इकडून तिकडे सुसाट पळतो वारा

धो धो येई पाऊस टप टप पडती गारा।।धृ।।

घर,दार भिजताच रे
सारा चिखलची

खेळण्यास जाऊ कसा
बरसात गारांची

डोई,पाठी,अंगावर,
हा गारांचाच मारा

धो धो येई पाऊस
टप टप पडती गारा
।।१।।

पिलू बिचारे माऊचे,
गारठले हो भारी

खुराड्यात कोंबड्याही,
अंग चोरती सारी

इवली माझी चिऊताई
आणी कसा चारा

धो धो येई पाऊस
टप टप पडती गारा
।।२।।

कुंडीतले इवले रोप
झोडपले की रे

बदक माझे दिनवाणे
भेदरले की रे

काय करू सांग ना
हाती वितळल्या गारा

धो धो येई पाऊस
टप टप पडती गारा
।।३।।

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

कोकणातलो पाऊस मिरगाचो
बांधावर बळी नारळ कोंब्याचो
पेरणीचे दिवस इले
शेतकरी कामाक लागले

पावस इलो कोपऱ्यात
मांगराच्या पत्र्यात, अळवाच्या पानात
मनाचो झोपाळो झुललो
मातयेच्या वासान, नाच नाचान गेलो

म्हातारी आजी, भाजता काजी,
आता रूजतली कुरडू भाजी
कोपऱ्यात, व्हाळात माझे चढले
राजो, सोनो आक्या घेवन धावले

बघता बघता सांज झाली,
कोकणातल्या पावसाक सुरवात झाली

- आर्या सापळे

इयत्ता तिसरी जि.प. शाळा नं. 5, हरकूळ बुद्रुक,
ता. कणकवली, जि. सिंधुदुर्ग.
9423513604

थांबव मानसी, चक्र वाढीचे
कळ्यातूनी तू फुलताना
हासत खेळत तुरु तुरु चालणे
शिशू म्हणूनी जगताना

कौतुकाने ऐकतो तुज
शब्द बोबडे बोलताना
हरखूनी जातो चाल बघूनी
हलके पाऊल पडताना

आनंद पसरे सभोवताली
इवल्या त्या प्रयत्नानी
बदलूनी जाईल क्षणात सारे
रुळलेल्या तव हालचालीनी

तुझ्यासाठी जे नवीन होते
प्रयत्न तुझा शिकून घेणे
अपूर्णतेची आमुची गोडी
लोप पावेल पूर्णत्वाने

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

हपालेल्या निष्ठूर काळा, समाधानी तू कसा होशील

बळी घेण्याचे सत्र तुझे ते, केंव्हां बरे तू थांबवशील ?...१,

नित्य तुला तें भक्ष्य लागते, वेध घेई तू टिपूनी त्याचा

मिस्कीलतेने हासत जातो, गर्व होई तो स्वकृत्याचा....२,

अवचित कशी ही भूक वाढली, मात करूनी त्या वेळेवरी

सुडानें तूं पेटूनी जावूनी, बळी घेतले गरीबांचे परी....३,

काळ येई परि वेळ न आली, म्हणून सदा तूं हताश होतो

वेळेची ही ढिलाइ बघूनी, तांडव नृत्य ते करितो...४,

शांत होऊ दे क्रोध तुझा तो, बळी कुणाचा राग कुणावरी

‘वेळवरती’ अवलंबूनी तूं, जाण ठेव मनी याची तरी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

हिरवेगार तृणपाते,
वाऱ्यावर डोलत होते,
मजेत इकडून तिकडे,
मान करत गुणगुणत होते,---

लहान बालिश वय कोवळे,
कंच हिरव्या रंगात खुलत,
खुशीत झोके घेत होते,
बाळां काय ठाऊक असे,
किती कठीण असते जगणे-?

मौजमजा आणि हुंदडणे,
करत करत एकदम कोसळणे वास्तवाशी सामना होतां,
भलेभले धुळीस मिळती,
हे तर इवलेसे तृणपाते,
कितीशी असेल लढाऊ शक्ती,-?

कुणीतरी आले तिकडून,
पाय ठेवुनी उभे राहिले,
हिरवेगार तृणपाते मग,
पायाखाली ,चुरडले गेले,--!!!

