सुळीं दिले येशूला वेडेपणाच्या भरांत
खिळे ठोकले अंगाला रागाच्या ओघांत ।।१।।

समर्पण केले देहाचे परि न सोडी ध्येय
बलिदानाच्या मार्गाचे हेच महत्व होय ।।२।।

सुळावरी तो जातांना वदला आकाशी बघूनी
क्षमा कर प्रभू त्यांना ते आहेत अज्ञानी ।।३।।

कळले नाहीं ज्ञान अज्ञान सागरांत
जाणले तत्वज्ञान उशीर केला त्यांत ।।४।।

उपयोग नाही आतां वेळ गेली निघूनी
जाण मनां येता पक्षी गेला उडूनी ।।५।।

हरकत नाहीं कांहीं उशीर झाला तरी
तत्वामध्ये रस घेई हीच श्रद्धांजली खरी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

गंगा आली मार्गामध्ये तहान आपली भागवून घे
संधी मिळता जीवनामध्ये उपयोग त्याचा करून घे

ठक ठक करुनी दार ठोठवी संधी अचानक केव्ह्ना तरी
गाफील बघुनि चित्त तुझे निघून जाईल ती माघारी

चालत राही सुवर्ण संधी हाका देवूनी वाटेवरी
बोलविती जे प्रेमाने तिज सन्मान तयांचा सदैव करी

धुंदी मध्ये राहून आम्ही चाहूल तिची विसरून जातो
जीवनातले अपयश बघुनी नशिबाला परी दोष देतो

यशस्वी ठरती तेच जीवनी उपयोग करुनी संधीचा
साथ देऊनी प्रयत्न्याची मार्ग निवडती योग्य दिशेचा

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

फुलांसारखे फुलत जगावे
ब्रह्मांडाला गंधाळीत रहावे
सृजनाचा अविष्कार आगळा
विश्वात्म्याला सदैव स्मरावे...

विलोभनिय ही अदा सृष्टीची
त्या सौंदर्यात भुलुनी जावे
साक्षात्कार सारा चैतन्याचा
सुखामृताला प्राशित रहावे...

निसर्गाचेच तत्व निरागस
ते हॄदयांतरी जपत रहावे
जीवा जगवितो तो कृपाळू
निरंतर त्याला भजत रहावे...

फुलांसारखे फुलता फुलता
निर्माल्यातही सुख मानावे
समर्पणात सौख्य आल्हादी
याचे भान नित्यची असावे...
********

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३२९

११/१२/ २०२२

हिरव्या पानात लगडलो, पांढऱ्या शुभ्र मोगरी कळ्या, एकेकच हळूहळू जन्मतो,
स्वभाव धर्मानेफुलणाऱ्या,
गोऱ्या रंगावरी आमुच्या,
जनहो नका हो भाळू,
टपोरेआकार पाहुनी,
मोहून नका हो हाताळू,
कौमार्य फुलते आमचे,
दुरुन बघावे, हेच उचित, मुसमुसत्या तारुण्याला, ठेवा तुम्ही अलगद,
मगच उमलेल फूल हे सुंदर ,
येईल मोगऱ्याला बहर,
स्पर्श न करता नेत्रसुख घेता,
घ्या हो आमुचा आस्वाद,
किती थोडे आमचे जीवन,--
बघता बघता येते मरण,--!!
फुलून कोमेजणे केवळ,
एवढेच काम या धरतीवर,
अशा अल्प जीवनात,
भरून राहतो सुगंधात,
आमचा असून वाटतो,
येईल त्याला या जगात,
स्त्रीच्या लाडके आम्ही ,
नका पुरुष हो इतके जळू*,
आमच्या सुगंधेभारुन, त्याही प्रेम लागतील करू,--
फुले मोगऱ्याची देऊनी,
आपल्या प्रेमा पटवती,-!
असे मिलन घडवतो,
अहो,भाग्यवानकिती,?

