतेने वाकून जाते

पसरवूनी तुझा सुगंध करी सर्वाना तूं धुंद

राणी ठरतेस बागेमधली //३//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

बघूनी नभीचे तारे भेटण्या तुझे मन हावरे

परि खंत वाटे तुजला आधार हवा चढण्याला

नको उंचावू इच्छा आपुली //४//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कोपऱ्यांत तो पडला होता, शरिर जर्जर होऊन
जरी झाला हतबल देह, सदैव उत्साही त्याचे मन...१,

झगडा देवूनी आयुष्याशीं, जीवनाचे घरकूल बांधले
सुख दु:खाच्या विटा चढवूनी, त्याग श्रमाचे लिंपन केले...२,

कर्तृत्वाचे शब्द उमटती, घरकूलाच्या भिंती मधूनी
जगण्यासाठी उभारी देती, इच्छा शक्तीस जागवूनी...३,

गतकाळाच्या आठवणी त्या, जगण्याचा तो ठेवा बनला
सार्थकतेच्या जाणीवेनें, अंत दशेतील क्लेश विसरला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कंठात स्वर असणं,
ही कला असते...

पण त्या स्वरांतून
विठ्ठल भेटणं,
ही कृपा असते.

अभंग जेव्हा ओठांवर येतो,
तेव्हा शब्द गात नाहीत.
गाते ती शतकानुशतकांची
वारकऱ्यांच्या पावलांत साठलेली भक्ती.

तो एक स्वर छेडतो...
आणि इंद्रायणी संथ वाहू लागते.
तो एक आलाप घेतो...
आणि चंद्रभागेच्या लाटांवर
नामाचा गजर तरंगू लागतो.

**तो क्षण केवळ संगीताचा नसतो.
तो अभंगातून समाधीकडे नेणारा प्रवास असतो.**

तेव्हा समोर गायक दिसत नाही...
दिसतो फक्त
विठ्ठलाच्या दारी उभा असलेला
एक साधा वारकरी.

कलेचा सर्वोच्च क्षण तोच
जेव्हा कलाकार दिसेनासा होतो,
आणि उरतो फक्त अनुभव.

महेश काळे यांच्या स्वरांचं नेमकं हेच वैशिष्ट्य...
**ते अभंग गात नाहीत
ते प्रत्येक स्वरातून
श्रोत्याला अभंगातून समाधीकडे घेऊन जातात.**

*॥ रामकृष्ण हरी ॥*
*॥ विठ्ठल... विठ्ठल... जय हरी विठ्ठल ॥*

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

चिव चिव करीत, एक चिमणी आली ।
दर्पणाच्या चौकटीवरती, येवून ती बसली ।।
बघूनी दूजी चिमणी दर्पणी, चकीत झाली होती ।
वाटूं लागले या चिमणीला, आंत अडकली ती ।।
उत्सुकता नि तगमग दिसे, चेहऱ्यावरी ।
चारी दिशेने बघत होती, आंतल्या चिमणी परी ।।
औत्सुक्याचे भाव सारे दिसती, आतील चिमणीतही ।
कशी करूं तिची बंधन मुक्ती, काळजी लागून राही ।।
चोंच मारीते आवाज करिते, यत्न्य केले सारे ।
श्रम होवूनी थकूनी गेली, हातीं न कांहीं उरे ।।
चिंता लागली चिंता बघूनी, या चिमणीला ।
चलबिचल ही जेवढी होती, तसेंच दिसे हिला ।।
स्वबांधवांना मदत करणे, त्यांच्या संकटी ।
पशू पक्षांतही दिसून येते, तत्वें ही मोठी ।।
चालले होते प्रयत्न निष्फळ, या चिमणीचे ।
परि जिद्द ठेवतां भान नव्हते, आपल्या देहाचे ।।
कांच पडली फूटून खालती, तडा त्यास जावूनी ।
एक आवाज तेथे घुमला, घाबरली चिमणी ।।
जरी देह झाला रक्तबंबाळ, यश चमकले तेथें ।
समजत होती चिमणी बिचारी, बंधन तोडले ते ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com