वेदना, यातना, भोग प्रवास, तृणपाते कळवळले मनांत,
चिरडल्याने कुठेतरी आंत,
उद्ध्वस्तही सर्व मनोरथ,

किती दिवस आले, आणिक
आलेले ,गेले, संपले,--!!!
तृणपाते कोलमडलेले पुन्हा,
बघां,--उठून उभे राहिले,--!!!

करूण दशा त्याची पाहून,
वारा फुंकर घाली,
काळी आई तळमळून,
खालून त्याला कवटाळी,
सूर्यराज गगनी उभे,
वरुन किरणे सोडती,
प्रकाश देऊन आपुला,
अलगद कसे कुरवाळती,
शेतातील पाटाचे पाणी,
खळबळे सारखे खाली,
थेंब थेंब देई त्याला,
अलोट जगण्याची शक्ती,--!!!

तृणपाते राहिले उभे,
एकवटून सारी जीवनशक्ती,
संकटाशी सामना करते,
सरतेशेवटी इच्छाशक्ती,--!!!!

एवढेसे असून तृणपाते,
शिकवी केवढे आपणां,
डोंगर कोसळले संकटांचे,
तरी दाखवा कणखरपणां,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

(न्यू यॉर्कमध्ये ‘इंडिया डे’ साजरा झाला, त्यानिमित्तानें )

‘आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन !
कम ऑऽन, से द सेऽम इव्हरीवन्’ . १

आमचा शेजारी-देश आमचा घास गिळतो
आणि नंतर आम्हालाच छळतो
आम्हाला कळतंय् त्याचं तंत्र
पण जपतोय् ना आम्ही ‘अहिंसेचा मंत्र’ !
अहो, कुणाला कशी द्यायची उत्तरं
हें आधी ठरवा तर खरं
अन् मग करा त्याचं निष्ठेनं पालन.
Of Course, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! २

गर्भातच मुलींचा पडतोय् खून
पण पोलीस काय करतायत् तें बघून ?
विनयभंग, बलात्कार यांचा सुळसुळाट
आयाबहिणींचे तळतळाट
अन् मीडियातील बातम्यांचा कलकलाट.
रोजरोज नवनव्या बातम्या कळतात
अधिकारी फक्त नक्राश्रूच ढाळतात.
कुठं गेलं आमचं संवेदनाशील मन ?
But, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ३

जातपातींची दरी अजून जात नाहीं
वायफळ बडबडीशिवाय करत नाहीं कुणी कांहीं
धडपडतायत सारे दाखवायला, ‘मी SC, ST’,
पण जातभाईंच्या क्लेशांनी होतात त्यांतले कितीक कष्टी ?
आतां तर OBC ना सुद्धा हवं आहे आरक्षण.
Oh Yes ! आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ४

किती क्षेत्रांत देशाची झाली आहे प्रगती ?
जिंकणार कशा ‘अडथळ्यांच्या शर्यती’ ?
एक पुढे गेला की इतर ओढतात पाय
हवी आहे सार्‍यांनाच, फक्त ‘दुधावरची साय’
इतरांचा विचार करायचं अजिबात नाहीं कारण.
कारण, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ५

परदेशात ‘इंडिया डे’ साजरा होतोय्
मात्र इथला शेतकरी राबतोय् अन् मरतोय्
पाऊस नाहीं, पाणी नाहीं, नाहीं वीज, नाहीं पीक
आतां स्वत:लाच विक
किंवा फास लावून घे
नंतर आक्रोशायला तयारच आहेत ‘बघे’
खेड्यांमधे, शहरांतही
असंच जीवन इतरांचंही.
आभाळच फाटतंय्, ठिगळ कसलं !
सारं सारं आयुषष्यऽच नासलं
इथें सूर्य उगवत नाहीं
‘अंधारा’च्या फासात जगवत नाहीं
सुटका होईल, जर येईल मरण .
तरीपऽण, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ६

अधोगतीच्या हळहळीचा उपयोग काय ?
करयंय् कां कुणी Long Term उपाय ?
कसचं काय नि कसचं काय !
जें काहीं होतंय्, तें पुरणार कां ?
सगळे असेऽच मरणार कां ?
शेवटी सरकार हरणार कां ?
याचा विचार करतायत कितीजण ?
फक्त म्हणतायत, ‘आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन’ ! ७