हिमगौरी कर्वे.©

मीच माझा गुरू, जे मनी ठरवू
विचारांती तेच करू ....।।धृ।।

सल्ला घेईन सर्वांचा, वाटे मज किंमतीचा
मनाची कदर करूं...१
मीच माझा गुरु

निर्णय असे अनेक, सारेच असती ठिक
निवड एकाची करूं...२
मीच माझा गुरु,

इतरांना जे वाटते, माझ्या सोईचे नसते
सोईचा आग्रह धरूं...३
मीच माझा गुरू

शेवटीं माझ्या करिता, गोष्टीची उपयोगिता
स्वतःसाठीं योग्य करू...४
मीच माझा गुरू

ईश्वर वसतो मनीं, इच्छा त्याची समजोनी
आदर त्याचाच करूं...५
मीच माझा गुरू

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

माळी असूनी मी, गुंफी फूलांचे हार,

अर्पित जातो ते, प्रभू चरणांवर....१,

राम नाम जपत, कुणी एक येतात

घटकाभरासाठी, विश्रांती ते घेतात....२,

रोज देती मजला, ओंजळभर फूले

कोणत्या बागेतली, कधी न सांगीतले....३,

त्यांच्याच सांगण्याने, हार मी गुंफीतो

बघतात कौतुकें कसा मी अर्पितो....४,

फूलांची ओंजळ ती नव्हे, शब्दांचा ठेवा,

कवितेच्या रचनी, उपयोगी पडावा....५,

शारदेचा आशिर्वाद, त्यांच्यातर्फे मिळतो

विषय तो मिळूनी, काव्य मी रचीतो....६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

उलट पालट सारे घडे,
दिसानंतर रात्र चढे,
खेळ सारखे निसर्गाचे,
त्याचेच ना कोडे पडे,--!!!

कधी उष्णतेची रांस,
कधी शीतल चंद्रप्रकाश,
कधी मुसळधार पाऊस,
केव्हा शांत निरभ्र आकाश,--!!

कधी पृथा हिरवी हिरवी,
कधी सचैल पहा भिजलेली,
कशी रुक्ष कोरडी-कोरडी,
कधी थंडीने समेटलेली,--!!!!

धरेवर असंख्य झाडे,
वृक्ष,लता आणखी वेली,
बहरलेली फुले पाने,
विविधतेने का नटलेली,-?!!

एक नसे दुसऱ्यासारखे,
रंग त्यांचे निरनिराळे,
चवी,आकार नक्षी,
सगळेच दिसे वेगवेगळे,--!!!

धरेवरील मानव,प्राणी,
ठेवण त्यांची आगळी-वेगळी,
आकार, उंची, वजने, यष्टी,
का असे विविधता इतुकी,--!!!

रंग वेगळे,वेगळे त्यांचे,
स्वभावातील अनेक कंगोरे,
आवाजाचे पोत निराळे,
डोळ्यांचेही रंग निराळे,--!!!

पाण्याचे प्रकार निराळे,
कधी नदी दिसे वाहती,
आगळीच त्यांची स्थाने,
कधी सागरास येई भरती,--!!

हिमगौरी कर्वे.©

हे मुरलीधर मनमोहना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ? //धृ//

तुझ्या भोवती नाचती गौळणी,

भान त्या तर गेल्या हरपूनी,

थकूनी गेल्या नाच नाचूनी,

विसरुनी गेल्या घरदारानां,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।१।।

रमले सारे गोकूळवासी,

पेंद्या, गोंद्या, सख्या, बन्सी,

बागडती सारें तव सहवासी,

करमत नाही तुजविण त्यांना,

वेड लावतोस तू कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।२।।

संसार सोडला राधेने,

भारुनी गेली तव प्रेमानें,

ध्यास घेतला तुझाच तिनें,

तुजविण नव्हती दूजी भावना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।३।।

मीरेचे तर प्रेम निराळे,

विषालाही प्राशन केले,

तुजसाठी सर्वस्व अर्पिले,

कसा तारशी तूं भक्तांना,

वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ?

हे मुरलीधर मनमोहना ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com