अन्नपूर्णा दारातून म्हणाली
भाकरी दे माई |
मी म्हणाले भाकरी नाही
ब्रेड देवू कां बाई ||१||

ती म्हणाली भाकरीची चव
ब्रेडला येणार नाही |
मला मात्र भाकरी करायला
वेळच नाही ||२||

एन्जॉयमेंट मधून मला
खरं सवडच नाही |
ब्रेडपेक्षा भाकरी मला
परवडत नाही ||३||

रागावू नकोस तू
जा पुढच्या दारी
हीच रीत बघशील तू
सध्या घरोघरी ||४||

अन्नपूर्णा म्हणाली
बरंय मी येते-
त्याक्षणी झाले माझे
भरले घर रिते ||५||

दया प्रेम हे भाव मनी,
जागृत कर तू भगवंता ।
तुला जाणण्या कामी येईल,
हृदयामधली आद्रता ।।१।।

शुष्क मन हे कुणा न जाणे,
धगधगणारे राही सदा ।
शोधत असता ओलावा हा,
निराश होई अनेकदा ।।२।।

पाझर फुटण्या प्रेमाचा ,
भाव लागती एकवटूनी ।
उचंबळणारे ह्रदय तेथे,
चटकन येईल मग दाटूनी ।।३।।

दया प्रेम या भावांमध्ये,
दडला आहे ईश्वर ।
मनांत येता हेच भाव ,
घडवी त्याचे दर्शन ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

संभ्रम तुझ्या हंसण्याचा नित काळजास होतो
तूं अजुन-जगीं-असण्याचा दिनरात भास होतो ।। १

हलकीशी झुळूक गंधित अंगावरून जाई
कुठुनी हा सोनचाफा उधळत सुगंध राही ?
स्मृतिचा, मनात माझ्या अविरत सुवास होतो ।। २

मज कोण बोलवी हें , कां नेत्र ओलवी हे ?
कंठात हुंदका कां दाटुन उगीच राहे ?
संसर्ग विकलतेचा, आहत-मनास होतो ।। ३

भावना उचंबळलेल्या, जुलमी तल्वार होती
माझ्या मनास जखमी, भावनाच भार होती
स्वत्वास या अरेरे ! त्यांचाच फास होतो ।। ४

नच उरला देह जर तव, मज कुठुन स्पर्श झाला ?
अवचित कसा शहारा अंगावरून आला ?
त्या स्पर्श-आठवानें हा जडवत् श्वास होतो ।। ५

‘आहेस’ वाटतें, तरि, ‘नाहींस’ हें कळेंही
नाहींस ; पण, मनाला अजुनीही मान्य नाहीं
या ‘असणे’ अन् ‘नसणें’चा भलताच त्रास होतो ।। ६

‘गेलीस’, हेंच भंवती जग सर्व मानताहे
अस्तित्व तव प्रफुल्लित पण मजसमीप राहे
आभास माझियाविण हा नच कुणांस होतो ।। ७

कधि वाटे, वारंवारच भेटशील तूं अजुनीही
कधि वाटे, वियोग माझा कधि संपणार नाहीं
क्षणिं आस वाढते, क्षणिं पुरताच हताश होतो ।। ८

जरि दूर तुझा परलोकीं आतां निवास असतो
तुजजवळ सदोदित माझ्या हृदयाचा वास असतो
निमिषात कल्पनेचा अगणित प्रवास होतो ।। ९

नयनांस ध्यास, तरिही, अदृश्य राहसी कां ?
हृदयास ध्यास उत्कट, तरि दुरुन पाहसी कां ?
अस्तित्व तूंच, अन् मी अंतर्बाह्य ध्यास होतो ।। १०

‘आभास’ हें म्हणा, वा, मजला ‘भ्रमिष्ट’ कोणी
‘आभास हा’, मला हें सांगूं नका चुकोनी
ऐकून, ऊर फुटतां, सगळाच नास होतो ।। ११

मज एकला नि व्याकुळ पाहून धावली जी
अजुनी समोर माझ्या असतेच सावली जी
‘नाहींच’ ती कशी ?, तो प्रश्नच खलास होतो ।। १२

निद्रिस्त रात नेहमी, आळशी प्रभात जरी
रोजच प्रघात माझा, ‘जप’ अखंड आठप्रहरीं
आरंभ जीवनान्तीं खडतर तपा-स होतो ।। १३

