तू कोणाची का होईना
तुझ्या हृदयातील एक जागा
मोकळी राहायलाच हवी...
मी जिवंत असेपर्यत तुला
माझी आठवण यायलाच हवी ...
मला गमावल्याची किंमत
तुला काळायलाच हवी ...
माझ्या समोर येता
तुझी नजर झुकायलाच हवी...
तुझ्या आयुष्यात एकदा
तू माझी मदत मागायलाच हवी...
माझे सर्वस्व पणाला लावून
मी ती तुला करायलाच हवी...

कवी - निलेश बामणे, ( बी डी एन )

आजोबांच्या आजोबांनी
लावलं होतं झाड
असं काही वाढलं म्हणता
अगदी ताडमाड

माझ्या झेपावत्या पंखांना
तूरेशिमपाश बांधलास
नि त्यांनी वसा घेतला मायेचा -- प्रेमाचा
आता या पंखांखालून
तू होऊ नकोस - रानभरी !

शस्त्रांचीच सवय होती
या माझ्या हातांना !
तू पेटत्या हातात फुलं दिलीस,
शस्त्रं आपोआप बोथटली
नि फुलांची वरमाला कधी झाली कळलंच नाही !

मी निघाले होते
स्वातंत्र्याचा पत्ता शोधीत
निखाऱ्यांचा वसा घेऊन
सोन्याच्या बेड्या तोडून
तू मला नजरकैद केलंस - तुझ्या प्रदेशात
थांब ! तुला जन्मठेप देण्यासाठी
मनाचा तुरुंग मीही खुला केलाय !

असा हसू नकोस
हा हात नाजूक आहे म्हणून....
या बोटांचा बंध
सोडवता येणार नाही - सात जन्म तरी !

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

आनंदाचे झरे वाहतां, आवती भवती सारे
रे माणसा खिन्न वाटतो, जीवन उदास कां रे?

निसर्गाच्या ठेव्या मधल्या, सर्व वस्तू सुखदायीं
निवडून घे तूं त्यातील, आनंद देतील काहीं

केवळ तुझी दृष्टी हवी, टिपण्यास ते सौंदर्य
आनंद तो देण्याकरितां, करिते सतत कार्य

मनाचा हा खेळ जहाला, सुख दुःख समजणें
निसर्ग प्रयत्न करितो, सदैव सुख देत जाणें

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

दगड टाकतां पाण्यावरी,
तरंगे त्याची दिसून आली ।
दगड होई स्थीर तळाशी,
बराच वेळ लाट राहीली...१,

जेव्हा कुणीतरी क्रोध करी,
वातावरण दूषित होते ।
क्रोध जातो त्वरीत निघूनी,
दूषितपणा कांहीं काळ राहते...२,

निर्मळपणा दिसून येई,
स्थिर होवून जातां जल ।
पुनरपि पडता खडा क्रोधाचा,
सारे होवून जाते गढूळ...३,

स्थिर होण्यास वेळ लागतो,
गढूळ होई क्षणांत
मन जिंकणे कठीण असता,
वैमनस्य सहज होत...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ना भावना, ना कल्लोळ मनी,

ना अश्रु, ना हास्य नयनी,

ना ध्यास, ना दिशा माहित,

मी दुनियेत माझ्या,

एकटी मी, एकटी मी!

एक चंद्र , एक तारा,

एक एकटा एकांत सारा,

एक एकट्या जीवनात माझ्या,

ज्योती असूनही काळोख सारा,

मी दुनियेत माझ्या,

एकटी मी, एकटी मी!

नको सोबत, नको आधार कोणाचा,

बस आहे आशिर्वाद माय – बापाचा,

बंधू – भगिनी चार दिवसांचे सोयरे,

ना मूल्य कोणास कोणत्याच नात्याचे,

मी दुनियेत माझ्या,

एकटी मी एकटी मी !

होईल अंत माझ्या जीवनाचा,

चार खांद्यांवर शेवट या सर्वांचा,

फरक पडणार होता कोणास या सर्वांचा?

दोन दिवस रडून परततील आपल्या मार्गाला,

शेवटी कोण नसते कोणाचे हेच खरे,

मी दुनियेत माझ्या,

एकटी मी, एकटी मी!

– श्वेता संकपाळ.

प्रवास! जन्म मृत्यूचा
कर्माचाच दृष्टांत जसा
श्वास केवळ पराधीन
क्षणीक बुडबुडा जसा।

स्वामी! सत्ताधारी एक
ब्रह्माण्ड मुठीत त्याच्या
सृष्टीसवेची पंचमहाभूते
त्याचा आविष्कार जसा।

भाग्यवंती जन्म मानवी
भोगणे, प्रारब्ध संचिती
कृपाळू! तोच दयाघनी
जगवितो अलवार जसा।

प्रहर! सारे साक्ष त्याची
नक्षत्र,ग्रहगोल,तारे सारे
रूप त्याच अनामीकाचे
उभा लोचनी तोच जसा।

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ५१.

१८ - २ - २०२२.