उत्तराचा नाहीं पत्ता, फक्त प्रश्न प्रश्न प्रश्नऽ
प्रश्न राहूं द्या तसेच, आपण मनवूं या ‘जश्न’
ढोल-ताशे बडवून
तिरंगा वर चढवून
साजरा करूं ‘इंडिया डे’
अरे, रोज मरे त्याला कोण रडें ?
नागडें असूं द्या शतसहस्त्र तन
क्लेशांत बुडूं द्या ‘आहत’ जनगण,
या, जोषानें गर्जू आपण –
‘आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन !’ ८

बट् , अॅम् आय् ? ९
- - -
(२२.०८.१६).
- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126. eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

बालपणीच्या काळामध्यें, दृष्टी आमची आकाशीं

लुकलुकणारे तारे बघतां, गम्मत वाटे मनी कशी १

चमके केव्हां मिटे कधी कधी, लपंडाव तो त्यांचा वाटे

फुलवित होते आशा सारी, वेड तयांचे आम्हास मोठे २

वाटत होते भव्य नभांगण, क्षितीजाला जाऊनी भिडले

भिंगऱ्यांचा तो खेळ खेळतां, सर्व दिशांनी नयनी भरले ३

मोहक भासे विश्व भोवती, भिरभिरणार्‍या दृष्टीपटाला

स्थिरावली ना दृष्टी तेव्हां, क्षणभर देखील एका बिंदूला ४

दृष्टीला परि पडले बंधन, एका दिशेने बघण्याचे

व्यवहारातील जगामध्ये, पडता पाऊल तारुण्याचे ५

प्रवाही होते जीवन सारे, जगण्यासाठी धडपड लागे

रम्य काय ते मधुर काय ते, विसरु गेली जीवन अंगे ६

राग लोभ आणि प्रेम गुणांचे, दृष्टीमध्ये मिश्रण होते

अहंकाराने ताठर करुनी, प्रेमाने कधी झुकविले होते ७

दुजासाठी मी आहे येथे, विवेक सांगे हे दृष्टीला

शोध सुखाचा घेता घेतां, थकूनी गेलो संसाराला ८

तन मन जेव्हां झाले दुबळे, दूर दृष्टी ही गेली निघूनी

आकाशातूनी क्षितीजावरती, आणि तेथूनी आतां धरणीं ९

वाकूनी गेले शरीर आणि, ह्रदय स्थरावर दृष्टी लागली

दाही दिशांनी धुंडत धुंडत, अखेर देहा भवती वळली १०

फिरली दृष्टी जीवनभर जी, वैचित्र्याला शोधीत असता

डोळे मिटूनी नजीक पहा, सांगे तिजला निसर्ग आता ११

आनंदाचे मुळ गवसले, अंतर्यामी वसले होते

आज पावतो विश्व फिरुनी, मुळ ठिकाणी आले मग ते १२

डॉ. भगवान नागापूरकर

bknagapurkar@gmail.com

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

गब्बर सिंग खूपच साधे सरळ आयुष्य जगत होता. जुने आणि मळलेले कपडे, वाढलेली दाढी, तब्बल वर्ष वर्ष न घासलेले दात, आणि डोंगर दऱ्यातील भटके आयुष्य. जसे काय मध्यकालीन भारतातला फकीरच. त्याने आपले जीवन आपल्या ध्येय्यासाठी समर्पित केले होते. त्यामुळे त्याला ऐशो आराम, विलासिक जीवन जगण्यासाठी वेळच नाही मिळाला नाही

कोणते दुःख तुला छळते

अकारण कां व्यथित होते ।।धृ।।

प्रेमळ छत्र पित्याचे असतां

गेले जीवन तुझे बागडतां

लाड पुरविले आईने तव

शिकवीत असतां आनंदी भाव

आठव सारे याच क्षणीं ते ।।१।। अकारण तूं कां व्यथित होते

बांधून घेतां राखी हातीं

आश्वासन तुजला मिळती

पाठीराखा भाऊ असूनी

येईल तुजसाठीं धावूनी

कसली शंका मनांत येते ।।२।। अकारण तूं कां व्यथित होते

संसार भरला सुख-दुःखानी

घे शिरावर तुझ्याच समजूनी

जीवन मार्गी होता बदल

नको होऊस वेडे चंचल

सावध असूं दे चित्र तुझे ते ।।३।। अकारण तूं कां व्यथित होते

नाते गोते वाढवीत जावे

सर्वामध्यें प्रेमळ व्हावे

छत्राखालती होती आजवर

छत्रचि बनावे तूं इतःपर

संस्काराचे मधूर फळ येते ।।४।। अकारण तूं कां व्यथित होते

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०