‘हरतेस क्लेश अजुनी’, स्वप्नांत हेंच वाटे
करतेस दूर अजुनी स्वप्नांत, तीक्ष्ण काटे
पण हाय ! , जाग येतां कां भ्रमनिरास होतो ? १४

तूं अजोड होतिस सखये, तुजजैसें जगतीं नाहीं
पण तुजसाठी अखेरिस मी करूं न शकलो कांही
शक्तिवान दुर्भाग्याचा मी हतबल दास होतो ! १५

अति-आर्त आठवांनी झाली अशी अवस्था –
अति-तप्त आसवांनी जळली जीवन-व्यवस्था
प्रियतमे, उपद्रव तुजविण माझाच सुखास होतो ।। १६

घनघोर खिन्नपण वाटे, दाटत अवसाद आहे
मी व्यर्थ सारखा तुज घालीत साद आहे
पण प्रचार वेदनांचा कां दशदिशांस होतो ? १७

तुजवीण वाट चालूं अजुनी पुढे किती मी ?
तुजवीण जीवनीं या थकलो, सखे, अती मी
अंताचा विचार येतां, आनंद खास होतो ।। १८

तूं गेलिस ; सरेल माझी कधि हरलेली कहाणी ?
संपेल कां अतिलौकर ही उरलेली कहाणी ?
हा हन्त ! यमाच्या लेखीं मी ‘अगोड-घास’ होतो !! १९

आतुर होऊन करतो परलोकाची प्रतीक्षा
तूं भेटशीलच फिरुनी, नच मोक्षाची अपेक्षा
हर्षही पुनर्भेटीचा हा तुजविण उदास होतो ।। २०

- - -
( दिवंगत प्रियपत्नी डॉ. स्नेहलता हिच्या स्मृतीत )

-- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

मातीच्या मूर्तीला देऊनिया एक नाव

पुजतो माणूस तुला का हे नाही ठाव ||

मंदिरात पुजारी घालतो भक्तीवर घाव

बाहेर समित्या साधती आपलाच डाव ||

माणसाला किती रे ही संपत्तीची हाव

नावावर तुझ्याच मारती मिशीवर ताव ||

मूर्तीला तुझ्या आज रे सोन्याचा भाव

विसर्जन करुनी विसरतील तुझे नाव ||

मनी नाही भाव तरी देवा मला पाव

अशा भक्तांसाठी किती ही धावा धाव ||

नाचती करुनी रे वेडेवाकडे हाव भाव

भक्तांच्या ह्या भक्तीचा लागत नाही ठाव ||

मुर्तीतल्या देवा कर न रे तू एक ठराव

राखेल पर्यावरण शाबूत त्यालाच पाव ||

रविंद्र कामठे

२२ सप्टेंबर २०१५.

हे टिपूर चांदणे,
सख्या तुला बोलावे,
आकाशातील घनमाला,
घराची तुला वाट दाखवे, --||१||

डोईवरचा चंद्रमा,
माझिया प्रियाला स्मरण देई,
एक चंद्र घरी वाट पाहे,
सारखा सूचित करत राही,--||2||

शांत नीरव वातावरणी,
बघ सजणा बोल घुमती,
विरहव्याकूळ तुझ्या प्रियेचे,
कानात कसे गुपित सांगती,||3||

भवतीचा काळोखही,
येण्याची तुझ्या वाट पाहे,
मिलन कल्पून मनाशी,
दोन जिवांची संगत देई, --||4||

सुगंधित रातराणी
मिलाफाचे गान गाई,
दरवळ आपुला पसरत,
शेज सुगंधित करत राही,--||5||

दाराचा उंबरा पहा,
वाट किती पाहतो,
तोच आधी प्रतीक्षेत,
तुझ्या सखीचे काम करतो,--||6||

सभोवार झाडे उभी,
डौलदार ती स्वागतां,
माना झुकवून वाट पाहती,
धनी कधी यायचे आता,--||7||

तुळशीजवळ पणती,
जीव धरून पाहे,
कितीही उशीर झाला तरी,
सखी सोबत करत राहे,--||8||

नादखुळा वाराही झेपावे,
बघ ना रे तुझ्यासाठी,
तू आल्याची खबर सांगे,
पुढे येऊन तुझ्या आधी,-!!||9||

हिमगौरी कर्वे.©

जीवनात किती रंग,
पहावे,अन उधळावे,
सुख दुखांचे सोहाळे,
किती साजरे करावे ,--!!!

विविधरंगी मनसोक्त जगावे,
मिसळून त्यांच्यात तसेच होणे, पाण्याचाही रंग स्वीकारे,
सूज्ञही किती शहाणपणे,--!!!

अनेक अंगे जीवनाची,
कशी निरखून पहावी,
कंगोरे त्यातील अनुभवत,
पखरण पैलूंचीच करावी,--!!!

बालपणाचा रंग तो,
किती निर्व्याजपणाचा,
कुठला नाही मुलामा,
फक्त पारदर्शीपणाचा,--!!!

लाल हिरवा गुलाबी,
पिवळा केशरी जांभळा,
आयुष्य नवे ,हरेक दिवशी,
तारूण्याचा स्पर्श आगळा,--!!!

कर्तृत्वाचा रंग वेगळा,
कायमचाच चढत असे,
आयुष्य बदलूनच सारे,
सर्वदूर की पसरे,--!!!

देशप्रेमाचा रंगही,
नागरिक तो जपे,
सदैव आपल्या झेंड्याला,
झुकून सलाम ठोके,--!!!

वृद्धत्वाचा रंग चढता,
सर्वच रंग फिके,
दिसती फक्त डोळ्यांना,
जर्जर ती शरीरे,--!!!

जीवन जसे टाकते,
उधळून सारे रंग,
एकच रंग राहतो,
राहे मागे निस्संग,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

सायंकाळी क्षितिजावरती
पहा पसरल्या सांजसावल्या ।।

आईबरोबर भांडल्याशिवाय मला
चैन नाही पडायची
आणि तिच्या कुशीशिवाय मला
निज नाही यायची ||१||

कारण मी होते मुलगी आणि
ती होती आई
मी चांगली घडावे म्हणून
तीची सारखी घाई ||२||

आता मी झाले आई तेव्हा
कळून चुकलं सारं
आई म्हणजे झूळूक होती
नव्हतं नुस्त वारं ||३||

आईबरोबर भांडायला मला
मुळी आवडत नाही
पण तीची कुस मला आता
कुठं दिसतच नाही ||४||

कुठे नाही स्वरूप देवा,
बघायला मिळत आम्हा,
काळीज नमते तुज पाहता,
चराचरातील या घटका, ---

निसर्ग मज वाटतो,
तुझेच रुप देवा,
तिथेच आम्ही तुला मानतो,
स्वरूप कोणते का असे बा,

ना तू कुठल्या देवळा,
ना कुठल्या मंदिरी,
प्रत्येकाच्या हृदयी
बसशी,असशी तू हरी,----
प्रेम, माया, ममता,
आपुलकी, जिव्हाळा,
कुठे तू नसशी
फक्त सांग मज गा ,---!!!!

माणुसकी जे जपती,
त्यांच्या मनोमनी तू ,
दया करुणा अहिंसा,
दाखवीत प्रगटशी तू,--!!!.

अनोळखी हात करता,
निरपेक्ष ती सहाय्यता,
बापुड्या दीन -दुबळ्या,
जिवांचा तू रक्षण कर्ता,--!!!

संकटात कोण पुढे येई,
कोण देईल अमोल दिलासा,
कोण आपला हात देई,
असता कुठली अवघड वेळा,--!!!

वैविध्य अन् वैचित्र्य ,
पाहुनी माणूस चकित होई,
कोण नेई शेवटास,
जिंकता जरी कुठली लढाई,--!!!

नीतिमत्तेची चाड नसता,
कोण ओढे फटकारे,
आत्म्यातला परमात्माच दाखवी, आपुले अस्तित्व बरे,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

हल्ली का कोणास जाणे

सभोवताली पडत असतो

पाऊस बातम्यांचा

फक्त आत्महत्येच्या...

त्या बातम्यांचा तर होत

नाही ना परिणाम

रिकाम्या मेंदूवर

त्रासलेल्या माणसांच्या...

समस्या, दुःख, विरह

आणि वेदना कधी नव्हत्या

त्या तर सोबतीच होत्या

युगानुयुगे मानवाच्या...

नात्यातील गुंता भ्रम असतो

आणि प्रेम असते माया

आयुष्यात काहीच नसते

वजनाचे आपल्या जिवाच्या...

© कवी - निलेश बामणे ( ND.)
दिनांक - २ ऑक्टोबर २०२१